17:40 - 1400/10/30

حقایق جالب در مورد شرکت رولکس

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه معاصر،رولکس یکی از برندهای قدیمی تولید ساعت در سوئیس محسوب می شود که امروز خود را به ارزشمندترین برند ساعت در جهان تبدیل کرده است. رولکس (Rolex) برند سوئیسی تولیدکننده ی ساعت های لوکس در جهان است که مرکز...

حقایق جالب در مورد شرکت رولکس

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه معاصر،رولکس یکی از برندهای قدیمی تولید ساعت در سوئیس محسوب می شود که امروز خود را به ارزشمندترین برند ساعت در جهان تبدیل کرده است. رولکس (Rolex) برند سوئیسی تولیدکننده ی ساعت های لوکس در جهان است که مرکز فعالیتش در ژنو قرار دارد. تاریخچه ی فعالیت این برند به سال ۱۹۰۵ و تأسیس شرکتی با نام Wilsdrof and Davis در لندن باز می گردد. برند رولکس از سال ۱۹۰۸ برای محصولات آن شرکت انتخاب شد و تا به امروز، همین نام برای ساعت های برند سوئیسی استفاده می شود.

تاریخچه ی رولکس پر از نوآوری ها و محصولاتی به یادماندنی است که برخی از آن ها، رکوردهایی همچون گران قیمت ترین ساعت های تاریخ را به خود اختصاص داده اند. برند رولکس زیرمجموعه ی بزرگی به نام Montres Tudor هم دارد که با همکاری یکدیگر، طراحی، ساخت، توزیع و تعمیر ساعت های مچی هر دو برند را انجام می دهند. رولکس، یکی از معدود برندهای تولید ساعت است که در فهرست ۱۰۰ برند رسانه ی فوربز قرار دارد.

تاریخچه تأسیس رولکس

هانس ویلسدورف و آلفرد دیویس، به عنوان بنیان گذاران برند رولکس شناخته می شوند. از بین این دو نفر، ویلسدورف شهرت بیشتری دارد و در برخی منابع نیز به عنوان بنیان گذار اصلی شناخته می شود. او متولد ۱۸۸۱ کلمباخ باواریا بود و از سنین نوجوانی، پس از آن که پدر و مادر خود را از دست داد، مجبور به ورود زودهنگام به دنیای کسب وکار شد. او در نوجوانی به تحصیل ریاضیات و زبان پرداخت و در سن ۱۹ سالگی، به عنوان پیام رسان و مترجم زبان انگلیسی در یکی از مشهورترین ساعت سازی های سوئیس مشغول به کار شد.

La Chaux de Fonds یکی از مناطق سوئیس بود که مرکز تولید ساعت های باکیفیت را در آن کشور تشکیل می داد. اولین آشنایی های ویلسدورف با صنعت ساعت و طراحی و ساخت محصولات باکیفیت در آن، در منطقه ی فوندز انجام شد. او با افراد مهمی نیز در آنجا آشنا شد و همین آشنایی ها، بعدا در موفقیت برند رولکس نقش داشت.

شروع فعالیت جدی ویلسدروف، پس از سفر او در سال ۱۹۰۳ به لندن بود. او ابتدا برای یک فروشگاه بزرگ ساعت در پایتخت لندن کار می کرد و پس از ۲ سال، با قرض گرفتن پولی از خواهر و شوهر خواهرش (آلفرد دیویس)، شرکت خودش را با نام Wilsdrof & Davis تأسیس کرد. دلیل انتخاب لندن برای شروع کار، مرکزیت اقتصادی آن شهر در آن سال ها بود. مستعمره های انگلستان در آن زمان ثروت زیادی را برای آن کشور به همراه داشتند و همچنین، شاهراه های مبادلاتی نیز در تصرف آن ها بود که در سال های بعد، نقش مهمی در پیشرفت بین المللی رولکس ایفا کردند.

ویلسدورف، به سرعت شرکت خود را از ۲ لحاظ نسبت به رقابی بسیار موفق آن سال های خود، متمایز کرد. او اهمیت زیادی به تولید عالی محصولات می داد و همچنین، مدیریت و طراحی آن ها را نیز مهم تر از همه ی بخش ها می دانست. به علاوه، ویلسدورف در تولید محصولات خاص، مانند ساعت های مچی تخصص داشت.

ساعت های مچی در سال های ابتدایی قرن بیستم طرفداران زیادی نداشتند. تصور عموم بر آن بود که آن ها فقط برای مقاصد خاص (همچون ورزش) کاربرد دارند که ساعت های جیبی قابل استفاده نباشند. استفاده از ساعت های مچی در میان نجیب زاده ها در آن زمان، مرسوم نبود و حتی برخی از مردان، ساعت های مچی را وسایلی زنانه می دانستند.

