نگاهی به سریال «هشت پا»؛ سریالی با کیفیت بالا و داستانی جذاب

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه معاصر، ژانر پلیسی  از آن دست آثار است که نمایندگان پروپاقرصی در میان سریال‌های موفق تلویزیونی دارد، آثار خوش ساختی که در زمان پخش جریان ساز شدند و حالا پس از چند دهه از اتمام پخش نیز، هنوز در خاطر جمعی تعداد زیادی از مخاطبان قدیمی تلویزیون جا خوش کرده‌اند. «کارآگاه علوی»، «سرنخ»، «پلیس جوان»، «خواب و بیدار»، «تصمیم نهایی»، «دایره تردید»، «هوش سیاه»، «بی‌صدا فریاد کن»، «مزد ترس»، «کلانتر»، «میکائیل»، «گاندو» و… همگی آثاری هستند که هرکدام وقتی از شبکه‌های مختلف تلویزیون پخش می‌شدند، توانستند مخاطبان زیادی بدست آورند. این سریال‌ها روتین افسران پلیس برای مواجهه با پرونده‌ها، بازگشایی رمزورازها و به سزای حق رساندن جنایت‌کاران را به تصویر می‌کشند. معمولاً بهترین سریال‌های پلیسی ایرانی حاوی صحنه‌های اکشنی هستند که در کنار پرداختن به بخش جنایی داستان، وارد زندگی شخصی افسران پلیس یا جنایت‌کاران می‌شوند. در دهه ۶۰، آثار سینمایی پلیسی، بیشتر به موضوع موادمخدر و قاچاق می‌پرداخت.دهه ۷۰ اما آغاز مدل جدیدی از فیلم‌های پلیسی بود؛ فیلم‌هایی که همچنان به بحث موادمخدر می‌پرداختند و در کنارش موضوعاتی مثل قتل و نقش پررنگ پلیس باعث جذابیت بیشتر برای مخاطب می‌شد. در فیلم‌های پلیسی دهه ۸۰، کم شدن مخاطبان این فیلم‌ها به‌خاطر ضعف در ساخت بود و مهم‌ترین مساله هم به این برمی‌گشت که وارد دهه‌ای از سینمای ایران شدیم که مسائل اجتماعی پررنگ شد و همین مساله باعث شد ژانر پلیسی و اکشن کمرنگ شود. حالا دیگر رویکرد به پلیس در فیلم‌ها درحال تغییر بود، پلیس‌ها از آن قهرمان‌هایی که برای حفظ امنیت، همه کار انجام می‌دهند و آرامش را برای مردم می‌آورند به پلیس‌هایی به شخصیت خاکستری تبدیل می‌شوند که دیگر قهرمان نیستند. دهه ۹۰ نیز ادامه روند دهه ۸۰ است، اما با این تفاوت که شاید شخصیت پلیس، به شخصیت پلیس‌هایی که در واقعیت وجود دارد، نزدیک است و همین مساله باعث می‌شود مخاطب همذات پنداری بیشتری با این پلیس داشته باشد.  شخصیت پلیس جذاب و کاریزماتیک به تصویر کشیده می‌شود و همان نیروی مقتدر و مجری قانون، در قالب قصه‌هایی نفسگیر و تماشایی اجازه نفس کشیدن به افراد مجرم و هنجارشکن را نمی‌دهند. در این دهه با گسترش موضوعات امنیتی و جاسوسی در ایران، کم کم پای این موضوعات هم به سریال‌های پلیسی_ معمایی باز شد و شاهد ساخت آثار موفقی در زمینه نفوذ و جرایم علیه امنیت بودیم.

«هشت پا» به کارگردانی احمد معظمی،نویسندگی علی طالب‌آبادی و تهیه کنندگی محمدرضا شفیعی که این شب‌ها ازشبکه یک سیما پخش می‌شود، جدیدترین اثر رسانه ملی در حوزه ژانر پلیسی_ جنایی می‌باشد. این سریال محصول مشترک مرکز سیما فیلم و معاونت فرهنگی اجتماعی فراجا (ناجی هنر) بوده که توسط موسسه فرهنگی هنری وصف صبا تولید شده است. معظمی که ساخت آثار موفق و پرچالشی چون” سارق روح”،” ترور خاموش”،” خانه امن”،” سرجوخه” را در کارنامه خود دارد،بی شک بخوبی با چند و چون کار و رگ‌ مخاطب در تلویزیون آشنا می‌باشد. این سریال، فیلمنامه جذاب و پیچیده‌ای دارد و ترکیبی از ژانرهای معمایی پلیسی اکشن می‌باشد که فیلمساز با هوشمندی از عهده ساخت این فضای سخت و پیچیده برآمده است و قصه‌ای پلیسی را در خصوص مبارزه با فساد به ویژه مواد مخدر به نمایش گذاشته است. سریالی که با کیفیت تولید بالا و داستانی جذاب، توانسته با سریال‌های نمایش خانگی رقابت کند و مخاطبان بیشتری را به سمت تلویزیون بکشد.

