روانشناختی رفتاری
محرک چیست؟ این تنهاچیزی نیست که شما را ناراحت می کند!
اجتناب از محرک ها چرخه PTSD را تقویت می کند، اما نزدیک شدن به محرک ها در خارج از یک مکان امن می تواند دوباره آسیب وارد کند.
روانشناختی رفتاری
اجتناب از محرک ها چرخه PTSD را تقویت می کند، اما نزدیک شدن به محرک ها در خارج از یک مکان امن می تواند دوباره آسیب وارد کند.
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه معاصر،اجتناب از محرک ها چرخه PTSD را تقویت می کند، اما نزدیک شدن به محرک ها در خارج از یک مکان امن می تواند دوباره آسیب وارد کند.برای اطلاعات بیشتر با اندیشه معاصر همراه باشید.
در PTSD، یک محرک ممکن است به این صورت باشد: شما در حال رانندگی در جاده ای هستید و چراغ های آبی و قرمز را در پشت وسیله نقلیه خود می بینید. می کشی جلو. شاید افسر صرفاً به شما اطلاع می دهد که چراغ برچسب خاموش است. امروز بلیط نیست با این حال، دستان شما می لرزد. احساس می کنید آدم وحشتناکی هستید. ساعتها بعد، همراه با خاطرهای دیگر در ذهن شما تکرار میشود که مربوط به افسری است که میخواهید فراموش کنید.محرک ها یادآور یک رویداد آسیب زا هستند که به دلیل تجارب آسیب زا در گذشته واکنش شدیدی ایجاد می کنند. این واکنش می تواند فیزیکی (لرزش یا عرق کردن)، عاطفی (احساس شدید ترس یا گناه)، شناختی (فکر “من آدم وحشتناکی هستم”) و رفتاری (اضطراب برای دویدن، مبارزه، یخ زدن یا حنایی کردن) باشد. این تجربه می تواند بین چند لحظه تا چند هفته طول بکشد. وجود یک پاسخ قوی به یک محرک تروما شواهدی است که نشان می دهد بهبودی رخ نداده است.
یادآوری تروما همچنین می تواند علائمی مانند فلاش بک و کابوس را دوباره تجربه کند. در اینجا ذکر این نکته مهم است که فلاش بک ها همیشه به عنوان خاطره ظاهر نمی شوند. فلاش بک های عاطفی بدون حافظه خودآگاه نیز رایج است. به ندرت یک فلاش بک بازخوانی هالیوود از یک حمل و نقل توهم آمیز به گذشته است. بلکه می تواند به خفیف لرزیدن در یک صدای خاص باشد. ما میل طبیعی به اجتناب از محرک ها برای محافظت از خود داریم. چرخه محرک ها، واکنش ها و اجتناب، گل سرسبد PTSD است.

محرک چیست؟ این تنهاچیزی نیست که شما را ناراحت می کند!
گفتن اینکه “تروما” باعث محرک ها می شود بسیار ساده است. این یک فرآیند پیچیده است. پس از یک رویداد آسیب زا، ما یک فرآیند شهودی از شفا داریم. این ممکن است مدت زمان جستجوی امنیت، دریافت حمایت از اطرافیان و صرف زمان برای بهبودی باشد. درمان نیز می تواند نقش داشته باشد. می توانید به شفا مانند خطی فکر کنید که به سمت بهبودی پیش می رود.با این حال، گاهی اوقات، چیزی این خط را حفظ می کند. به جای یک خط مستقیم به سمت بهبودی، تبدیل به یک مارپیچ درهم می شود. این PTSD است.مانند زخمی که التیام نیافته است، هر چیزی که به حافظه ضربه بزند به طور تصاعدی آسیب خواهد دید. با این حال، مقابله با حافظه در یک زمینه امن، مانند درمان، اغلب برای درمان ضروری است.
در طول PTSD کامل، نزدیک شدن به محرکهای مستقیم اغلب باعث ایجاد یک توالی علائم PTSD میشود، تجربهای بد که به ما آسیب میزند و رنج ما را بیشتر میکند. با این حال، اجتناب از محرک ها به طور کلی فرصت بهبود را از بین می برد.گاهی اوقات، اجتناب از همه محرکها غیرممکن است، بنابراین در حین گذراندن فرآیند بهبود، داشتن یک استراتژی برای مقابله با محرکهای تروما مهم است. یک درمانگر موثر می تواند در پرورش این موارد کمک کند. برخی از استراتژی هایی که می توانند کمک کنند عبارتند از:زمین کردن. استفاده از زمینه حسی، مانند نام بردن از سه چیز که می توانید ببینید، دو چیزی که می توانید بشنوید، و یک چیزی که می توانید تا زمانی که احساس می کنید دوباره با زمان حال ارتباط برقرار کنید، احساس کنید، یک مهارت رایج مقابله ای برای مقابله با محرک ها است که می تواند بسیار مفید باشد.آرامش بخش حسی استفاده از یک تجربه حسی منفرد مانند گوش دادن به موسیقی، بیرون رفتن برای احساس باد یا تماشای شمع می تواند به شما کمک کند تا پس از یک محرک به زمان حال بپیوندید.مکالمه و جهت گیری. مکالمه با دیگران که بر موضوعات سبک تمرکز دارند و جهت گیری به زمان حال می توانند در عبور از طوفان یک تجربه ماشه مفید باشند.
