به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه معاصر؛ خرید پارکت لمینت بدون محاسبه دقیق متراژ میتواند از دو طرف هزینهساز باشد؛ اگر مقدار کمتری سفارش دهید، ممکن است اجرای کف نیمهکاره بماند و برای تأمین مجدد همان طرح یا سری تولید با مشکل مواجه شوید....
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه معاصر؛ خرید پارکت لمینت بدون محاسبه دقیق متراژ میتواند از دو طرف هزینهساز باشد؛ اگر مقدار کمتری سفارش دهید، ممکن است اجرای کف نیمهکاره بماند و برای تأمین مجدد همان طرح یا سری تولید با مشکل مواجه شوید. خرید بیش از حد نیز هزینهای ایجاد میکند که در متراژهای بالا قابل توجه است.
برای محاسبه متراژ پارکت، نباید فقط به متراژ نوشتهشده در سند خانه یا مساحت کلی واحد تکیه کرد. ابتدا باید سطحی که واقعاً قرار است پارکت شود اندازهگیری شود، سپس مقدار مناسب برای برش و پرت در نظر گرفته شود و در نهایت متراژ به تعداد بسته تبدیل شود.
خوشبختانه برای انجام این محاسبات به ابزار پیچیدهای نیاز نیست. با یک متر، اطلاعات متراژ هر بسته و چند محاسبه ساده میتوان مقدار پارکت مورد نیاز خانه را با دقت مناسبی مشخص کرد.
فرمول پایه برای محاسبه مساحت کف ساده است:
مساحت کف = طول × عرض
با این حال، عددی که از این فرمول به دست میآید هنوز مقدار نهایی سفارش نیست. برای رسیدن به متراژ پارکت مورد نیاز باید مراحل زیر را به ترتیب انجام داد.
در اتاقهای مربع یا مستطیل، طول و عرض داخلی فضا را اندازه بگیرید و در یکدیگر ضرب کنید.
برای مثال، اگر طول اتاق ۴.۲ متر و عرض آن ۳.۵ متر باشد:
۴.۲ × ۳.۵ = ۱۴.۷ مترمربع
اگر خانه شامل چند اتاق، راهرو یا فضای مجزا است، ابعاد هر قسمت را جداگانه ثبت کنید. برای پلانهای L شکل یا فضاهایی که شکست و فرورفتگی دارند نیز بهتر است محیط را روی کاغذ به چند مستطیل ساده تقسیم کنید، مساحت هر بخش را جداگانه به دست آورید و سپس اعداد را با هم جمع کنید.
ستون، شومینه یا سایر موانع ثابت نیز هنگام اندازهگیری روی پلان مشخص شوند تا در مرحله بعد معلوم باشد کدام قسمتها واقعاً جزو سطح قابل اجرا هستند.
نکته مهم این است که فاصله انبساطی اطراف دیوارها را با کاهش متراژ اولیه اشتباه نگیرید. پارکت لمینت برای امکان حرکت ناشی از تغییرات دما و رطوبت به فاصله پیرامونی نیاز دارد، اما این فاصله چند میلیمتری معمولاً مبنایی برای کم کردن مساحت اندازهگیریشده نیست. انجمن تولیدکنندگان اروپایی کفپوش لمینت (EPLF) در راهنمای فنی خود، فاصله پیرامونی ۸ تا ۱۲ میلیمتر را توصیه میکند و در عین حال تأکید دارد دستورالعمل سازنده محصول باید رعایت شود.
بعد از اندازهگیری فضاها، نباید همه مساحتهای بهدستآمده را بدون بررسی وارد سفارش کرد. ملاک اصلی، سطحی است که واقعاً قرار است پارکت روی آن اجرا شود.
برای مثال، یک واحد ۱۰۰ مترمربعی ممکن است شامل حمام، سرویس بهداشتی، بالکن یا بخشهایی از آشپزخانه باشد که کفپوش دیگری دارند. در این شرایط، ممکن است فقط ۷۵ مترمربع از کل واحد به پارکت نیاز داشته باشد.
همین موضوع درباره قسمتهای زیر کابینت ثابت، شومینه یا بخشهایی که طبق نقشه اجرا کفپوش نمیشوند نیز صدق میکند. این نواحی باید پیش از جمع نهایی مساحتها مشخص شوند.
