۲۸ صفر چند شنبه است| رحلت پیامبر در ۲۸ صفر

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه معاصر، بیست و هشتم صفر یکی از روزهای مذهبی است که مردم در این روز مشغول نذر و نیاز هستند. بیست و هشتم صفر شهادت پیامبر و امام دوم شیعیان به روایتی میباشد. بیست و هشتم صفر امسال در چه روزی قرار دارد؟ چند شنبه است؟ اینها سوالاتی هستند که برای مردم پیش آمده است. برای با خبر شدن از جزیئات بیشتر و کسب اطلاعات بیشتر اندیشه معاصر را تا انتها دنبال کنید و نظرات خود را با ما در میان بگذارید.

۲۸ صفر چه روزی است؟

در میان علما مشهور است که رسول خدا (ص) در دو شب باقی مانده از صفر سال یازدهم هجرت یعنی ۲۸ صفر و در روز دوشنبه رحلت کرد و آن حضرت (ص) شصت و سه سال داشت. در میان علما مشهور است که رسول خدا (ص) در دو شب باقی مانده از صفر سال یازدهم هجرت در روز دوشنبه رحلت کرد و آن حضرت (ص) شصت و سه سال داشت. این روز همچنین مصادف است با شهادت امام حسن مجتبی علیه السلام نواده گرامی پیامبر. هر ساله شیعیان این مناسبت‌ها را به سوگورای و عزاداری می‌پردازند. امسال نیز ۲۸ صفر ۱۴۰۳ به مناسبت وفات ایشان در سرتاسر ایران به عزاداری پرداخته می‌شود./آلامتو

صفر

رحلت پیامبر اکرم(ص) یا شهادت ایشان ؛ کدام یک در روایات گفته شده ؟

درباره رحلت پیامبر و نوع فوت ایشان در بسیاری از منابع تاریخی و کتاب های روایی؛ اعم از شیعه و اهل سنت اختلاف نظر وجود دارد. برخی از آنها شهادت ناشی از مسمومیت پیامبر اکرم(ص) را تأیید می نمایند، فقدان و از دست دادن پیامبر اکرم(ص) ضایعه ای جبران ناپذیر بر جامعه مسلمانان وارد کرد، با این وجود در میان عالمان دینی و مورخان تاریخ اسلام درباره کیفیت رحلت آن بزرگوار اختلاف نظر است که اگر ایشان به شهادت رسیده اند، چه شخص یا اشخاصی مسبب آن بوده اند. کتابهای سیره و احادیث، مرگ پیامبر اکرم(ص) را توسط سم را تایید کرده اند و

آیا دلیل قابل اعتمادی از کتب شیعه و اهل سنت، مبنی بر شهادت پیامبر اکرم (ص) می توان یافت، علاوه بر آن، کیفیت شهادت ایشان چگونه بوده است؟
آیا بر فرض این که پیامبر(ص) به شهادت نرسیده باشند، این موضوع از ارج و قرب ایشان نزد پروردگار خواهد کاست؟!

در ارتباط با بخش اول، باید گفت که دلایل بسیاری وجود دارد که شهادت ناشی از مسمومیت پیامبر(ص) را تأیید می نمایند. این دلایل و روایات، از تواتر معنوی برخوردارند؛ یعنی هرچند که الفاظ و توصیفات آنها کاملاً با یکدیگر مشابه نیستند، اما از مجموع آنها، می توان موضوع مورد بحث را ثابت نمود. اکنون به تعدادی از این روایات با استناد به منابع فریقین اشاره می نماییم./نمناک

شهادت پیامبر اکرم(ص) در کتاب های اهل سنت

تنها شیعیان نیستند که معتقد به شهادت پیامبر اسلام(ص) هستند، بلکه روایات فراوانی در صحاح و دیگر کتاب های اهل سنت وجود دارد که همین موضوع را تأیید می نماید که برخی از آنها عبارتند از:
روایت اول شهادت پیامبر اکرم(ص):

محمد بن سعد از مورخان بسیار قدرمی و مسلمان، ماجرای مسمومیت پیامبر اکرم(ص) را این گونه نقل می نماید:

هنگامی که پیامبر(ص)، خیبر را فتح نموده و اوضاع به حالت عادی برگشت، زنی یهودی به نام زینب که برادر زادۀ مرحب بود که در جنگ خیبر کشته شد، از دیگران پرسش می نمود که پیامبر(ص) کدام بخش از گوسفند را بیشتر دوست می دارد؟ و پاسخ شنید که سر دست آن را.

