خوشا راهی که پایانش حسین است

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه معاصر، ماه محرم ماه عزای و ماتم مولای شهید امام حسین میباشد در این ماه مردم به عزاداری مشغول هستند و در این ماه حاجات خود را از خدا میگیرند. در ماه محرم مردم برای امام حسین و خانواده مظلومشان اشک میریزند و تمام رویایشان دیدن شش گوشه است. درد بزرگی است دلتنگی اما خوشا به دلی که تنگ حسین است… برای با خبر شدن از جزئیات بیشتر و کسب اطلاعات بیشتر اندیشه معاصر را دنبال کنید.

خوشا راهی که پایانش حسین است

خوشا جانى که جانانش حسین است
خوشا دردى که درمانش حسین است

بُوَد فرمان‌رواى کشور دل
خوشا مُلکى که سلطانش حسین است

به چرخ دین، نجوم بی‌شماری است
ولى ماه درخشانش حسین است

نگردد محفل اسلام، تاریک
بلى؛ شمع شبستانش حسین است

به نامش دفتر توحید، مفتوح
خوش آن دفتر که عنوانش حسین است!

حسن، جان عزیز مصطفى بود
ولى آرامش جانش حسین است

به راه عشق، پایان نیست لیکن
یقین دارم که پایانش حسین است

على را بر خلیل الله فخری است
بلى؛ چون ذبح عطشانش حسین است

چه صحرایى است یا رب! وادى عشق؟
که تنها مرد میدانش حسین است

زمین نینوا هر دم بهار است
چمن‌پیراى بستانش حسین است

بگو اهریمنان کربلا را
که این صحرا سلیمانش حسین است

«مؤیّد» را چه غم باشد ز محشر؟
که پوزش‌خواه عصیانش حسین است/امام هشت

حسین

خوشا راهی که پایانش “حسین” است

جایی که عشق غوغا می‌کند و زائران در مسیری گام برمی‌دارند که پایانش “حسین” است گر چه اکثر زائران اربعین حسینی این روزها در حال بازگشت به کشور هستند ولی برخی از زائران نیز به تازگی سفر به کربلا را آغاز کرده‌ و مشتاق زیارت حرم مطهر آقا اباعبدالله(ع) هستند.

خادمان امام حسین(ع) همچنان در مواکب مستقر در مرز به زائران حضرت عشق نیز خدمات ارائه می‌دهند و با مهربانی وصف‌ناپذیری از آنان استقبال می‌کنند. تصاویر زیر گویای لحظاتی از حرکت زائران و خادمی موکب‌داران است./تسنیم

حسین ابن علی کیست

۳ شعبان ۴ ه‍.ق – ۱۰ محرم ۶۱ ه‍.ق) امام سوم شیعیان است و پدر سلسلهٔ امامان شیعه دوازده‌امامی از سجاد تا حجت بن الحسن و نیز امامان اسماعیلیه به‌شمار می‌رود. او با کنیه‌اش، اَباعَبدِاللّٰه، نیز شناخته می‌شود. او در روز عاشورا در نبرد کربلا کشته شد و به‌همین خاطر شیعیان وی را سَیِّدُالشُّهَداء نیز می‌نامند.

او فرزندِ علی بن ابی‌طالب و فاطمه زهرا و نوهٔ محمد بن عبدالله، پیامبر اسلام، است. او هفت سال آغازین زندگیش را در زمان حیات محمّد سپری کرد. گفته‌هایی از محمّد نقل شده است که نشان از علاقه‌اش به او و برادرش، حسن مجتبی، دارد؛ مانند: «حسن و حسین سرور جوانان اهل بهشتند». مهم‌ترین رویداد روزگار کودکی او شرکت در رویداد مباهله و نامیده شدن به عبارت «ابناءَنا» در آیهٔ مباهله است. در دوران خلافت علی بن ابی‌طالب، او در رکاب پدرش بود و او را در جنگ‌ها همراهی می‌کرد. سپس، به پیمان صلح برادرش با معاویه پایبند ماند و اقدامی علیه معاویه نکرد؛ ولی درخواست معاویه برای پذیرش یزید همچون ولیعهد را خلاف صلحنامه و بدعتی در اسلام شمرد و نپذیرفت.