بنابراین در این مرحله، مساحت فضاهای اندازهگیریشده را مرور کنید و فقط قسمتهایی را با هم جمع کنید که در اجرای واقعی پروژه پارکت خواهند شد. عدد حاصل، سطح قابل نصب است و مبنای محاسبه پرت و تعداد بسته در مراحل بعدی قرار میگیرد.
حتی اگر سطح قابل نصب را کاملاً دقیق اندازه بگیرید، معمولاً نمیتوان دقیقاً به همان اندازه پارکت سفارش داد.
در زمان اجرا، تایلها در ابتدا و انتهای ردیفها، اطراف ستونها، ورودی اتاقها و قسمتهای شکسته پلان برش میخورند. همیشه هم نمیتوان تمام قطعات باقیمانده را در قسمت دیگری استفاده کرد.
به همین دلیل باید بعد از مشخص شدن مساحت، درصد مناسبی برای پرت اضافه شود. مقدار این درصد به شکل پلان، تعداد گوشهها، روش چیدمان و میزان برشها بستگی دارد و برای همه خانهها یکسان نیست.
بعد از اضافه کردن پرت، باید مشخص شود چند بسته پارکت لمینت نیاز دارید.
متراژ هر بسته پارکت ثابت نیست. ابعاد تایلها و تعداد آنها در بسته میتواند بین محصولات مختلف متفاوت باشد؛ بنابراین باید میزان پوشش همان محصول انتخابی را بررسی کنید.
فرمول محاسبه تعداد بسته به این صورت است:
تعداد بسته = متراژ نهایی مورد نیاز ÷ متراژ پوشش هر بسته
اگر حاصل تقسیم اعشاری شد، عدد باید به بالا گرد شود.
برای مثال، اگر نتیجه برابر با ۳۱.۲ بسته باشد، سفارش واقعی ۳۲ بسته خواهد بود، نه ۳۱ بسته.
دو خانه میتوانند مساحت قابل نصب یکسانی داشته باشند، اما مقدار پارکت مورد نیاز آنها دقیقاً برابر نباشد. یکی از دلایل این تفاوت، فرم پلان و نحوه قرار گرفتن تایلها در فضاست.
در یک اتاق مستطیلی با نصب مستقیم و منظم، معمولاً امکان استفاده از بخشی از قطعه باقیمانده یک ردیف در ردیف بعد وجود دارد. به همین دلیل میزان دورریز میتواند کنترلشدهتر باشد.
در مقابل، وجود گوشههای متعدد، ستون، راهروهای باریک و شکستهای زیاد باعث افزایش تعداد برشها میشود. هرچه قطعات بیشتری بریده شوند، احتمال اینکه بخشی از آنها دیگر قابل استفاده نباشند نیز افزایش پیدا میکند.
جهت چیدمان هم اهمیت دارد. طول تایل، ابعاد اتاق و محل شروع ردیفها روی اندازه قطعات انتهایی تأثیر میگذارند. به همین دلیل بهتر است قبل از نهایی کردن درصد پرت پارکت، جهت اجرا نیز مشخص شود.
این مسئله در الگوهای خاص پررنگتر است. نصب مورب یا الگوهایی مانند جناغی نسبت به چیدمان مستقیم معمولاً برش بیشتری ایجاد میکنند و در نتیجه میتوانند به متریال اضافه بیشتری نیاز داشته باشند.
هیچ درصد واحدی برای تمام خانهها وجود ندارد. میزان پرت باید براساس شکل فضا و نوع اجرا تعیین شود، اما برای برآورد اولیه میتوان از محدودههای زیر استفاده کرد:
| شرایط فضا و نوع اجرا | پرت تقریبی قابل بررسی |
| فضای ساده و مستطیلی با نصب مستقیم | حدود ۵٪ |
| خانه چنداتاقه با شکستهای معمول | حدود ۷ تا ۱۰٪ |
| پلان پیچیده با برشهای زیاد | حدود ۱۰ تا ۱۵٪ |
| چیدمان مورب یا الگوهای خاص | معمولاً بیشتر از نصب مستقیم |
این اعداد تقریبی هستند و شرایط واقعی پروژه اولویت دارد. Pergo نیز در راهنمای اندازهگیری خود برای اتاق استاندارد حدود ۵ درصد متریال اضافه را مطرح میکند و برای فضاهای کوچکتر یا دارای زوایا و نقاط دشوار، این مقدار را تا حدود ۱۰ درصد افزایش میدهد.
