به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه معاصر، نفسیه ترابنده در یادداشتی در ارتباط بزرگداشت حافظ اینچنین می نگارد: بیستم مهر برایمان تداعی گر نام توست که اشعارت از کودکی ورد زبانمان است و دیوانت همنشین روزهای تلخ و شیرین زندگی مان،تویی که در پرتو الطاف الهی محبوب قلبها شدی و آرام بخش دلهای عاشقان؛
«هر گنج سعادت که خدا داد به حافظ
از یُمن دعای شب و ورد سحری بود»
پیرمراد بودی و در پی یار. دنیا را به ارزانی نخریدی حرمت دوست را پاس داشتی؛ که هر چه داشتی از دوست بود؛
«یار مفروش به دنیا که بسی سود نکرد
آنکه یوسف به زر ناسره بفروخته بود»

تو از کلمات، پرنده ساختی. عشق را آگاهانه دریافتی و با چشمانی باز، عاشق شدی. با تو، سیبها اندیشه بهار گرفتند و صداها، عشق را در دامنه کوهها پژواک کردند.
نارنج های شیراز، شاعر شدند و سنگفرشها ترانه خوان. عالمی را خبر کردی تا بیخبر نباشد کس که در عشق و مستی افتد؛
«خوشا دلی که مدام از پی نظر نرود
بهر درش که بخوانند بیخبر نرود
دلا مباش چنین هرزه گرد و هرجایی
که هیچکار ز پیشت بدین هنر نرود»
عاشقی میکنی و دل به لطف بیکران خداوند بسته ای؛ نه دنیای دون و مردمان خاکی؛
«لطف الهی بکند کار خویش
فصل خدا بیشتر از جرم ماست»
به برکت و اعجاز عشق، ایمان داری و همیشه از عشق میسرایی و میدانی که کلامت مرهمی خواهد شد بر جان دل سوختگان وادی عشق؛
«در ازل پرتو حسنت ز تجلّی دم زد
عشق پیدا شد و آتش به همه عالم زد»

حکمت خویشتن شناسی را به نیکی دریافته بودی و نیکتر سرودی:
«سالها دل طلب جام جم از ما میکرد
و آنچه خود داشت ز بیگانه تمنا میکرد
بیدلی در همه احوال خدا با او بود
او نمیدیدش و از دور خدایا میکرد»
به یگانه دلبسته بودی و میدانستی تنها اوست که لایق دوست داشتن است،جانانی که بی نیاز از بندگان،درهای رحمتش به روی خلق گشوده است؛
«جان بیجمال جانان میل جهان ندارد
هر کس که این ندارد، حقا که آن ندارد»
به خلق و خدمت به خلق، ایمان داشتی و وفای به عهد با خالقت را در خدمت بندگانش میدیدی:
«هر آنکه جانب اهل وفا نگه دارد
خداش در همه حال از بلا نگه دارد»
وقتی که میسرودی، کلمات پرنده میشدند و پرنده ها عاشق. جهان را با کلماتت تغییر دادی،زیبایی های خلقت را با بیان شیوایت آشکار ساختی و شور و نشاطی را در دل خوانندگانت برانگیختی؛
«بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم
فلک را سقف بشکافیم و می در ساغر اندازیم»
همه جا سخن از توست،از لسان الغیبی که اسرار هویدا می کرد.
هر صبح و شام، بیت بیت غزلت بر دهان شهر زمزمه میشود؛ چون منشوری از رنگهای بدیعِ در حال تکثیر.
تو فراموش نمیشوی. نسیم، صدایت را گسترده است،اشعارت مرزهای جفرافیایی را در نوردیده و تاریخ هیچگاه نام حافظ را به فراموشی نمی سپارد؛
«این راه را نهایت صورت کجا توان بست؟
کش صد هزار منزل بیش است در بدایت»
نفسیه ترابنده
انتهای پیام/*