پس از مرگِ معاویه در ۶۰ ه‍. ق، او از بیعت با یزید اجتناب کرد و با خانواده‌اش به مکه رفت و چهار ماه در آنجا ماند. اهالی کوفه که اکثراً شیعه علی بودند، از مرگِ معاویه شادمان شدند و به او نامه نوشتند که دیگر حکومت بنی‌امیه را تحمل نخواهند کرد و با وی بیعت کردند. او نیز پسرعمویش، مسلم بن عقیل، را به آنجا فرستاد تا وضع را بررسی کند. سپس، در نتیجهٔ اقدامات عبیدالله بن زیاد، حاکم جدید کوفه، مردم ترسیدند و مسلم را تنها گذاشتند. حسین، که از آنچه در کوفه رفته بود خبر نداشت، به رغم اصرار دوستانش، در ذیحجه ۶۰ رهسپار کوفه شد تا آنچه را خواست خداوند می‌دانست، به انجام رساند. در میانهٔ راه، سپاه کوفه به فرماندهی حر بن یزید ریاحی مسیر کاروان به سوی کوفه را سد کردند و در نتیجه، کاروان از مسیر خود منحرف شد و در روز دوم محرّم ۶۱ ه‍.ق به کربلا رسید. از روز سوم محرّم، به فرماندهی عمر بن سعد، لشکریانی از کوفه به منطقه وارد شدند. حسین صبح روز دهم محرم، عاشورا، لشکریانش را آماده کرد و سوار بر اسب رو به لشکریان ابن سعد خطابه‌ای ایراد کرد و مقامش را برای آنان شرح داد؛ ولی باز به وی گفته شد که نخست باید تسلیم یزید شود. او در پاسخ گفت که هرگز خودش را چون بَرده تسلیم نمی‌کند. بدین ترتیب، نبرد کربلا آغاز شد و شماری از دو طرف کشته شدند. پس از نیمروز، سپاهیان او به‌شدت تحت محاصره قرار گرفتند. با کشته شدن یاران و خاندان حسین در پیش رویَش، او تنها ماند و از سر و بازو آسیب دید و بر روی صورت به زمین افتاد و سنان بن انس نخعی یا شمر بن ذی الجوشن سرش را از تن جدا کرد. نبرد به پایان رسید و سربازان ابن زیاد رو به غارت آوردند. بعد از آن که ابن سعد محل جنگ را ترک کرد، بنی اسد تَنِ حسین و دیگر کشتگان را همان‌جا به خاک سپردند. سرِ حسین با سرهای دیگر هاشمیان، همراه با کاروان اسرا به کوفه و دمشق برده شد.

تمامی مذاهب اسلامی جز حامیان بنی‌امیه، او را به عنوان نوه و صحابه محمد گرامی می‌دارند. شیعیان او را امام معصوم و شهید می‌دانند. بسیاری از مسلمانان به‌خصوص شیعیان، در سالگردِ واقعهٔ کربلا مراسم سوگواری برگزار می‌کنند. به باور آنان، او را شورشی خودسری نبود که جان خود و خانواده‌اش را به‌خاطر آرزوهای شخصی فدا کرده باشد. او پیمان صلح با معاویه را زیر پا نگذاشت، ولی حاضر به بیعت با یزید نشد. او مانند پدرش باور داشت که اهل بیت را خدا برای رهبری امّتِ محمّد برگزیده؛ و با رسیدن نامه‌های کوفیان، برخلاف توصیهٔ دوستدارانش، احساسِ وظیفهٔ رهبری کرد. بااین همه، او دانسته در پیِ شهادت نبود؛ و پس از آن که معلوم شد از پشتیبانی کوفیان برخوردار نیست، پیشنهاد ترک عراق را داد. در فرهنگ عامه، و هنر و ادبیات اجتماعات مسلمان و مخصوصاً شیعه آثار فراوانی دربارهٔ زندگی و قتل‌عام او و همراهان کم شمارش پدید آمده است.

اندیشه معاصر

پایان/*

اندیشه معاصر را در ایتا، روبیکا، پیام رسان بله و تلگرام دنبال کنید.