تولید ساعت های مچی، مشکلات طراحی و محاسباتی متعددی هم داشت. به عنوان مثال، پیاده سازی تجهیزات برای افزایش دقت آن ساعت ها در آن فضای کوچک، یکی از مشکلات اساسی بود. به علاوه، ساعت های مچی برخلاف ساعت های جیبی، محافظت زیادی نداشتند و بیشتر در معرض ضربه و عوامل خارجی دیگر همچون رطوبت و گردوغبار بودند. به عنوان مثال، بسته های حمل ونقل ساعت که به کشورهای دیگر صادر می شدند، در زمان رسیدن به مقصد به خاطر قرار گرفتن طولانی در معرض رطوبت، خراب می شدند.

چالش های فوق در تولید ساعت های مچی، برای ویلسدورف نوعی فرصت بودند؛ چون او نگاهی دقیق به آینده ی صنعت ساعت داشت. او مطمئن بود که به مرور زمان، مقاومت دربرابر ساعت های مچی کاهش پیدا خواهد کرد. در همان زمان نیز، جوانان و فعالان صنعت مد، به مرور به سمت ساعت های مچی جذب می شدند و خصوصیات زینتی آن را دوست داشتند.

جامعه ی افرادی که فعالیت و حمل ونقل زیادی داشتند، کم کم به یکی از طرفداران ساعت های مچی تبدیل شدند. با پیشرفت فناوری حمل ونقل، مردم بیشتری توانایی سفر به مقاصد دور را داشتند. به علاوه، علاقه به ورزش های خاص و چالشی نیز روز به روز بیشتر می شد و ساعت های مچی تبدیل به تجهیزاتی الزامی برای آن ها شدند. ورزش ها و مسابقاتی همچون انواع پرواز، ماشین سواری، کوهنوردی و اکتشاف دریا، بیش ازپیش در بین مردم محبوب می شدند. رولکس در سال های بعد با استفاده از همین تغییرات در عادات و علاقه مندی های مردم، بازار آینده ی خود را شکل داد.

ویلسدورف از همان سال های ابتدایی فعالیت، علاقه ی خود به ریسک کردن و نوآوری را نشان می داد. او در یکی از بزرگ ترین ریسک های اولیه ی شرکت خود، سرمایه گذاری مهمی روی ساعت های مجهز به چرخ دنگ کوچک انجام داد. او صدها هزار فرانک سوئیس برای طرح بلندپروازانه ی خود هزینه کرد که حدود ۵ برابر سرمایه ی شرکتش بود. Herman Aegler شرکتی بود که ویلسدورف از دقت بالای ساخت تجهیزاتش اطمینان داشت. او تجهیزات و قطعات داخلی ساعت مورد نظرش را از این شرکت سوئیسی خریداری کرد. مکانیزم های آن شرکت توسط ماشین آلات مکانیکی ساخته می شدند و به همین دلیل، قیمت پایین تری داشتند. به علاوه، دقت و عمر آن تجهیزات نیز بالا بود.

پس از تهیه ی تجهیزات داخلی از سوئیس، نوبت به آماده سازی بدنه و پوشش ساعت ها می رسید. ویلسدورف آن ها را از تولیدکننده های مشهور انگلیسی خریداری کرد. بدنه ی ساعت ها، از جنس نقره ی استرلینگ بود و ۳ نوع طلا برای تزئین و پوشش دهی آن ها انجام می شد. درواقع، طراحی ساعت های مچی اولیه ی ویلسدورف، برای مقاصد رسمی، روزمره و ورزشی بود. همین تولیدات اولیه، به سرعت در انگلستان و خارج از آن به شهرت رسیدند و حتی کشورهای شرقی نیز خریدار آن ها شدند. ویلسدورف با همکاری آگلر، جنبه های محاسباتی و فنی تولید ساعت ها را بهبود می بخشید و در نتیجه، محصولاتش به مرور به شهرتی جهانی دست پیدا کردند.

رولکس متولد می شود

تاریخ رولکس با نوآوری های متعددی در صنعت تولید ساعت همراه است. به عنوان یکی از اولین نمونه ها، ویلسدورف در سال ۱۹۰۶ بند ساعت فلزی با قابلیت افزایش ابعاد را معرفی کرد که به شهرت قابل توجهی رسید. طراحی آن بند، به گونه ای بود که با بدنه ی اصلی ساعت هماهنگی خاصی داشت. همین نوع طراحی، در سال های بعد هم در تولیدات رولکس استفاده شد و حتی امروز هم ساعت های آن برند، از همین زبان طراحی پیروی می کنند.

