به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه معاصر، پریسا کربلایی حسنی آموزگار و کارشناس ارشد روانشناسی بالینی در یادداشتی در ارتباط پرخاشگری و علائم آن نوشتند: در تعریف پرخاشگری باید گفت که این ویژگی رفتاری با هدف صدمه زدن به خود یا دیگران نشان دا...
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه معاصر، پریسا کربلایی حسنی آموزگار و کارشناس ارشد روانشناسی بالینی در یادداشتی در ارتباط پرخاشگری و علائم آن نوشتند:
در تعریف پرخاشگری باید گفت که این ویژگی رفتاری با هدف صدمه زدن به خود یا دیگران نشان داده میشود.
رفتاری که نسبت به دیگران از روی نیت قبلی به منظور صدمه رساندن به خود و یا دیگران انجام میشود، “پرخاشگری” نام دارد.
خشم و پرخاشگری ممکن است بدنی (کتک زدن)، لفظی (فریاد زدن یا رنجاندن کلامی) یا تجاوز به حقوق دیگران (چیزی را به زور گرفتن) باشد.
اگرچه میان افراد پرخاشگر نیز مانند همه طیفهای جامعه تفاوتهای فردی زیادی وجود دارد، نتایج پژوهشها نشان داده است برخی از ویژگیهای شخصیتی میان این افراد مشترکند.
یکی از دلایل اصلی پرخاشگری احساس ناکامی است. بیشتر افراد پرخاشگر تصویر مخدوشی از خود دارند، به عبارت دیگر آنها در باطن عقیده دارند انسان باارزشی نیستند و خود را دوست ندارند، همین امر موجب تحریکپذیریشان میشود.
از آنجایی که تا فردی خودش، خودش را دوست نداشته باشد، نمیتواند بپذیرد دیگری او را دوست دارد، این افراد معمولاً از رفتار دیگران سوءبرداشت میکنند. مثلاً اگر ببینند دو نفر در حال خندیدن هستند، تصویر خود آشفتهشان به شدت متزلزل میشود و با خود میگویند، حتما آنها به من میخندند و این تهدید خود (self) موجب خشمگین شدن آنها میشود.
منظور از خویشتنداری یا نظم درونی این است که فرد بتواند یک کار را آغاز کند و باوجود سختی.ها و مشکلات آن را به پایان برساند. افراد پرخاشگر معمولاً در شروع کارها تعلل میکنند و به آسانی نیز ناامید میشوند و کار را رها میکنند. این افراد به آسانی با تکانشی شدن گیج و سردرگم میشوند و با شتابزدگی تصمیمات نابخردانهای میگیرند.
همانطور که اشاره شد افراد پرخاشگر معمولاً عجول و دستپاچه هستند و اغلب بدون توجه به نتیجه، فکر یا صحبت و عمل میکنند. حتماً شما نیز افراد پرخاشگری را دیدهاید که پس از انجام رفتار پرخاشگرانه، به سرعت از اعمال خود پشیمان میشوند.
افراد پرخاشگر معمولاً به اصول اخلاقی خود پایبند نیستند و تعهدات اخلاقی را به طور دقیق انجام نمیدهند. این افراد تا حدی غیرمسئول و بیثبات هستند.
خودمهارگری به معنای توانایی پیروی از درخواست، تعدیل رفتار مطابق با موقعیت و به تاخیر انداختن ارضای یک خواسته است. توانایی خودمهارگری خاصی که در اینجا اهمیت دارد مهارت “کنترل خشم” است. افراد پرخاشگر یا در دوران کودکی به خوبی این مهارت را نیاموختهاند یا لزومی به استفاده از آن نمی.بینند.
افرادی که از ویژگی انعطافپذیری برخوردارند میتوانند بسته به شرایط، واکنش مناسب نشان دهند. اما افراد انعطافناپذیر بدون در نظر گرفتن شرایط بر ارضای خواستههای خود پافشاری میکنند و در صورتی که چیزی خلاف میلشان باشد، واکنش منفی نشان میدهند.
البته دوست داشتن و ارزش قائل شدن برای خود، ویژگی مطلوبی است که منجر به سلامت روان میشود. اما خوددوست داری افراد پرخاشگر جنبه مثبت ندارد، همانطور که گفته شد عزت نفس این افراد معمولاً پایین است و آنها برای جبران این موضوع دست به واکنشهای افراطی میزنند.
افراد پرخاشگر معمولاً در تعاملات بینفردی و اجتماعی به نیازها و عواطف دیگران توجهی ندارند و فقط خواستهها و نیازهای خودشان را در نظر میگیرند. این افراد تا حدودی خودمحور هستند و نسبت به شرکت در مسائل دیگران بیعلاقهاند.
این ویژگی گرایش فرد را به احساس خشم، اعم از اینکه به صورت آشکار بروز کند یا به صورت نهفته در فرد باقی بماند، نشان میدهد. به طور کلی سطح احساس خصومت در افراد پرخاشگر بیشتر از سایر افراد است.
این افراد معمولاً تمایلی به پیروی و تبعیت ندارند. خود را مطیع قراردادهای اجتماعی نمیدانند و نسبت به سرزنشهای اجتماعی حساس نیستند. حادثهجو و علاقمند به مبارزهاند. آنها زندگی را به مثابه “میدان جنگ” در نظر میگیرند و به جای استفاده از راهحلهای مسئلهمدار، میکوشند با پافشاری و ارعاب در این مبارزه پیروز شوند.
آنها دوست دارند در همه موقعیتها برنده باشند اما موقعیت های برنده – برنده را دوست ندارند، بلکه شرایطی به وجود میآورند که خودشان برنده و طرف مقابل بازنده باشد.
افراد پرخاشگر معمولاً نسبت به رفتار دیگران حساس هستند و سعی میکنند هر عمل بدی را تلافی کنند. آنها تمایلی به بخشش ندارند و تصور میکنند فقط با انتقام گرفتن به آرامش میرسند .
انتهای پیام/*
