به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه معاصر، زندگی پارتنری به معنی زیر یک سقف زندگی کردن زن و مرد بدون ازدواج است که میتواند جامعه را با بحران های متعددی روبرو کند.
سال ها بود که میشنیدیم در سایر کشورها به جز ایران ، زن و مرد بدون ازدواج با یکدیگر هم خانه می شوند. زندگی پارتنری واژه ای است که این افراد برای سبک زندگی خود انتخاب می کنند. بسته به این که خانه متعلق به چه کسی باشد هر وقت و به هر دلیلی یکی از طرفین نخواهد زندگی پارتنری را ادامه دهد چمدانش را برداشته و به دنبال پارتنر جدیدی می رود.
این مدل زندگی در شمال شهر تهران هم رواج پیدا کرده البته آماری در این مورد ارائه نشده و ظاهرا هنوز تحقیق میدانی جدی در این زمینه انجام نشده است. ولی ۱۵ درصد پسرانی که زندگی مجردی را انتخاب کرده اند، داشتن پارتنر را علت این تصمیم می دانند.
افرادی که وارد زندگی پاتنری می شود دلایل مختلفی برای انتخابشان دارند ودو متغیر بسیار مهم در تفکیک انواع ازدواج سفید یا زندگی پارتنری وجود دارد. آیا دو پارتنر قصد ازدواج دارند؟ چه تجربه یا تجارب پیشینی در این رابطه دارند؟
افرادی که این سبک زندگی را به عنوان جایگزینی برای ازدواج انتخاب کرده اند در یک بازه ۵ تا ۷ ساله احتمال بیشتری دارد که با پارتنر خود بمانند.
افرادی که ازدواج سفید را به عنوان گامی به سوی ازدواج در نظر می گیرند ارتباطشان به احتمال بیشتری از سایرین به ازدواج رسمی منتهی می شود.
در کشورهایی که این نوع زندگی رایج شده دولت با مساله ای به نام کودکان تک سرپرست و مادر مجرد یا پدر مجرد مواجه است چرا که گاهی فرزندی که از این رابطه متولد شده فقط مورد پذیرش یکی از طرفین قرار می گیرد.
عدم اطمینان از ثبات رابطه در شخصی که به پارتنر خود دلبستگی شدیدی پیدا میکند یکی از مهمترین آسیب ها و بحران های روحی برای این سبک زندگی است.
این افراد اغلب ترجیح می دهند در شهری زندگی کنند که دیگران آن ها نشناسند و بچه دار نمی شوند زیرا مشکلات اقتصادی سبب شده این زندگی را انتخاب کنند و بچه مشکلاتشان را بیشتر می کند.
اگر چنین شیوه ای رواج پیدا کند آمار ازدواج های ثبت شده به شدت کاهش پیدا کرده و نرخ رشد جمعیت به صفر خوهد رسید و آسیب های عدم تشکیل خانواده بسیار جدی تر از قبل خوهد شد.