کیفقاپی و سرقت از افراد، بهویژه زنان و مردان سالخورده، فقط یک دزدی ساده نیست؛ گاهی میتواند پیامدهایی بسیار سنگینتر از دست رفتن یک کیف و وسایل شخصی باشد.
اما ماجرا به همینجا ختم نمیشود. در بسیاری از موارد، هنگام کشیده شدن کیف، فرد تعادل خود را از دست میدهد و به زمین میافتد. برای یک فرد سالمند، چنین سقوطی میتواند به شکستگی لگن، پا، دست یا آسیبهای جدی دیگر منجر شود آسیبهایی که گاهی دوران درمان طولانی و حتی کاهش توانایی حرکتی و استقلال فرد را به دنبال دارد.
اما شاید دردناکتر از همه، آسیبی باشد که به روح و احساس امنیت یک سالمند وارد میشود.
سالمندان بخشی ارزشمند از جامعهاند. آنها سالها زندگی کردهاند، تجربه اندوختهاند، سختیها را پشت سر گذاشتهاند و تجارب بسیاری دارند که نسل جوان میتواند از آنها بیاموزد. شایسته نیست کسی که باید مورد احترام و حمایت جامعه قرار بگیرد، در خیابان احساس ناامنی کند و با ترس از اینکه مبادا قربانی یک سرقت شود، زندگی کند.
سرقت از یک سالمند فقط گرفتن یک کیف نیست؛ میتواند گرفتن احساس امنیت، آرامش و اعتماد او به جامعه باشد.
در کنار همه اینها، انتظار میرود قوه قضاییه در پروندههایی که قربانیان آن سالمندان و افراد کمتوان هستند، با جدیت و قاطعیت بیشتری با مجرمان برخورد کند و در چارچوب قانون، شرایط جسمی و سنی قربانی، میزان آسیب واردشده و پیامدهای جسمی و روحی جرم را نیز مورد توجه قرار دهد. برخورد بازدارنده و اجرای دقیق و قاطع قانون میتواند پیام روشنی برای مجرمان داشته باشد که افراد سالخورده، طعمههای بیدفاعی برای سرقت نیستند.
جامعهای که در آن به سالمندان احترام گذاشته میشود، جامعهای امنتر است.
سالمندان سرمایههای ارزشمند جامعهاند و شایستهاند سالهای پایانی زندگی خود را با آرامش، امنیت و احترام سپری کنند، نه با ترس از اینکه ممکن است در یک لحظه قربانی خشونت و سرقت شوند.
سالمندان را دریابیم
