13:52 - 1400/07/19

بزرگ مردی که در تاریخ جاودانه شد

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه معاصر، نفسیه ترابنده در یادداشتی در ارتباط بزرگداشت حافظ اینچنین می نگارد: بیستم مهر برایمان تداعی گر نام توست که اشعارت از کودکی ورد زبانمان است و دیوانت همنشین روزهای تلخ و شیرین زندگی مان،تویی که در پ...

بزرگ مردی که در تاریخ جاودانه شد

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه معاصر، نفسیه ترابنده در یادداشتی در ارتباط بزرگداشت حافظ اینچنین می نگارد: بیستم مهر برایمان تداعی گر نام توست که اشعارت از کودکی ورد زبانمان است و دیوانت همنشین روزهای تلخ و شیرین زندگی مان،تویی که در پرتو الطاف الهی محبوب قلبها شدی و آرام بخش دلهای عاشقان؛

«هر گنج سعادت که خدا داد به حافظ

از یُمن دعای شب و ورد سحری بود»

پیرمراد بودی و در پی یار. دنیا را به ارزانی نخریدی حرمت دوست را پاس داشتی؛ که هر چه داشتی از دوست بود؛

«یار مفروش به دنیا که بسی سود نکرد

آنکه یوسف به زر ناسره بفروخته بود»

بزرگ مردی که در تاریخ جاودانه شد روز بزرگداشت حافظ نفیسه ترابنده

تو از کلمات، پرنده ساختی. عشق را آگاهانه دریافتی و با چشمانی باز، عاشق شدی. با تو، سیب‏ها اندیشه بهار گرفتند و صداها، عشق را در دامنه کوه‏ها پژواک کردند.

نارنج‏ های شیراز، شاعر شدند و سنگ‏فرش‏ها ترانه‏ خوان. عالمی را خبر کردی تا بی‏خبر نباشد کس که در عشق و مستی افتد؛

«خوشا دلی که مدام از پی نظر نرود

بهر درش که بخوانند بی‏خبر نرود

دلا مباش چنین هرزه گرد و هرجایی

که هیچ‏کار ز پیشت بدین هنر نرود»

عاشقی می‏کنی و دل به لطف بی‏کران خداوند بسته‏ ای؛ نه دنیای دون و مردمان خاکی؛

«لطف الهی بکند کار خویش

فصل خدا بیشتر از جرم ماست»

به برکت و اعجاز عشق، ایمان داری و همیشه از عشق می‏سرایی و می‏دانی که کلامت مرهمی خواهد شد بر جان دل سوختگان وادی عشق؛

«در ازل پرتو حسنت ز تجلّی دم زد

عشق پیدا شد و آتش به همه عالم زد»

بزرگ مردی که در تاریخ جاودانه شد روز بزرگداشت حافظ نفیسه ترابنده

حکمت خویشتن‏ شناسی را به نیکی دریافته بودی و نیک‏تر سرودی:

«سال‏ها دل طلب جام جم از ما می‏کرد

و آنچه خود داشت ز بیگانه تمنا می‏کرد

بیدلی در همه احوال خدا با او بود

او نمی‏دیدش و از دور خدایا می‏کرد»

به یگانه دلبسته بودی و می‏دانستی تنها اوست که لایق دوست داشتن است،جانانی که بی نیاز از بندگان،درهای رحمتش به روی خلق گشوده است؛

«جان بی‏جمال جانان میل جهان ندارد

هر کس که این ندارد، حقا که آن ندارد»

به خلق و خدمت به خلق، ایمان داشتی و وفای به عهد با خالقت را در خدمت بندگانش می‏دیدی:

«هر آنکه جانب اهل وفا نگه دارد

خداش در همه حال از بلا نگه دارد»

وقتی که می‏سرودی، کلمات پرنده می‏شدند و پرنده‏ ها عاشق. جهان را با کلماتت تغییر دادی،زیبایی های خلقت را با بیان شیوایت آشکار ساختی و شور و نشاطی را در دل خوانندگانت برانگیختی؛

«بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم

فلک را سقف بشکافیم و می در ساغر اندازیم»

همه جا سخن از توست،از لسان الغیبی که اسرار هویدا می کرد.

هر صبح و شام، بیت بیت غزلت بر دهان شهر زمزمه می‏شود؛ چون منشوری از رنگ‏های بدیعِ در حال تکثیر.

تو فراموش نمی‏شوی. نسیم، صدایت را گسترده است،اشعارت مرزهای جفرافیایی را در نوردیده و تاریخ هیچگاه نام حافظ را به فراموشی نمی سپارد؛

«این راه را نهایت صورت کجا توان بست؟

کش صد هزار منزل بیش است در بدایت»

نفسیه ترابنده

انتهای پیام/*

مطالب مرتبط

برنجستان