روانشناختی
آیا اوتیسم واقعا در حال افزایش است؟
اوتیسم یک وضعیت عصبی رشدی افزایشی است که با تعامل اجتماعی، ارتباطات و تفاوت های رفتاری مشخص می شود.
روانشناختی
اوتیسم یک وضعیت عصبی رشدی افزایشی است که با تعامل اجتماعی، ارتباطات و تفاوت های رفتاری مشخص می شود.
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه معاصر،اوتیسم یک وضعیت عصبی افزایشی است که با تعامل اجتماعی، ارتباطات و تفاوت های رفتاری مشخص می شود.برای اطلاعات بیشتر با اندیشه معاصر همراه باشید.
یکی از بزرگترین دلایل افزایش در افراد مبتلا به اوتیسم این است که درک بیشتری از اوتیسم وجود دارد.این آگاهی ممکن است از ویدئوها و محتوای آنلاین افراد مبتلا به اوتیسم که تجربیات خود را به اشتراک می گذارند، باشد. افراد ممکن است به این تجربیات گوش دهند و شباهتها در صفات، رفتارها و چالشها را در خود یا عزیزانشان تشخیص دهند. این می تواند منجر به این شود که افراد بیشتری به دنبال تشخیص اوتیسم باشند.درک خودم از اوتیسم تا چند سال پیش محدود بود و هنوز هم این چیزی است که دائماً در حال یادگیری آن هستم. تصور محدودی در مورد اینکه اوتیسم چگونه به نظر می رسد در ذهنم بود، و این چیزی نبود که به طور خاص با آن مرتبط باشم.تا زمانی که شروع به بررسی تجربیات دیگران و شنیدن صداهای واقعی اوتیسم کردم، متوجه شدم که اوتیسم چقدر متنوع است و واقعاً چقدر با این ویژگی ها ارتباط دارم. هر چه بیشتر درک خود را افزایش می دادم، چیزهای بیشتری شروع به کار می کردند و تصمیم گرفتم برای یافتن پاسخ به دنبال تشخیص باشم.

آیا اوتیسم واقعا در حال افزایش است؟
ما همچنین در عصری زندگی میکنیم که میتوانیم به راحتی در مورد شرایط مختلف آنلاین تحقیق کنیم – اطلاعاتی که قبل از اینترنت یافتن آنها سختتر بود. این سهولت دسترسی به درک اوتیسم میتواند به این معنا باشد که افراد بیشتری میدانند که چیست و میتوانند با ویژگیهای آن ارتباط برقرار کنند.علاوه بر این، افزایش آگاهی عمومی به والدین، معلمان و مراقبان در مورد راه های متنوعی که اوتیسم نشان می دهد آموزش می دهد و آنها را قادر می سازد تا علائم بالقوه را در کودکان بهتر شناسایی کنند. در نتیجه، آنها ممکن است بیشتر کودکان را برای ارزیابی ارجاع دهند.بر اساس یک مطالعه، روز جهانی اوتیسم یک کمپین در رسانه های اجتماعی است که نشان داده است با موفقیت آگاهی و احساسات مثبت در مورد اوتیسم را افزایش می دهد.
پیشرفت در ابزارهای تشخیصی منجر به شناسایی و شناخت بهتر افراد در طیف اوتیسم شده است.جدیدترین معیارهای تشخیصی برای در بر گرفتن ویژگیها و تفاوتهای بیشتر در رفتار گسترش یافتهاند تا نشان دهند که اوتیسم چگونه میتواند متفاوت باشد. این تغییر منجر به شامل شدن افرادی شده است که نیازهای حمایتی کمتری دارند و ممکن است قبلاً تشخیص داده نشده باشند.به عنوان مثال، فردی که قادر به زندگی مستقل و کار تمام وقت است، همچنان می تواند معیارهای اوتیسم را داشته باشد.در حالی که ممکن است در مدیریت بیشتر جنبه های زندگی روزمره خود مشکلی نداشته باشند، ممکن است در موقعیت های اجتماعی تفاوت هایی داشته باشند، نتوانند نشانه های اجتماعی را درک کنند، نسبت به برخی تجربیات حسی حساس باشند و محدودیت هایی داشته باشند.
