آدامس در کدام کشور ممنوع است؟

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه معاصر، آدامس در کدام کشور ممنوع است؟ سوالی که ذهن تمامی افراد را به خودش درگیر کرده است. آدامس در کشور سنگاپور ممنوع اس چرا که با ممنوع شدن آن فرهنگ کشور و البته زیبایی کشور تضمین میشود. دلیل ایجاد این قانون این بود که مردم با چسباندن آن بر روی صندلی‌ها، میزها، آسانسورها و قطارهای زیرزمینی موجب آلودگی محیط و ایجاد اختلال در عملکرد آن وسایل می‌شدند. بر اساس «قوانین واردات و صادرات (آدامس جویدنی)» جویدن آدامس در سنگاپور ممنوع است. برای با خبر شدن از جزئیات بیشتر و کسب اطلاعات بیشتر درمورد آدامس در سنگاپور اندیشه معاصر را تا انتها دنبال کنید و نظرات خود را با ما در میان بگذارید

۱۵ کار ممنوعه در سنگاپور/ از آدامس جویدن تا اتصال به وای‌فای بدون رمز

۱. آدامس نجوید، مگر این که نسخه‌ی پزشک به همراه داشته باشید

اکثر مردم سنگاپور در رابطه با نظافت شهری بسیار سخت‌گیر هستند. جویدن آدامس در سنگاپور منع قانونی دارد و واردات آن هم به این کشور ممنوع اعلام شده است. طبیعتا وقتی آدامس فروخته نشود، شما هم نمی‌توانید بخرید و در نتیجه هیچ‌گاه این امکان را نخواهید داشت که آدامس خود را پس از پایان جویدن به بیرون تف کنید. در صورتی که در چمدان خود سهوا آدامس داشته باشید، مشکل خاصی برای شما ایجاد نخواهد شد، اما اگر در خیابان آدامس بجوید و آن را به بیرون پرتاپ کنید باید ۵۰۰ دلار جریمه بپردازید. در سال ۲۰۰۴ قانونی تصویب شد تا بیمارانی که احتیاج به آدامس دارند، از قانون منع جویدن آدامس مستثنی شوند، مشروط بر آن که از پزشک یا دندانپزشک خود چنین نسخه‌ای را دریافت کنند. پس قانون منع جویدن آدامس را در سنگاپور را جدی بگیرید و برای رهایی از بوی سیر دهان به نعناع پناه ببرید.

آدامس

۲. کشیدن سیفون توالت را فراموش نکنید

۳. هیچ وقت بدون لباس نباشید

۴. آشغالی به بیرون نیندازید

۵. پاهای خود را به نمایش نگذارید

۶. درباره مذهب و سیاست بحث نکنید

۷. سوار تاکسی نشوید

۸. در وسایل نقلیه‌ی عمومی، تنقلات نخورید

۹. به وای‌فای بدون رمز متصل نشوید

۱۰. انعام ندهید

۱۱. بدون بررسی هدیه نخرید

۱۲. در مکان‌های عمومی سیگار نکشید

۱۳. روی دیوار نقاشی نکشید

۱۴. حتی قبل از ورود به این کشور مواد مخدر مصرف نکنید

۱۵. با انگشت، اشاره نکنید/انتخاب

آدامس وارد بازار می‌شود

سال ۱۸۴۸ آدامس برای اولین بار وارد بازار شد و به شکل تجاری به فروش رسید، جان کورتیس تاجری آمریکایی بود که آدامس را اولین بار به عنوان کالایی تجاری عرضه کرده و به فروش رساند، او به روش سرخپوستان قدیم با خراش تنه درخت صنوبر، شیره آن را گرفته و آن را روی بخاری پخت، از نتیجه این آزمایش، ماده لاستیک مانندی به دست آورد که به نظرش برای جویدن جالب بود و می‌توانست برایش پول‌ساز باشد. او آدامس تولیدی‌اش را با نام «صمغ خالص درخت صنوبر» وارد بازار کرد. دو روز اول شانس زیادی برای فروش این آدامس نداشت، روز سوم حراجی زد و آدامس‌ها را به قیمت ارزان میان فروشندگان پخش کرد، سپس به شهر‌های دیگر سفر کرد تا صمغ صنوبری‌اش بازار گسترده‌تری داشته باشد، یک‌سری داروی خاص که مجوز داشتند را هم در کنار صمغ صنوبری مجانی ارائه می‌داد تا آدامس‌هایش بهتر فروش بروند.

سال اول تمام نیوانگلند را زیر پا گذاشت و چیزی حدود ۶ هزار دلار از فروش آدامس به دست آورد. رفته‌رفته کورتیس با کمک پدرش این تجارت جدید را گسترش داد و درحالی‌که کورتیس پدر مسوول نظارت بر کارگران و بیرون کشیدن صمغ درخت بود، کورتیس پسر به سفر رفته و کالای جدید را به فروش می‌رساند. فروش به‌قدری خوب شده بود که دیگر کارگاه ۴ متری آن‌ها جوابگوی تولید کافی و مورد نیاز نبود، برای همین به ساختمانی سه طبقه با زیر بنای ۴۴ متر مربع نقل مکان کردند، حالا دیگر ۲۰۰ کارگر داشتند و روزانه ده‌ها تن ماده خام نیاز داشتند تا بتوانند به مقدار کافی آدامس تولید کنند.

