به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه معاصر، نفیسه ترابنده در در سوگ مادر بی نشان حضرت زهرا سلام الله علیها نوشت: این روزها،ایام مرور اوراق کتاب رنج زهراست.همان بانوی آب و آیینه، همان مصداق روشن ولایت پذیری،همان مادری که آسمان از روی او روشن...
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه معاصر، نفیسه ترابنده در در سوگ مادر بی نشان حضرت زهرا سلام الله علیها نوشت: این روزها،ایام مرور اوراق کتاب رنج زهراست.همان بانوی آب و آیینه، همان مصداق روشن ولایت پذیری،همان مادری که آسمان از روی او روشن و زمین از مهر او بارور می شود. اسم مادر که می آید چشمانمان پر از اشک میشود و قبلمان فشرده.نمی دانم چه غمی دارد نام او، که بغض شکسته و فریاد می خواهد.غم غربت فاطمه فرق می کند با غم های دیگر. غمی که به اشک علی گره خورده و این یک عمر است که خانه خرابمان کرده. نمیدانم آن روز بین در و دیوار چه گذشت،همان لحظه ای که زمین صجه زد و آسمان همراه با دخت مکرم محمد ناله سر داد. همان زمانیکه که فاطمه مردانه سیلی ستم و تازیانه اشقیا را به جان خرید تا دژ محکمی باشد برای علی،علی که نه فقط همسر بلکه مولای فاطمه بود. همان شبی که ماه با شرمساری، خود را پشت ابرهای سیاه پنهان ساخته تا تاریکی شب، چنان همه مدینه را بپوشاند که کسی نبیند و نداند که پیکر پاک دختر رسول خدا(ص) بر روی دستان مبارک امام علی(ع) به سوی کدامین خاک می رود.
اگر اهالی مدینه سنگدل هستند و حق فاطمه را نمی‌فهمند، به‌جای آن کوچه‌های مدینه و درودیوار شهر در تشییع‌جنازه غریب حضرت زهرا خاموش و بی‌صدا گریه می‌کنند و آه می‌کشند.از همان شب فقط دل صبور چاه بود که با علی ماند و صبوری کرد که به راستی اگر غصه‌های علی را دل کوه و سنگ هم می‌شنید، تاب نمی‌آورد.از همان شب تمام یاس های زمین کبود روییدند و تمام شیعیان هستی بی مادر شدند.یتیمانی که قرنهاست بدنبال مزار مادر بی نشان خود هستند و ایکاش بقیع مهر خاموشی از زبانش میگشود و منزلگه مادر را به فرزندان عاشقش نشان میداد. بغض بی مادری اندوهی عمیق و ماندگار است.شکستن این بغض شاید بزرگترین دلیل شوق ظهور ماست.
نویسنده: نفیسه ترابنده
انتهای پیام/*
