اگر جامعه تنها بر کاهش خطرات روابط تمرکز کند و اهمیت صمیمیت، اعتماد و ارتباط واقعی را نادیده بگیرد، ممکن است با نسلی روبهرو شود که اگرچه از برخی آسیبها دور مانده، اما بهای آن را با احساس تنهایی عمیق، انزوای اجتماعی و کاهش کیفیت زندگی پر...
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه معاصر؛ پایان رابطه زناشویی زوجها؟ روانشناسی از تغییر نگرانکننده سبک زندگی نسل جدید پرده برداشت
روانشناسان هشدار میدهند که کاهش روابطزناشویی در میان جوانان، افزایش انزوا، وابستگی به فضای مجازی و تغییر الگوهای روابط عاطفی، در حال ایجاد بحرانی تازه در سلامت روان و کیفیت زندگی انسانهاست. نویسنده کتاب «پایان رابطه جنسی» معتقد است ترس، فناوری و دگرگونی هنجارهای اجتماعی باعث شدهاند بسیاری از جوانان به جای ایجاد روابط واقعی، به تنهایی و تعاملات مجازی روی بیاورند.
به گزارش اندیشه معاصر، نتایج تازهترین تحلیلهای روانشناختی نشان میدهد جهان امروز با پدیدهای روبهرو شده که برخی پژوهشگران از آن با عنوان «رکود جنسی» یا Sex Recession یاد میکنند؛ وضعیتی که در آن تعداد قابل توجهی از جوانان، برخلاف نسلهای گذشته، روابط جنسی و عاطفی بسیار کمتری را تجربه میکنند.
این موضوع تنها به کاهش فعالیت جنسی محدود نیست، بلکه از نگاه متخصصان، نشانهای از تغییرات عمیقتر در روابط انسانی، احساس تعلق، سلامت روان و شیوه زندگی نسل جدید محسوب میشود.
نویسنده این مقاله با اشاره به کتاب The End of Sex که نخستین بار در سال ۱۹۸۳ منتشر شد، توضیح میدهد که نویسنده کتاب، «جرج لئونارد»، سالها پیش هشدار داده بود انقلاب جنسی باعث شده رابطه جنسی از صمیمیت واقعی فاصله بگیرد.
به اعتقاد او، رابطه زناشویی بدون پیوند عاطفی میتواند نوعی تنهایی عمیق ایجاد کند؛ تنهاییای که افزایش تعداد شرکای عاطفی نیز قادر به درمان آن نیست.
امروز و پس از گذشت چند دهه، برخی روانشناسان معتقدند پیشبینی لئونارد تا حد زیادی تحقق یافته است؛ با این تفاوت که اکنون بسیاری از افراد حتی وارد روابط جنسی نیز نمیشوند.
پایان رابطه زناشویی زوجها چه عواقبی دارد؟ روان شناسی از تغییر نگران کننده سبک زندگی نسل جدید پرده برداشت
بر اساس دادههای منتشرشده در JAMA Network Open، سهم مردان ۱۸ تا ۲۴ سالهای که اعلام کردهاند طی یک سال گذشته هیچ رابطه جنسی نداشتهاند، از ۱۹ درصد در سال ۲۰۰۲ به ۳۱ درصد در سال ۲۰۱۸ رسیده است.
همچنین دادههای مراکز کنترل و پیشگیری از بیماریهای آمریکا (CDC) نشان میدهد که در سالهای ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۳، حدود ۲۴ درصد مردان ۲۲ تا ۳۴ ساله هیچ رابطه جنسی در یک سال گذشته نداشتهاند؛ در حالی که این رقم حدود یک دهه قبل تنها ۹ درصد بود.
تحلیل دادههای General Social Survey نیز نشان میدهد که بین سالهای ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۴، میزان جوانانی که طی یک سال هیچ رابطه جنسی نداشتهاند تقریباً دو برابر شده است.
در این مقاله به دیدگاه «وارن فارل»، نویسنده کتاب The Boy Crisis نیز اشاره شده است.
او معتقد است بسیاری از مردان جوان امروزی میان دو نگرانی گرفتار شدهاند؛ اگر برای آغاز رابطه عاطفی پیشقدم شوند، ممکن است رفتارشان آزاردهنده تلقی شود و اگر اقدامی نکنند، ضعیف یا بیاعتمادبهنفس به نظر برسند.
