فرق خشونت دختران وپسران
تحقیقات نشان می دهد كه پسران بیش از دختران در رفتارهای خشونت آمیز و پرخاشگرانه خود از نیروی بدنی استفاده می كنند . اما دختران بیشتر متوسل به جدال های لفظی می شوند .
تحقیقات نشان می دهد كه پسران بیش از دختران در رفتارهای خشونت آمیز و پرخاشگرانه خود از نیروی بدنی استفاده می كنند . اما دختران بیشتر متوسل به جدال های لفظی می شوند .
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه معاصر، تحقیقات نشان می دهد که پسران بیش از دختران در رفتارهای خشونت آمیز و پرخاشگرانه خود از نیروی بدنی استفاده می کنند . اما دختران بیشتر متوسل به جدال های لفظی می شوند . این گونه افراد معمولاً در میان گروه به عنوان افرادی گستاخ ، بی تربیت و بی رحم نسبت به اطرافیان و همسالان ، شناخته می شوند . یکی از همسازترین تفاوت های جنسیتی آن است که پسران در مقایسه با دختران از نظر جسمی پرخاشگرتر هستند. این تفاوت به خصوص هنگامی مشخص می شود که کودکان خشمگین می شوند. این تفاوت در تمام فرهنگها وجود داشته و از اوایل رشد کودک آشکار می شود(وایت، ۲۰۰۱). در تبیین تفاوتهای جنسیتی در پرخاشگری جسمی هم عوامل زیستی و هم عوامل محیطی دخیل هستند. در این رابطه، عوامل زیستی به وراثت و هورمون ها اختصاص دارد در حالی که عوامل محیطی، انتظارات فرهنگی، الگوهای بزرگسالان و همسالان و پاداش پرخاشگری جسمی پسران را در بر می گیرد. پرخاشگری و رفتارهای تهاجمی کودکان که حتی می‌تواند منجر به آسیب به همشاگردی‌ها شود هم در پسران و هم در دختران مشاهده می‌شود، اگر چه در دختران نسبت به پسران این پرخاشگری کمتر فیزیکی است و با آسیب جسمانی کمتری همراه است.
اگر پسران در مقایسه با دختران معمولا از نظر جسمی پرخاشگرتر هستند، اما آیا دختران در مقایسه با پسران بیشتر از پرخاشگری کلامی نظیر فریاد زدن استفاده نمی کنند؟
هنگامی که پرخاشگری کلامی نیز برسی می شود تفاوت های جنسیتی حذف شده و حتی گاهی اوقات میزان بروز آن در دختران بیشتر گزارش می شود(اگلی و استیفن، ۱۹۸۶). همچنین دختران احتمالا بیشتر نوع خاصی از پرخاشگری را نشان می دهند که پرخاشگری رابطه ای نامیده می شود و رفتارهایی را دربر می گیرد که در آن به ایجاد تنفر نسبت به دیگران به وسیله شایعه پراکنی های کینه توزانه یا نادیده گرفتن دیگران به علت عصبانیت منجر می شود(آندروود،
به نقل از medicalnewstoday، به طور کلی رفتارهای پرخاشگرانه ممکن است خیلی زود و حتی از دوران پیش از مدرسه آغاز شده و می تواند علل زیادی داشته باشد.
مانند کنترل انگیزشی ناکافی، مشکلات خانوادگی یا مشکلات رفتاری مختلف.
محققان مرکز پزشکی پن استیت، روی زمان شروع دوران بلوغ و تأثیر آن روی ترشح هورمون کورتیزول، هورمون استرس و آنزیم بزاقی آمیلاز آلفا که شاخص تشخیص استرس است تحقیق می کنند.
محققان دریافتند که میزان پایین آمیلاز آلفا در پسرانی که دچار بلوغ زودرس شده اند، و میزان بالای کورتیزول در پسرهایی که دچار بلوغ دیررس شده اند با بروز رفتارهای ضد اجتماعی و پرخاشگری در ارتباط است. ولی چنین ارتباطی در دختران مشاهده نشد.
این مسئله اهمیت آگاهی و اهمیت والدین را به نشانه های بروز بلوغ زودرس یا دیررس نشان می دهد و با اطلاع از این قضیه می توانند راهکار مناسب را در این خصوص انجام دهند.
پسرها میزان زیادی هورمون تستوسترون تولید می کنند که هورمون استرس بوده و تفاوت دخترها و پسرها نسبت به پرخاشگری های اجتماعی هم به ترشح این هورمون بر می گردد.
محققان ۱۳۵ پسر و دختر را در سنین ۸ تا ۱۳ سالگی از لحاظ بروز رفتارهای ضد اجتماعی، پرخاشگری، قانون شکنی و مشکلات اجتماعی مورد بررسی قرار دادند.
آن ها با بررسی میزان آنزیم بزاقی و نیز مقدار ترشح کورتیزول دریافتند پسرانی که سطح کورتیزول بالاتری داشتند، دچار بلوغ دیررس و پسرانی که میزان آنزیم بزاقی آمیلاز آلفای کم تری داشتند، دچار بلوغ زودرس می شوند و این دسته از پسرها بیشتر مرتکب رفتارهای قانون شکنی می شوند. این گروه نسبت به پسرانی که دچار بلوغ دیررس هستند بیشتر در معرض بروز رفتارهای پرخاشگرانه قرار دارند.
تنبیه بدنی، پرخاشگری در پسران را بیش از دختران افزایش می‌دهد پژوهشی تازه نشان می‌دهد: خطر بروز رفتارهای مشکل‌ساز در دوران کودکی به ویژه در پسرها، چنانچه برای این گونه رفتارها زمینه‌های ژنتیکی نیز وجود داشته باشد، با تنبیه بدنی والدین، تا حد زیادی افزایش می‌یابد.