در سال ۱۹۰۷، دفتر طراحی فنی ویلسدورف در La Chaux de Fonds سوئیس تأسیس شد. او مدیریت آن دفتر را به فردی دیگر واگذار کرد و خودش پس از کسب مجوز شهروندی انگلستان، در لندن ماند. انتخاب نام رولکس برای ساعت های شرکت، در سال ۱۹۰۸ انجام شد و هدف آن نیز، متمایز کردن محصولات از دیگر ساعت هایی بود که از قطعات مشابه استفاده می کردند. نام Rolex، در زبان های گوناگون به راحتی تلفظ می شد و به علاوه، برای نوشته شدن روی ساعت های مچی نیز به اندازه ی کافی کوچک بود.

ویلسدورف درباره ی انتخاب نام رولکس برای ساعت هایش می گوید:

من حروف الفبا را با ترتیب های مختلف ترکیب کردم و حدود ۱۰۰ اسم ساختم. هیچ یک از آن ها معنای خاصی نداشت. یک روز که در بالای یک درشکه در شهر لندن حرکت می کردم، ندایی در گوشم کلمه ی رولکس را زمزمه کرد.

ایده ی استفاده از یک برند برای کل ساعت مچی، در سال های ابتدایی قرن بیستم آن چنان متداول نبود. به هرحال، ویلسدورف این کار را انجام داد و به مرور به روندی مشابه در بین تولیدکننده های دیگر تبدیل شد. او برخلاف دیگر فروشنده ها و توزیع کننده های ساعت، اعتقاد داشت که استانداردهای سخت گیرانه ای برای تولید و مونتاژ دارد و به همین دلیل، باید برندی جامع برای کل ساعت های تولیدی خودش انتخاب کند.

خرده فروش های ساعت که تا پیش از اقدام ویلسدورف نام خود را روی ساعت ها حک می کردند، در ابتدا در مقابل درخواست او مقاومت نشان دادند. ویلسدورف آن ها را راضی کرد تا ساعت های برند خودش را درکنار برند خرده فروش ها عرضه کند. به مرور، حجم ساعت های رولکس نسبت به برندهای دیگر در فروشگاه ها و بسته های حمل ونقل به خارج از کشور، بیشتر شد. کمپین های بازاریابی قوی برند رولکس در سال های بعد، منجر به آن شد که خرده فروش ها هم عرضه ی محصولات آن ها را به برندهای دیگر ترجیح دهند. درواقع، مشتری برای برند رولکس بیش از برند خرده فروش ها بود.

پس از معرفی برند رولکس، نوبت به نوآوری های دیگر ویلسدورف رسید. او تصمیم داشت تا ساعت های مچی اش را هرچه بیشتر دقیق کرده و استاندارد Chronometer را در آن ها پیاده کند. استفاده از آن استاندارد، نیازمند مجوزی از سازمان های مهم سوئیسی بود که رولکس به عنوان اولین ساعت مچی موفق به دریافت آن شد. پس از مؤسسه ی School of Horology در سوئیس، در سال ۱۹۱۴ نیز Kew Observatory در انگلستان، تأییدیه ی استفاده از آن استاندارد را به رولکس اهدا کرد.

اهدای مجوز و تأییدیه ی chronometer به ساعت های مچی، نیازمند آزمایش های ۴۵ روزه روی آن ها بود. ساعت مورد نظر، در ۵ موقعیت مختلف و ۳ دمای متفاوت (محیط، داغ و سرد) مورد آزمایش قرار می گرفت. به هرحال رولکس پس از کسب آن تأییدیه ها، تصمیم گرفت تا تمام ساعت های تولیدی خود را تحت آن استاندارد تولید کند. درواقع، تمامی قطعات خریداری شده از تولیدکننده های خارجی نیز طی مراحل دقیق در داخل شرکت مورد آزمایش قرار می گرفتند. به عنوان مثال اگر حرکت قطعات پس از ۷ روز آزمایش مداوم، دچار مشکل می شد، آن ها را از روند تولید خارج می کردند. همین موارد، شهرت و اعتبار رولکس را به عنوان تولیدکننده ی محصولات باکیفیت، بیش ازپیش کرد.

مهاجرت رولکس به سوئیس

پس از جنگ جهانی اول، مالیات تولید در انگلستان افزایش بی سابقه ای داشت. درنتیجه، ویلسدورف مجبور شد دفتر اصلی شرکتش را در سال ۱۹۱۹ به سوئیس منتقل کند. او شرکتش را با نام Montres Rolex SA در ژنو تأسیس و دفتر لندن را به عنوان یک شعبه ی زیرمجموعه معرفی کرد.