بیشتر درمانهای PTSD شامل نزدیک شدن به حافظه آسیبزا یا واکنش بدن ما به آن است. درمان PTSD معمولاً در یک فضای امن و آگاه از تروما با روان درمانگر آموزش دیده انجام می شود تا شما را از طریق تجربیات راهنمایی کند. در اینجا چند روش درمانی وجود دارد که می تواند به شما در نزدیک شدن به محرک ها کمک کند.از طریق روایت درمانهایی مانند درمان پردازش شناختی (CPT) و درمان شناختی رفتاری متمرکز بر ضربه (TF-CBT) از اشتراکگذاری روایتهای نوشتاری، کلامی و/یا هنری برای کمک به فرد در یافتن آن نقاط گیر کرده و گشودن خط PTSD استفاده میکنند. درمانهای رفتاری شناختی مانند اینها همچنین شامل جنبههایی از افکار چالش برانگیز مبتنی بر تروما است که میتواند PTSD را تشدید کند (به عنوان مثال، اگر فردی پس از یک حادثه خشونتآمیز خانوادگی فکر «من آدم بدی هستم» را داشته باشد). برای جوانان، به ویژه آنهایی که ممکن است از آنچه در فضاهای خاص «طبیعی» است آگاه نباشند، آموزش روانی نیز در اینجا کلیدی است. نزدیک شدن به محرک ها اغلب آخرین مرحله بهبودی است.
از طریق تجربه درمانی درمان هایی مانند حساسیت زدایی و پردازش مجدد حرکات چشم (EMDR) و لکه بینی مغزی از تحریک دو طرفه مانند حرکات سریع چشم برای بهبود روند کار از طریق تجربه آسیب زا استفاده می کنند. در حالی که به اشتراک گذاری روایت در یک جلسه ممکن است نقش داشته باشد، این درمان ها رویکرد یکپارچه تری را ارائه می دهند که همچنین بر احساسات بدن، بازنمایی گذشته-حال-آینده تروما و ارتباطات بین خاطرات تمرکز دارد. در این درمانها، همیشه لازم نیست که کل داستان را به صورت شفاهی به اشتراک بگذارید، اما پس از درمان موفقیتآمیز، بسیاری از افراد میتوانند بدون ناراحتی به موقعیتهایی که زمانی آنها را تحریککننده میدانستند، نزدیک شوند.
از طریق درمان های جسمی درمان های جسمی، مانند تجربه جسمانی و درمان حسی- حرکتی، بر پاسخ بدن به تروما تمرکز دارند. در طی یک رویداد محرک، بدن ما اغلب در حالت بیش از حد برانگیختگی قرار می گیرد. ما بیش از حد هوشیار و فراری هستیم. متناوبا، ممکن است دچار کمانگیختگی، احساس تنبلی یا گسستگی نیز شویم. بسیاری از افراد مبتلا به PTSD در حالت دائمی بیش از حد یا کم برانگیختگی زندگی میکنند و احساس حضورشان برایشان مشکل است و احساس بیحسی را گزارش میکنند. درمان های جسمی به این پاسخ های فیزیکی نزدیک می شوند.از طریق بخش ها و درمان های متمرکز بر شفقت. بخشدرمانیها، مانند سیستمهای خانواده داخلی (IFS)، با کار کردن با بخشهای متعدد خود، به پاسخهای چند بعدی ما به رویدادها نزدیک میشوند. درمان متمرکز شفقت نیز این کار را انجام می دهد، اما تاکید زیادی بر ایجاد یک خود دلسوز و استفاده از شفقت به خود به عنوان ابزاری برای شفا می دهد. اغلب، پس از یک رویداد آسیب زا، دیگر احساس امنیت نمی کنیم. بدن و ذهن ما در حالت تهدید قرار دارد. استفاده از سیستم شفقت ما و درک آنچه در پشت واکنش های ما وجود دارد به ما کمک می کند تا بهبود پیدا کنیم.
از طریق درمان های اجتماعی ضرب المثلی وجود دارد که می گوید: «در روابط آسیب می بینیم و در روابط درمان می کنیم». تروما به ندرت در انزوا اتفاق می افتد. تحقیقات نشان میدهد که آسیبهای بین فردی نسبت به حوادثی مانند بلایای طبیعی بسیار بیشتر احتمال دارد که باعث PTSD شود و PTSD مربوط به این نوع آسیبها شدیدتر است (فوربس و همکاران، ۲۰۱۳). درمانهای مبتنی بر روابط بین فردی که ممکن است شامل یک سیستم خانوادگی یا سایر منابع حمایتی باشد نیز گاهی در درمان PTSD مؤثر هستند. این ممکن است شامل ادغام سایر درمانهای مبتنی بر شواهد، مانند درمانهای روایی، در خانواده باشد. به عنوان مثال، در CBT متمرکز بر تروما، یک جوان یک روایت تروما ایجاد می کند و از طریق جلسات مشترک بین جوانان و شرکت کنندگان خانواده، تجربیات خود را به اشتراک می گذارد و حمایت دریافت می کند.
همه اینها به این معنی است که یک محرک بسیار بیشتر از یک روند رسانه های اجتماعی یا یک رویداد ناراحت کننده است. “محرک شدن” خنده ندارد. همه ما PTSD نداریم، اما برخی از تروما تقریباً جهانی هستند. بعضی چیزها ما را به یاد تجربیاتمان می اندازد. اگر این پاسخ فراتر از آن چیزی باشد که به تنهایی می توانیم تسلط داشته باشیم، درمان می تواند ما را به رهایی از چرخه محرک هدایت کند.
پایان/*
اندیشه معاصر را در ایتا، روبیکا، پیام رسان بله و تلگرام دنبال کنید.