به باور نویسنده مقاله، همین وضعیت باعث شده بسیاری از مردان جوان به دلیل ترس از سوءبرداشت یا اتهامات احتمالی، اساساً از ورود به روابط عاطفی خودداری کنند.
نویسنده همچنین مدعی است که برخی پیامدهای جنبش #MeToo نیز موجب افزایش احتیاط و نگرانی در بخشی از مردان شده است. البته این دیدگاه، نظر نویسنده مقاله است و لزوماً اجماع علمی درباره آن وجود ندارد.
یکی دیگر از محورهای اصلی مقاله، نقش فناوری و فضای مجازی در کاهش روابط انسانی است.
به نقل از «اسکات گالووی»، بسیاری از جوانان امروزی بخش بزرگی از اوقات خود را صرف استفاده از تلفن همراه، شبکههای اجتماعی، بازیهای آنلاین، فیلمهای اینترنتی و محتوای دیجیتال میکنند.
او معتقد است دسترسی دائمی به منابع تولیدکننده لذت فوری، انگیزه افراد برای خروج از خانه، ایجاد روابط اجتماعی و تجربه تعاملات واقعی را کاهش داده است.
به گفته گالووی:
«مردان ۲۰ تا ۳۰ ساله امروز زمان کمتری را در خارج از خانه سپری میکنند؛ حتی کمتر از برخی زندانیان.»
وقتی «قرار عاشقانه» جای خود را به «فقط با هم هستیم» میدهد
نویسنده مقاله میگوید حتی زبان روابط عاطفی نیز تغییر کرده است.
به گفته او، بسیاری از جوانان دیگر از اصطلاح «در رابطه بودن» استفاده نمیکنند و بیشتر میگویند:
از نگاه روانشناسان، این تغییر واژگان میتواند بازتابی از کاهش تعهد، افزایش تردید نسبت به آینده روابط و تمایل به حفظ گزینههای بیشتر باشد.
حتی هنگام رابطه جنسی هم گوشی موبایل کنار گذاشته نمیشود
یکی از یافتههای جالب مقاله به نتایج یک نظرسنجی از ۱۰ هزار دانشجو در ۴۸۰ دانشگاه اشاره دارد.
بر اساس این بررسی:
۳۵ درصد دانشجویان اعلام کردهاند هنگام رابطه زناشویی نیز در حال استفاده از شبکههای اجتماعی یا ارسال پیام بودهاند.
این آمار از نگاه پژوهشگران نشان میدهد که حضور دائمی فناوری حتی خصوصیترین روابط انسانی را نیز تحت تأثیر قرار داده است.
نویسنده معتقد است افزایش خودارضایی، استفاده از محتوای آنلاین و جایگزین شدن تعاملات مجازی به جای روابط واقعی، اگرچه ممکن است در کوتاهمدت نیازهای افراد را پاسخ دهد، اما در بلندمدت احساس تنهایی را کاهش نمیدهد.
به باور او، انسانها برای سلامت روان خود همچنان به ارتباط واقعی، صمیمیت و احساس تعلق نیاز دارند؛ نیازهایی که با فناوری به طور کامل جایگزین نمیشوند.
مقاله تأکید میکند این روند تنها مختص جوانان نیست.
در سنین بالاتر نیز ایجاد و حفظ روابط عاطفی به دلیل مشغلههای کاری، مسئولیتهای خانوادگی، برنامههای روزانه و فشارهای روانی دشوارتر شده است.
به همین دلیل بسیاری از افراد ترجیح میدهند به جای ورود به روابط پیچیده، سبک زندگی انفرادی را انتخاب کنند.
در پایان این مقاله تأکید شده است که کاهش روابط جنسی صرفاً یک موضوع فردی نیست، بلکه میتواند نشانهای از افزایش انزوای اجتماعی، کاهش ارتباطات عمیق انسانی و گسترش احساس تنهایی باشد.
نویسنده هشدار میدهد که اگر جامعه تنها بر کاهش خطرات روابط تمرکز کند و اهمیت صمیمیت، اعتماد و ارتباط واقعی را نادیده بگیرد، ممکن است با نسلی روبهرو شود که اگرچه از برخی آسیبها دور مانده، اما بهای آن را با احساس تنهایی عمیق، انزوای اجتماعی و کاهش کیفیت زندگی پرداخت میکند.
پایان/*
اندیشه معاصر را در ایتا، روبیکا، پیام رسان بله و تلگرام دنبال کنید.