روایت حادثه‌ای سریال «هشت پا» و تسلط نویسندگان این مجموعه در زمینه جای گذاری صحیح حوادث و توالی آن‌ها باعث شده است تا ضرباهنگ سریال حفظ شود و در طول قسمت‌های مختلف برای مخاطب جذاب باقی بماند. استفاده صحیح از توالی رویداد‌ها به سریال این امکان را داده است که از ایجاد احساس ملال و یکنواختی در بینندگان دور بماند.با این حال، در بخش‌های خانوادگی و عاطفی قصه، نویسندگان عنان کار را از دست داده اند و دچار نوعی پرگویی و تکرار شده است.مثلا آشنایی کسری با حامد_ برادر پریچهر_ تأثیری در روند داستان ندارد بویژه آنکه توضیحات کامل و جامعی درباره حامد و چگونگی شهادت او به مخاطب داده نمی‌شود و یا حول شدن کسری در مقابل با پریچهر و لکنت زبان او، بیشتر شبیه رفتار یک نوجوان ۱۴ ساله است نه یک پلیس مقتدر و باتجربه و با این سن و سال. رفتن سراغ زندگی شخصی مأموران امنیتی یا مأموران پلیس موضوعی است که از فیلم‌ها و سریال‌های خارجی به آثار ایرانی راه یافته و بد هم نیست و در صورت پرداخت درست می‌تواند باعث شود که شخصیت مأمور یا پلیس از تک بعدی بودن خارج شود.

بازنمایی ارکان مختلف پلیس در این سریال نقطه قوتی درخورتوجه و مهم‌ترین مرکز ثقل قصه است. شخصیت پردازی سرگرد کسری کیانفر با بازی سعید چنگیزیان به خوبی از آب درآمده و توانسته است هم زمان هم شمایل قهرمانانه‌ای داشته باشد و هم ملموس و باورپذیر باشد.در این سریال بخوبی و باظرافت همکاری و تبادل اطلاعات بخش‌های مختلف پلیس در کشور از جمله پلیس جنایی با پلیس مواد مخدر برای کشف مجرم به تصویر کشیده شده است و فیلمساز با مهارت هم از پشت پرده پول‌های بادآورده از راه خلاف پرده برمی‌دارد و هم تأثیر پول حرام در زندگی افراد را نمایش می‌دهد.

از دیگر ویژگی‌های منحصر‌به‌فرد مجموعه” هشت پا” این است که از همان قسمت اول، روایت قصه را آغاز کرد و مخاطب توانست، خیلی زود در جریان حال و هوای قصه قرار گیرد و با آن همراه شود. علاوه بر بازی درخشان بازیگران اصلی، بازیگران نقش‌های مکمل نیز از کادر پلیس گرفته تا گروه خلافکاران از جمله آزیتا، یعقوب، دکتر عارف و ……به‌خوبی از پس نقش‌های خود برآمده‌اند. تعاملات بین شخصیت‌ها طبیعی و قابل‌قبول است. روابط بین شخصیت‌ها، به‌ویژه در صحنه‌های تنش‌زا، به‌خوبی به تصویر کشیده شده‌اند.

در پایان باید گفت ‌مخاطب حال حاضر اکنون با توقعی چند برابر و با حساسیت بیشتر آثار نمایشی را دنبال می‌کند؛ بخصوص با روی کار آمدن جدی شبکه نمایش خانگی و مشاهده آثاری با کیفیت فنی و تصویری بیشتر، مخاطب انتظار بالاتری از کیفیت آثار تلویزیونی دارد، آثاری که علاوه بر جذابیت داستان از لحاظ محتوایی نیز بدور از هنجارشکنی ها و قبح زدایی های آثار نمایشی خانگی باشند.” هشت پا” بعد از سریال ارزشمند ” طوبی” بار دیگر ثابت کرد که رسانه ملی با یک برنامه‌ریزی دقیق و سپردن کار بدست افراد ماهر و توانمند می‌تواند مخاطب را پای تلویزیون بنشاند.

*نفیسه ترابنده

پایان/*

اندیشه معاصر را در ایتا، روبیکا، پیام رسان بله و تلگرام دنبال کنید.