به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه معاصر، یا من اسمه دواء و ذکره شفاء تقریبا دوسالی است که زندگی مان با واژه«کرونا»عجین شده است،کرونایی که آنقدر کوچک است که دیده نمیشود اما آنقدر بزرگ است که” ترین” ها را به وحشت انداخته است؛بزرگترین سیستم...
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه معاصر، یا من اسمه دواء و ذکره شفاء
تقریبا دوسالی است که زندگی مان با واژه«کرونا»عجین شده است،کرونایی که آنقدر کوچک است که دیده نمیشود اما آنقدر بزرگ است که” ترین” ها را به وحشت انداخته است؛بزرگترین سیستم‌امنینی دنیا،پیشرفته ترین تجهیزات پزشکی، عظیم ترین تشکیلات سیاسی،قویترین آدم ها، پولدارترین ، پرپارتی ترین، خوش پوش ترین و….
روزانه صدها هزارنفر در سراسر جهان میمیرند و درست در همین اوضاع نابه سامان،وسط این مرگ و میرهای تلخ،فرشتگان به زمین آمده اند،فرشتگانی که صورتشان پیدا نیست، برخی ها فقط چشمانشان‌پیداست، همه شکل همند ..دغدشه شان کمک است ….یکی پزشک است آن یکی انترن و آن یکی رزیدنت.فرشتگانی سپیدپوش با بالهای نامریی که چند وقتی ست یک خواب راحت نداشته اند،یک چایی با آرامش نخورده اند،یک چشمشان از مرگ بیماران خون است و چشم دیگرشان خندان برای امید دادن به دیگر بیماران.
دوران،دوران جنگ است،دوران جنگ یک جهان با یک ویروسی کوچک ولی مهلک.فقط سنگر عوض شده است،بجای سنگری از کوخ و خاک،سنگرها آمده اند در دل شهر.
این بار جبهه ها هم پر شدند از فداکارانی که جان انسان ها برایشان ارزشمند است. نفس های به شماره افتاده، چشمان گریان که مدت هاست تصویر عزیزانش در آن نقش نبسته، سرفه های جان سوز، بدن های بی رمقی که در تب می سوزند و … همه اینها نمی گذارد عده ای دست روی دست بگذارند و به خوشی های خود برسند بلکه دلسوزانه و با قدرت، همچون سربازان دلاور سالهای سخت جنگ، پا به میدان دفاع می گذارند و با جان و دل خدمت می کنند و نشان می دهند که انسانیت و ایثار هنوز هم وجود دارد.
چه ایثاری بالاتر از این که روزها و ماه ها از خانواده خودت دور باشی و با آن لباس های گرم و طاقت فرسا به بیماران برسی و ماسک، حالت را خراب و صورتت را زخمی کرده باشد اما جان دیگری از جان خودت مهم تر باشد تا جایی که جان خودت را هم در این راه از دست بدهی؟
آن سالها شهدای مدافع وطن داشتیم و این روزها، شهدای مدافع سلامت؛شیرزنان و غیورمردانی که اینبار سلاحشان نه تیر و تفنگ،قرص و آمپول است.
کار این رزمندگان هنوز دفاع از جان انسان هاست نه مقابل یک دشمن خارجی،در برابر دشمنی به کوچکی یک ذره که درست است دیده نمیشود اما به شدت ویرانگر است؛دشمنی که در جسم انسانها نفوذ میکند و بی رحمانه جان آن ها را میگیرد.
امروز ،روز بزرگداشت همین مبارزان بی نام و نشان است،سپیدپوشان عاشقی که ایستاده اند تا آخرین نفس.هنگامیکه لایه های سنگین حزن بر دل بیمار فرو می نشیند.،چشم های بی رمق او درد را فریاد می کشند،آن وقت که بیمار از همه جا دستش کوتاه است، در آن ساعاتی که حتی همسر، فرزندان و پدر و مادر بیمار هم بالای سرش نیستند،پزشک تمام قد در خدمت اوست.
آنگاه که دردمندی سلامت خود را بازیابد و تن رنجور بیماری سرپا شود و دستی به نشان شکر به آسمان بلند شود ملائک او را می ستایند.
پژشک فقط یک کلمه یا یک شغل نیست؛دریایی خروشان از ایثار و از خودگذشتگی ست.هنوز هم بیشماراند پزشکانی که نه بدنبال کسب پول و ثروت بلکه بدنبال دوای درد بیماران ناتوان اند،پزشکانی که با الگوقراردادن امثال ابوعلی سینا مرهمی بر دردهای بیماران خود هستند و به راستی نام مقدس پزشک برازنده آنهاست و نه تنها یک روز بلکه تمام ماهها و فصل ها برای قدردانی و بزرگداشت آنها کم است.
خداقوت ای فرشتگان بی ادعا؛خداوند پشت و پناهتان و به امید پیروزی در این جنگ سخت و طاقت فرسا
*نفیسه ترابنده
انتهای پیام/*