در نتیجه، توصیه رایج «همیشه ۱۰ درصد بیشتر بخرید» را نمیتوان برای همه فضاها نسخه دقیقی دانست. یک اتاق مستطیلی ساده ممکن است پرت کمتری داشته باشد، در حالی که فضایی با همان مساحت اما گوشهها و شکستهای متعدد میتواند به متریال بیشتری نیاز پیدا کند.
فرض کنیم یک واحد مسکونی ۹۵ مترمربع مساحت دارد، اما پس از اندازهگیری مشخص شده است که فقط قسمتهای زیر قرار است پارکت شوند:
مجموع سطح قابل نصب برابر است با:
۷۱.۸ مترمربع
فرض کنیم پلان نسبتاً ساده باشد و برای این مثال ۵ درصد پرت در نظر گرفته شود:
۷۱.۸ × ۱.۰۵ = ۷۵.۳۹ مترمربع
اکنون اگر هر بسته پارکت انتخابشده ۱.۸۴ مترمربع را پوشش دهد:
۷۵.۳۹ ÷ ۱.۸۴ = ۴۰.۹۷ بسته
از آنجا که امکان سفارش کسری از یک بسته وجود ندارد، عدد باید به بالا گرد شود:
تعداد مورد نیاز = ۴۱ بسته
این مثال نشان میدهد پاسخ سؤال «برای خانه ۹۵ متری چقدر پارکت لازم است؟» الزاماً ۹۵ یا ۱۰۰ مترمربع نیست. عدد درست به سطحی بستگی دارد که واقعاً پارکت میشود، سپس پرت و مشخصات بسته نیز وارد محاسبه میشوند.
در یک خانه، اختلاف یک یا دو مترمربع ممکن است به یک بسته بیشتر یا کمتر منجر شود؛ اما در پروژههای چندواحدی همین خطای کوچک در مقیاس کل ساختمان قابل توجه خواهد بود.
فرض کنید مقدار مورد نیاز هر واحد فقط ۳ مترمربع کمتر از مقدار واقعی محاسبه شده باشد. در یک ساختمان ۲۰ واحدی، مجموع کسری به ۶۰ مترمربع میرسد.
اگر تمام واحدهای پروژه پلان یکسان ندارند، استفاده از یک متراژ متوسط نیز روش دقیقی نیست. بهتر است واحدها براساس تیپ پلان دستهبندی شوند و برای هر تیپ مراحل زیر جداگانه انجام شود:
ممکن است یک واحد کوچکتر به دلیل شکستهای متعدد، نسبت به واحدی بزرگتر اما مستطیلی درصد پرت بیشتری داشته باشد. بنابراین استفاده از یک ضریب ثابت برای کل ساختمان همیشه نتیجه دقیقی نمیدهد.
در چنین پروژههایی، هنگام بررسی شرایط خرید عمده پارکت لمینت بهتر است علاوه بر متراژ کل، میزان پوشش هر بسته، تعداد بسته مورد نیاز، امکان تأمین حجم سفارش و هماهنگی سری تولید نیز پیش از ثبت سفارش بررسی شود.
به این ترتیب، سفارش عمده بر پایه متراژ واقعی هر تیپ پلان انجام میشود و احتمال کسری یا خرید بیش از نیاز کاهش پیدا میکند.
برای محاسبه دقیق متراژ پارکت، متراژ کل خانه را مستقیماً مبنای خرید قرار ندهید. ابتدا فقط سطحی را اندازه بگیرید که قرار است کفپوش روی آن اجرا شود و فضاهای نامنظم را به قسمتهای سادهتر تقسیم کنید.
پس از مشخص شدن مساحت، براساس شکل پلان، جهت نصب و میزان برشها درصد مناسبی برای پرت در نظر بگیرید. در مرحله آخر، متراژ نهایی را بر میزان پوشش هر بسته تقسیم و تعداد بسته را به عدد صحیح بالاتر گرد کنید.
در نتیجه باید چهار عدد را از هم جدا دانست: متراژ خانه، سطح قابل پارکت، متراژ نهایی سفارش و تعداد بسته پارکت. رعایت همین تفکیک ساده کمک میکند خرید پارکت لمینت براساس نیاز واقعی پروژه انجام شود و احتمال کمبود متریال یا سفارش بیش از اندازه کاهش پیدا کند.
پایان/*
اندیشه معاصر را در ایتا، روبیکا، پیام رسان بله و تلگرام دنبال کنید.