کورتیس در کارگاهی که اکثر وسایل مورد نیازش اعم از کوره پخت و پز تا دستگاه چاپ لیبل و… را خودش ساخته بود روزی ۱۸۰۰ جعبه آدامس تولید می‌کرد. سال ۱۸۵۰ او یواش‌یواش به صمغ‌ها طعم‌دهنده افزود و پارافین را هم که احساس نرمی و لاستیکی بودن به آن می‌داد وارد آدامس کرد، این آدامس‌های جدید به سرعت از نمونه‌های قبلی پیشی گرفته و به محبوبیت رسیدند. کورتیس و پدرش در واقع اولین تولیدکنندگان عمده صنعتی- گیاهی آدامس بودند، اما هیچ‌گاه برای اختراع جدیدشان مجوز نگرفتند و به طور قاچاق آن را به فروش می‌رساندند تا اینکه ویلیام سمپل، دندانپزشک آمریکایی در سال ۱۸۶۹ برای تولید آدامس‌های طبیعی که از صمغ و شیره درختان به دست می‌آمد برای اولین بار مجوز گرفت.
اما ساخت و تولید آدامس‌های امروزی داستان دیگری دارند. نام اولیه این ماده «صمغ جویدنی یا chewing gum» بود، اما بعد‌ها به «آدامس» تغییر پیدا کرد. تا به حال فکر کرده‌اید این نام چطور روی این کالا گذاشته شد؟ نام آدامس از مخترع اصلی آدامس‌هایی که با ترکیب امروزی تولید می‌شوند گرفته شده، در واقع آدامس تلفظ نادرستی از «نام تجاری آدامز» است که توسط توماس آدامز آمریکایی و اولین تولیدکننده آدامس‌های امروزی گرفته شده. توماس آدامز یک همه کاره و هیچ کاره بود، او شغل‌های زیادی را تجربه کرده، اما به جایی نرسیده بود، تا اینکه در سال‌های ۱۸۶۰ زمانی که برای رهبر سابق مکزیک، آنتونیو لویس سانتا آنا به عنوان منشی کار می‌کرد ایده تولید یک ماده جدید در ذهنش جرقه زد.

سانتا آنا گاهی گیاهی بومی از مکزیک که «چیکله» نام داشت را می‌جوید و به توصیه او، آدامز تصمیم گرفت از این ماده که خاصیت لاستیکی داشت نوعی لاستیک تولید کند که در ساخت اسباب‌بازی‌ها و تایر و لاستیک دوچرخه به کار گرفته شود. آدامز کار‌های زیادی روی چیکله انجام داد تا لاستیک مصنوعی را تولید کند، اما تمام تلاش‌های او بی‌نتیجه بود، در عوض به طور اتفاقی ماده‌ای به دست آورد که بافتی نرم و کشنده داشت، او تکه‌ای از این ماده را در دهان گذاشت تا ببیند سانتا آنا چه چیزی می‌جود.

از بافت و طعم ماده خوشش آمد و ناگهان تصمیم گرفت مواد دیگری به آن اضافه کند تا آن را جذاب‌تر کند اولین ماده شکر بود و بعد رنگ‌دهنده‌های طبیعی و اینچنین بود که اولین آدامس‌ها بر پایه چیکله و لاستیک گیاهی تولید شدند. توماس آدامز نام «جویدنی‌های نیویورکی آدامز» را روی این ماده جدید گذاشت و از سال ۱۸۷۱ این آدامس‌ها در داروخانه‌های سراسر آمریکا به فروش رسیدند و چیزی نگذشت که آدامس‌های آدامز بازار را در دست گرفته و فروش خوبی پیدا کردند. تولید این آدامس‌ها به دلیل فراوانی گیاه چیکله ارزانتر از آدامس‌های سقزی تمام می‌شد و از طرفی نسبت به آن‌ها بافت نرم‌تری داشتند و جویدنشان راحت‌تر بود. او همچنین دستگاه خودکار تولید آدامس را اختراع و به نام خودش ثبت کرد.

اولین آدامس طعم‌دار با طعم ترش پرتقالی توسط کمپانی آدامز عرضه شد و بعد‌ها طعم‌های دیگری نیز به آدامس اضافه شد، اما تمام این آدامس‌ها یک اشکال اساسی داشتند و اینکه طعم را زیاد نگه نمی‌داشتند. توماس آدامز نقش بسزایی در رواج صنعت آدامس‌سازی و جهانی کردن جویدن آدامس داشت. او سال ۱۸۸۸ اولین دستگاه خرید آدامس را هم طراحی کرده و در متروی نیویورک اجرا کرد. به این صورت که مسافران مترو پس از یک روز شلوغ و خسته‌کننده به محض خروج از مترو می‌توانستند پول داخل دستگاه بیندازند و آدامس‌های گرد و رنگارنگی با نام «توتی- فروتی» از دستگاه بگیرند و با جویدنش خستگی از تن به در کنند.

به هر حال کمپانی توماس آدامز تا مدت‌ها تنها کمپانی تولیدکننده آدامس‌های مصنوعی و صنعتی در جهان به حساب می‌آمد و بهترین و معروف‌ترین آدامس‌ها را در آمریکا و کانادا تولید می‌کرد تا اینکه رفته‌رفته تجار دیگری نیز وارد این کار شده و بازار آدامس گسترش یافت و به اشتباه تمام جویدنی‌هایی که با این روش تولید می‌شدند نام آدامس را یدک کشیدند./تابناک

پایان/*

اندیشه معاصر را در ایتا، روبیکا، پیام رسان بله و تلگرام دنبال کنید.