دهه ی ۱۹۲۰، زمان رشد هرچه بیشتر و افزایش شهرت رولکس بود. برند آن ها، به مرور نمادی از یک ابزار فناورانه برای ورزشکاران شده و چالش های رطوبت، گردوغبار و گرما در آن ها حل شد. به علاوه، حرکت به سمت تولید ساعت های اتوماتیک نیز در شرکت شروع شده بود و نوید دسته ای مدرن از تولیدات را می داد. نمونه های جدید ساعت های رولکس در آن سال ها، ضدآب، سبک و مقاوم بودند. به علاوه، ویلسدورف چندین رویداد خلاقانه ی بازاریابی نیز برای برند خود برگزار کرد.

رولکس در بازاریابی خود تمرکز زیادی روی ورزش و ورزشکاران داشت. آن ها از رویدادهای مهم ورزشی برای بازاریابی هرچه بیشتر محصولات استفاده می کردند و به مرور، به نمادی در صنعت تبدیل شدند. در سال ۱۹۲۵، نماد معروف تاج برای ساعت های رولکس انتخاب شد که نشان دهنده ی شهرت و محبوبیت بین گروه های خاص و افراد حرفه ای در زمینه های مختلف بود.

در سال ۱۹۲۶، یکی از مهم ترین نوآوری های رولکس با نام Rolex Oyster معرفی شد. این ساعت مچی، اولین محصول مقاوم دربرابر نفوذ آب و حتی گردوغبار و هوا بود. ویلسدورف پس از معرفی محصول جدید، پیچ های مورد نیاز برای عایق بندی آن و همچنین بدنه ی ضدآب را به صورت پتنت ثبت کرد.

پس از معرفی نوآوری های جدید، نوبت به بازاریابی گسترده برای آن ها بود. در سال بعد، کمپین های بازاریابی با همکاری رکوردشکنان ورزشی شروع شد. مرسدس گلیتز شناگری بود که کانال انگلستان را با رکورد ۱۵ ساعت و ۱۵ دقیقه شنا کرد و در این مسیر، ساعت رولکس استفاده کرده بود. او پس از خارج شدن از آب، ساعت خود را نشان داد که به خوبی، کار می کرد. برای افزایش نفوذ آن رویداد بازاریابی، ساعت های رولکس درون آکواریوم های متعدد برای حضار به نمایش در آمدند. یک سال بعد، محصول انقلابی دیگر با نام Rolex Prince معرفی شد که به نوعی ساعت مردان خوش پوش و نجیب زاده محسوب می شد.

تداوم نوآوری رولکس

با شروع دهه ی ۱۹۳۰، نوآوری های استفاده شده در ساعت های رولکس افزایش یافتند. اولین محصول مهم، Rolex Oyster Perpetual بود که علاوه بر مقاومت دربرابر نفوذ آب، به صورت خودکار عمل می کرد. مکانیزم استفاده شده در آن ساعت اتوماتیک، با بهره گیری از حرکت دست کاربر، حرکت عقربه ها را ممکن می کرد که توسط مدیر فنی رولکس، اختراع شده بود. ساعت خودکار جدید رولکس، از ساعت های معمولی و سنتی، دقیق تر بود. درواقع، مکانیزم کوک کردن آن به صورت دائمی رخ می داد و برخلاف نمونه های قبلی که روزانه یک بار نیاز به کوک داشتند، دقت بیشتری را به ارمغان می آورد.

 

کمپین بازاریابی برای محصول حرفه ای و اتوماتیک رولکس، باز هم با همکاری یک ورزشکار انجام شد. Sir Malcom Campbel با ساعت جدید رولکس، رکورد سرعت روی زمین را با ماشین مسابقه ای خود در Salt Lake Flats شکست.

دهه ی ۱۹۴۰، یکی از مهم ترین دوره های تاریخی در پیشرفت رولکس بود. پس از فوت همسر ویلسدورف در سال ۱۹۴۴، او که فرزندی نداشت، تمرکز خود را بیش از پیش روی مدیریت کسب وکارش معطوف کرد. او بنیادی به نام Hans Wilsdorf Foundation تأسیس و سهام خود از شرکت رولکس را به آنجا منتقل کرد. درنتیجه، یک مؤسسه ی نظارتی ایجاد شد که به صورت دقیق، چگونگی هزینه کردن سرمایه های او را مدیریت می کرد. یکی از بخش های هزینه ی سرمایه های ویلسدورف، به خیریه ها، مؤسسه های آموزش علوم زمان سنجی، دانشگاه ها و مدارس تخصصی ارسال می شد.

