حساسیت بدنی چه ارتباطی به نوع SCN۲A اوتیسم دارد؟

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه معاصر،افرادی که حساسیت حسی را تجربه می کنند، آگاهی و واکنش پذیری بیشتری نسبت به محرک های حسی مانند صدا، بینایی، لامسه و چشایی دارند.برای اطلاعات بیشتر با اندیشه معاصر همراه باشید.

افرادی که حساسیت حسی را تجربه می کنند،

آگاهی و واکنش پذیری بیشتری نسبت به محرک های حسی مانند صدا، بینایی، لامسه و چشایی دارند. حساسیت بیش از حد حسی علامتی است که اغلب با اختلال طیف اوتیسم (ASD) همراه است، زیرا بیش از ۹۰ درصد کودکان مبتلا به ASD این چالش حسی را تجربه می کنند.

محققانی که زمینه‌های عصبی حساسیت حسی را بررسی می‌کنند، اغلب بر نقش پیش‌مغز متمرکز شده‌اند – ناحیه‌ای در جلوی مغز که در پردازش محرک‌های حسی و تنظیم رفتارها و احساسات نقش دارد. با این حال، تحقیقات جدید نشان می‌دهد که مدارهای مغزی که از رفلکس‌های حسی پشتیبانی می‌کنند – که در مراحل اولیه پردازش حسی رخ می‌دهند – نیز می‌توانند در ایجاد این حساسیت نقش داشته باشند.

حساسیت بدنی چه ارتباطی به نوع SCN2A اوتیسم دارد؟

محققان چه کردند؟

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد زیربنای عصبی حساسیت حسی، یک مطالعه جدید با بودجه NIMH توسط چنیو وانگ، دکتری، محقق دانشگاه کالیفرنیا، سانفرانسیسکو، و همکارانش به مناطق مغزی که رفلکس دهلیزی-چشمی را کنترل می کنند، پرداختند. . این رفلکس تصاویر را روی شبکیه چشم تثبیت می کند و باعث می شود چشمان ما در جهت مخالف سر حرکت کنند.

نقاشی از کلاه ایمنی ردیابی که توسط کودکان شرکت کننده در مطالعه استفاده می شود. اعتبار: وانگ و. al.، ۲۰۲۴، نورون.
ترسیم کلاه ایمنی مورد استفاده در مطالعه. اعتبار: وانگ و. al.، ۲۰۲۴، نورون.
محققان بررسی کردند که چگونه مغز این رفلکس را در افراد و موش های مبتلا به جهش ژنتیکی به نام از دست دادن عملکرد SCN2A کنترل می کند. از دست دادن عملکرد SCN2A قوی ترین ارتباط را با ASD در بین جهش های ژنتیکی شناخته شده دارد. جهش SCN2A بر نحوه حرکت نورون ها ذرات باردار، به نام یون، به داخل و خارج از سلول تأثیر می گذارد. این به نوبه خود بر نحوه ارتباط الکتریکی سلول ها (از جمله آنهایی که با رفلکس دهلیزی چشمی درگیر هستند) با یکدیگر تأثیر می گذارد.

شرکت کنندگان شامل کودکان بین ۳ تا ۱۰ سال با جهش ژنتیکی از دست دادن عملکرد SCN2A با تشخیص ASD، و همچنین کودکان در سن مشابهی که جهش را نداشتند یا ASD تشخیص داده بودند، بودند. همه شرکت‌کنندگان از کلاه ایمنی سبکی استفاده می‌کردند که هم حرکات چشم و هم سرشان را ردیابی می‌کرد. محققان دریافتند که رفلکس دهلیزی-چشمی در کودکان مبتلا به جهش ژنتیکی از دست دادن عملکرد SCN2A در مقایسه با آنهایی که جهش نداشتند، بیش از حد حساس بود. محققان دریافتند که موش‌های دارای جهش عملکردی Scn2a نیز این الگوی رفتار رفلکس دهلیزی-چشمی را نشان دادند.

این نتایج چه معنی ای می دهد؟

این مطالعه بر فرآیندهای عصبی درگیر در یک علامت خاص مرتبط با ASD – حساسیت به محرک‌های حسی، نور می‌تابد. علاوه بر این، از آنجایی که رفلکس دهلیزی چشمی در کودکان مبتلا به SCN2A از دست دادن اوتیسم مرتبط با عملکرد بیش فعال بود، یافته‌ها نشان می‌دهد که می‌توان از تست رفلکس چشم در آینده به عنوان یک شناسایی اولیه ASD استفاده کرد. علاوه بر این، یک درمان مبتنی بر ژن، رفتار رفلکس دهلیزی-چشمی معمولی را هنگامی که به موش‌های بسیار جوان مبتلا به از دست دادن عملکرد Scn2a داده می‌شد، ترمیم کرد،

که راه ممکنی برای بهبود اختلال حسی حرکتی در آینده را پیشنهاد می‌کند. این مطالعه همچنین نشان می‌دهد که رفلکس‌های وابسته به مخچه، مانند رفلکس دهلیزی-چشمی، ممکن است نشانگرهایی قابل تعمیم و ترجمه برای تعیین اثربخشی درمان‌های بالقوه‌ای باشند که هدفشان رسیدگی به علائم حسی-حرکتی است که معمولاً در افراد مبتلا به ASD تجربه می‌شود.

پایان/*

اندیشه معاصر را در ایتا، روبیکا، پیام رسان بله و تلگرام دنبال کنید.