به گزارش میگنا به نقل از ایسنا، دکتر «جی.سی. بارنز»، استادیار جرم‌شناسی دانشگاه تگزاس و یکی از نویسندگان گزارش این پژوهش، اظهار کرد: ما دریافتیم که عوامل ژنتیکی در بروز رفتارهای پرخاشگرانه تاثیر می‌گذارد؛ اما همچنین متوجه شدیم که عوامل ژنتیکی هنگامی که کودکان در معرض تنبیه بدنی و دیگر روش‌های انضباطی قرار دارند، اثر بیشتری می‌گذارد.
این پژوهش، با عنوان «تنبیه بدنی و پرخاشگری دوران کودکی: نقش اثر متقابل جنسیت و محیط ژنتیک» به تازگی در مجله علمی «رفتار پرخاشگرانه» منتشر شده که در آن پژوهشگران داده‌های مربوط به کودکان ۹ ماهه تا پنج سال را بررسی کرده‌اند.
«بارنز» در این باره اظهار کرد: پژوهشگران رابطه میان زمینه ژنتیکی و تاثیر تنبیه بدنی بر پرخاشگری کودکان را مورد بررسی قرار دادند. طبق یافته‌ها، پسرانی که تنبیه بدنی شدند و از نظر توارثی بالاترین زمینه پرخاشگری را نیز داشتند، بیشترین رفتارهای پرخاشگرانه را در مقایسه با پسرانی که تنبیه بدنی نشده بودند، از خود نمایش دادند.
در این پژوهش، رفتارهای پرخاشگرانه، برای نمونه شامل جیغ و داد زدن و رفتارهای بر هم زننده بود.
یافته‌های این پژوهش همچنین حاکیست: عامل محیطی تنبیه بدنی بر بروز پرخاشگری پسران بیش از دختران است.
«بارنز» گفت: پژوهشگران میزان پرخاشگری دوران کودکی را مطالعه کرده‌اند تا دریابند چگونه و چرا این رفتارها تحت تاثیر مخاطرات توارثی قرار دارد. خطر ژنتیک با استفاده از آنچه که به عنوان روش دوقلو شناخته می‌شود، اندازه گیری شد. این روش به گونه‌ای طراحی شده است که مقایسه هم شیبی دوقلو، به عنوان راهی برای شناسایی تاثیرات توارثی بر یک خصوصیت را اجازه می‌دهد. چرا کودک پرخاشگر می‌شود؟
خشونت کودک بستگی به عوامل زیادی دارد و صرفا نمی‌توان تقصیر اصلی این مشکل را متوجه یک عامل کرد. عوامل ارثی، محیطی و زیست شناختی و نیز عوامل هورمونی تاثیرات پیچیده‌ای دارند که هر کدام می‌توانند منجر به بروز رفتارهای پرخاشگرانه شوند.
اما در این میان خانواده می‌تواند با نقش موثر خود، موجبات آرامش و کنترل خشم و یا تشدید خشونت کودک شود.
یکی از عوامل مهم بروز خشونت در کودکان الگو سازی است کودکان تمایل دارند از افرادی که دوستشان دارند الگوبرداری رفتاری کنند به همین علت در سنین خردسالی از پدر یا مادر و در سنین بالاتر از هنرپیشه‌های تلویزیون و یا امثال آنها الگو می‌گیرند و طبیعی است که الگوهای خشن، کودک را به تقلید خشونت دعوت می‌کند.
فراموش نکنید نحوه صحبت و رفتار والدین با یکدیگر آیینه تمام نمای رفتارهای کودک شماست.
استفاده نابجا و نامناسب از تشویق و تنبیه نیز از عواملی است که موجب تقویت خشم و پرخاشگری کودک می‌شود. در این میان خوشحالی و خندیدن والدین پس از مشاهده کوچک‌ترین جرقه‌های خشونت در کودک پاداشی برای ادامه و تقویت آن محسوب می‌شود.
هیچ‌گاه در اتاق کودک تلویزیون نگذارید و زمان تماشای برنامه‌های تلویزیون را کاهش دهید، زیرا تلویزیون جدای از اثرات ذهنی که بر کودک دارد او را از برنامه‌هایی مانند ورزش، کتاب خواندن و… باز می‌دارد و تفکر خلاق را محدود می‌کند
پیشگیری و درمان
۱- در دوران بلوغ که بحران روحی و عاطفی نوجوان را در بر می گیرد ، بهترین راه برای پیشگیری از خشونت ، مسامحه و سازگاری است. اغماض ، گذشت و نادیده گرفتن رفتارهای او همراه با آرامش ، در اغلب مواقع از استمرار و پیشروی خشونت در قالب پرخاشگری های فیزیکی و لفظی جلوگیری می کند .
۲- راهنمایی و مشاوره با دانش آموز در خصوص عواقب خشونت و آثار اجتماعی آن و همچنین مشاوره با خانواده دانش آموز درباره کاهش رفتارهایی که منجر به خشونت نوجوان می شود ، بسیار مؤثر خواهد بود.
۳- ایجاد زمینه ی فعالیت های مؤثر در خانه و مدرسه برای اشتغال بیشتر نوجوان و تخلیه انرژی های جسمی و روانی او در کاهش خشونت و رفتارهای پرخاشگرانه بسیار تأثیرگذار است .
۴- خودداری مدرسه از به کاربردن روش های انضباطی غلط و ایجاد فضای صمیمی تر میان معلمان و دانش آموزانِ نوجوانِ خشونت گرا ، به کاهش رفتارهای خشونت آمیز و پرخاشگرانه می انجامد .
انتهای پیام/*