اصرار مدیران رولکس به کسب تأییدیه ی کرونومتر برای همه ی محصولات، آن ها را در سال ۱۹۴۵ با رکوردی جهانی روبه رو کرد. شرکت سوئیسی، در آن سال توانست به رکورد تولید ۵۰ هزار ساعت با تأییدیه ی کرونومتر دست پیدا کند.

در سال ۱۹۴۵، نقطه ی عطف بزرگ بعدی در محصولات رولکس رخ داد. آن ها فناوری Datejust را در ساعت ها معرفی کردند که امکان مشاهده ی تاریخ را در گوشه ی صفحه ی ساعت برای کاربر مهیا می کرد. مدل های مهمی که در آن سال ها عرضه شدند، Date Just در سال ۱۹۴۵، Rolex Moonphase در سال ۱۹۴۷، Rolex Day/Date/Month و Oyster Day/Date/Month در سال ۱۹۴۹ بودند. شایان ذکر است تا سال ۱۹۸۹، بیش از نیمی از کرونومترهای دریافت کننده ی تأییدیه از سازمان های سوئیسی، توسط رولکس تولید می شدند.

یکی از کمپین های مهم دیگر بازاریابی رولکس، در سال ۱۹۵۳ انجام شد و آن ها با گروه اکتشافی بریتانیا برای سفر به هیمالایا همکاری کردند. آن گروه با در دست داشتن ساعت های Oyster Perpetuals، تا قله ی اورست به کوهنوردی پرداختند و ساعت ها تا صعود نهایی و شرایط پیچیده ی آب وهوایی در آن ارتفاعات، دقت و عملکرد خود را حفظ کردند.

از محصولاتی که در دهه ی ۱۹۵۰ توسط رولکس معرفی شدت می توان به یک مدل جدید با قابلیت نمایش تاریخ روز و ماه اشاره کرد که روز را به ۲۶ زبان نشان می داد. اولین ساعت اتوماتیک مقاوم دربرابر نفوذ آب تا عمق زیاد نیز با نام Submariner در سال ۱۹۵۳ عرضه شد که تا ۱۰۰ متر، ضدآب بود. محصول بعدی، GMT Master بود که بیش ازهمه برای خلبان ها کاربرد داشت. آن ساعت، زمان را به صورت هم زمان در دو منطقه ی زمانی نشان می داد.

یکی از مهم ترین رخدادهای تاریخی رولکس، که کیفیت و دوام محصولات آن ها را بیش ازپیش افزایش داد، بالا آمدن زیردریایی سوئیسی بثی سکف ترسته از اعماق نزدیک به ۱۰ کیلومتری آب بود که یک ساعت اختصاصی Osyter برای مقاصد تبلیغاتی به بدنه ی آن متصل شده بود. فشاری که آن ساعت رولکس تحمل کرد و همچنان به فعالیت خود ادامه داد، حدود ۷ تن بر اینچ مربع بود.

اسطوره ی شرکت رولکس یعنی ویلسدورف در سال ۱۹۶۳ و در سن ۷۸ سالگی از دنیا رفت. پس از او، آندره هاینیگر مدیریت شرکت را بر عهده گرفته و روش هایی مشابه بنیان گذار در پیش گرفت. البته، در زمان مدیریت هاینیگر، روش های سنتی بیش از نوآوری در شرکت رواج داشتند. حفظ کیفیت بالای محصولات و پایین نگه داشتن نرخ تولید، از برنامه های اصلی رولکس در آن زمان بود که باعث حفظ روند پیشرفت شرکت، با وجود پیش آمدن چالش های اقتصادی شد. چالش های آن زمان، یکی افزایش قیمت طلا به عنوان مواد اولیه ی بسیاری از تجهیزات ساعت و دیگری، هجوم قطعات الکترونیکی به دنیای ساعت های مچی بود.

به هرحال، نوآوری های رولکس در سال های بعدی و شروع دهه ی ۱۹۷۰ نیز ادامه داشت. آن ها در سال ۱۹۷۱ ساعت Oyster Perpetual Sea Dweller را معرفی کردند که مجهز به یک شیر هلیوم بوده و مخصوص غواصی طراحی شده بود. آن ساعت تا عمق حدود ۶۰۰ متر دربرابر نفوذ آب مقاوم بود. در سال ۱۹۷۵، باز هم رکوردشکنی با ساعت های رولکس انجام شد و ۶ غواص در رقابتی در کانادا، با در دست داشتن ساعت های Dweller، به عمق ۳۵۰ متری آب نفوذ کردند.

مطالب مرتبط

برنجستان