در گذشته، اوتیسم عمدتاً به عنوان وضعیتی در پسران و کودکان دیده می شد که عمدتاً به دلیل تحقیقات اولیه که بر مطالعه اوتیسم در این جمعیت ها متمرکز بود. این درک محدود معیارهای تشخیصی را مشخص کرد، که منجر به کاهش قابل توجهی از زنان و بزرگسالان مبتلا به اوتیسم شد.با این حال، همانطور که درک ما از اوتیسم تکامل یافته است، مشخص شده است که اوتیسم افراد در هر سن و جنس را تحت تاثیر قرار می دهد. این دانش گسترده منجر به افزایش تشخیصها در میان جمعیتهایی که قبلاً نادیده گرفته شده بودند، به ویژه زنان و بزرگسالان، شده است.تحقیقات نشان میدهد که اوتیسم ممکن است در زنان متفاوت ظاهر شود، زیرا احتمال بیشتری وجود دارد که علائم خود را بپوشانند یا پنهان کنند. در نتیجه، دختران و زنان اغلب نادیده گرفته شده اند یا به اشتباه تشخیص داده شده اند.
همانطور که درک ما از اوتیسم افزایش یافته است، شناخت ما از رفتارهای پنهان در بین افراد اوتیسم نیز افزایش یافته است. نقاب به راهبردهایی اشاره دارد که برای پنهان کردن یا سرکوب صفات اوتیستیک به منظور تطابق با انتظارات عصبی استفاده می شود.این درک افزایش یافته از نقاب زدن به افزایش آشکار تشخیص اوتیسم کمک کرده است، به ویژه در میان گروه هایی که قبلاً نادیده گرفته شده بودند یا به اشتباه تشخیص داده شده بودند، مانند دختران، زنان، رنگین پوستان و افراد تراجنسیتی.این گروهها ممکن است به دلیل فشارها و هنجارهای اجتماعی بیشتر بپوشانند که منجر به تشخیص نادرست در گذشته میشد.علاوه بر این، افراد اوتیستیک با نیازهای حمایتی کم ممکن است در پوشاندن موثرتر باشند که منجر به تاخیر در تشخیص یا از دست رفتن تشخیص می شود.
به طور خلاصه، دلیل اصلی که به نظر می رسد اوتیسم در حال افزایش است، بیشتر به دلیل افزایش درک ما از اوتیسم است نه افزایش تعداد واقعی افراد اوتیسم.فقط ممکن است اوتیسم آنطور که قبلاً تصور می شد نادر نباشد، و شاید این امر در نسخه های بعدی معیارهای تشخیصی در آینده منعکس شود.افراد بیشتری حتی در سنین بزرگسالی تشخیص داده می شوند، که نشان می دهد اوتیسم چیز جدیدی نیست. اگر داستان هایی در مورد پدربزرگ و مادربزرگ و پدربزرگ و مادربزرگ خود می شنویم که ویژگی ها و تجربیات مشابه افراد اوتیستیک را توصیف می کند، بسیار محتمل است که آنها نیز اوتیستیک بوده باشند. ما فقط این روزها درک بهتری داریم!افزایش شیوع اوتیسم پیامدهای قابل توجهی برای جامعه دارد و نیاز به منابع بیشتر، خدمات حمایتی و محل اقامت در مدارس و محل کار را برجسته می کند.پذیرش تنوع عصبی در پذیرش اوتیسم به عنوان یک تفاوت عصبی و نه یک اختلال بسیار مهم است. این تغییر پارادایم بر نقاط قوت و تواناییهای منحصربهفرد افراد اوتیستیک تأکید میکند و محیطی فراگیرتر را ترویج میکند.
تشخیص زودهنگام و مداخله برای حصول اطمینان از بهترین نتایج برای افراد اوتیستیک حیاتی است. افزایش آگاهی و بهبود ابزارهای تشخیصی امکان دسترسی به موقع به حمایت مناسب را فراهم میکند، به کودکان کمک میکند مهارتهای اساسی خود را توسعه دهند و راهبردهایی را برای حمایت از رشد کودک به مراقبان ارائه دهند.همانطور که به جلو می رویم، افزایش آگاهی، ترویج پذیرش و حمایت از حقوق افراد اوتیسم ضروری است. تحقیقات مداوم در درک بیشتر ما از اوتیسم و موثرترین مداخلات بسیار مهم است.با ایجاد جامعهای فراگیرتر، میتوانیم اطمینان حاصل کنیم که همه افراد، صرفنظر از تفاوتهای عصبیشان، این فرصت را دارند که شکوفا شوند و استعدادهای منحصربهفرد خود را در جهان به اشتراک بگذارند.
پایان/*
اندیشه معاصر را در ایتا، روبیکا، پیام رسان بله و تلگرام دنبال کنید.