سپس آن زن، گوسفندی را ذبح و تکه تکه نمود و بعد از مشورت با یهودیان در مورد انواع سم ها، سمی که تمام آنان معتقد بودند، کسی از آن جان سالم به در نمی برد را، انتخاب نموده و اعضای گوسفند و بیشتر از همه جا، سردست ها را مسموم نمود. هنگامی که آفتاب غروب نموده و پیامبر نماز مغرب را به جماعت اقامه فرموده و در حال برگشت بودند، آن زن یهودی را دیدند که همچنان نشسته است!

پیامبر(ص) دلیل آن را پرسیدند و او جواب داد که هدیه ای برایتان آوردم! پیامبر با قبول هدیه، به همراه یارانش بر سر سفره نشسته و مشغول تناول غذا شدند … بعد از مدتی، پیامبر(ص) فرمودند که دست نگه دارید! گویا این گوسفند مسموم است! مؤلف کتاب، سپس نتیجه می گیرد که شهادت پیامبر به همین دلیل بوده است/نمناک

توطئه‌های پنهانی علیه امام حسن مجتبی (ع)

دوره کوتاه مدت خلافت آن حضرت (ع) مانند دوران خلافت پدرش امام علی (ع)، آکنده از فعالیت منافقان، خیانت کاران و جاسوسان (به حد اعلای خود) بود که مانع از پیروزی قاطع امام (ع) گردید.

از طرفی معاویه به مقابله با امام حسن (ع) برخاسته بود و از سوی دیگر در پی جنگ‌های سه گانه امام علی (ع) و به شهادت رسیدن بیشترین یاران باوفای اهل بیت (ع) مانند مالک اشتر و محمد بن ابی بکر، اوضاع برای سپاه اسلام بسیار دشوار شده بود.

روش زندگی و حکومت امام حسن مجتبی (ع) که شرایط رهبری را در خود جمع داشت، در دوران اقامتش در کوفه، او را قبله نظر، محبوب دل‌ها و مایه امید کسان ساخته بود. امام (ع) کار‌ها را نظم داد و والیانی برای شهر‌ها تعیین فرمود و انتظام امور را به دست گرفت، اما زمانی نگذشت که عده زیادی از افراد، چون امام حسن (ع) را مانند پدرش در اجرای عدالت و احکام و حدود اسلامی قاطع دیدند، به توطئه‌های پنهانی دست زدند و حتی در نهان به معاویه نامه نوشتند و او را به حرکت به سوی کوفه تحریک و ضمانت کردند که هر گاه سپاه او به اردوگاه حسن بن علی (ع) نزدیک شود، آن حضرت (ع) را دست بسته تسلیم او می‌کنند یا ناگهان ایشان را به شهادت می‌رسانند.

خوارج نیز به خاطر وحدت نظری که در دشمنی با حکومت آل علی (ع) داشتند، در این توطئه‌ها با آنان همکاری کردند.

در برابر این عده منافق، شیعیان علی (ع) و جمعی از مهاجرین و انصار بودند که به کوفه آمده و در آنجا سکونت اختیار کرده بودند. این بزرگمردان مراتب اخلاص و صمیمیت خود را در همه مراحل همراهی با امام (ع) ثابت نمودند. امام حسن (ع) وقتی طغیان و عصیان معاویه را در برابر خود دید، با نامه‌هایی او را به اطاعت و عدم توطئه و خونریزی فرا خواند، ولی معاویه در جواب آن حضرت (ع) تنها به این امر استدلال می‌کرد که من در حکومت، از تو با سابقه‌تر و در این امر آزموده‌تر و به سال از تو بزرگترم!

معاویه گاهی در نامه‌های خود با اقرار به شایستگی امام حسن (ع) می‌نوشت: «پس از من، خلافت از آن توست. زیرا تو از هر کس بدان سزاوارتری.» و آخرین جوابی که به فرستادگان امام حسن (ع) داد این بود که: «برگردید، میان ما و شما به جز شمشیر نیست.» و بدین ترتیب دشمنی، سرکشی، توطئه‌های زهرآگین و گردن کشی علیه کریم آل طه (ع) از طرف معاویه آغاز شد./برنا

اندیشه معاصر

پایان/*

اندیشه معاصر را در ایتا، روبیکا، پیام رسان بله و تلگرام دنبال کنید.