به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه معاصر ، آه ای غزه ! غزه.. ای سرزمین تین والزیتون، ای جغرافیای کوچک شهادت، ای مثلث ایمان و ای قله همیشه جاوید مقاومت! چگونه شب سر بر بالین بگذاریم و به خواب رویم در حالی که مردمانت وحشت زده در گوشهای از خانه نشستهاند و هر لحظه انتظار انفجار موشک را میکشند! چگونه قلب کوچک کودکانت تاب این همه ترس و اضطراب را دارد؟ بر مادرانت چه میگذرد زمانی که جنازه فرزندانشان را آغشته به خون در آغوش میکشند؟ و چگونه دستان پدرانت توان جمع کردن تکه پاره های بدن فرزندان کوچک را از زیر آوار دارند؟
انتفاضه تاریخ تو است؛ هرچند با سنگ، هرچند با خون، هرچند با چنگ و دندان. پس بلند شو ای زیتون خونین؛ ای مادر سبز با برگهای ضخیم سوزنی، سرت را بلند کن و شاخه هایت را به هوا پرتاب کن و هواپیماهای فانتوم را به خاک و آتش بکش! وقتش رسیده به این اشغال شوم پایان دهی. فلسطین مظلوم همچون همیشه تاریخ بر سر پیمان الست خویش بایست تا آن روز که پرچم سرفرازی ات بربلندای قلههای شرف و ایثار به اهتزاز در آید. اگر چه سرگذشت تو، به زهر لحظه های تلخ آغشته است، ولی روزی بر زبانها جاری میشود. حماسه تو متن تمام کتابها میشود. سرگذشت تو به لب ها راه پیدا میکند؛ پس ناامیدانه به آینده فکر نکن؛ آینده را دستان تو میسازد. با همین سنگهایی که به شیطان میزنی، ناامیدی را نیز از خود دور کن و بدان در این راه تنها نخواهی بود. فاصله ها توان آن را ندارند که میان ما جدایی اندازند و مرزهای دروغین، نمی توانند دیوار شوند میان دل های به هم پیوسته ما، تا چه رسد به «دیوار حائل» که سست تر از تارهای عنکبوت است و به اشارهای فرو خواهد ریخت و کاخ پوشالی آرزوهای ابلیس ها را در هم خواهد شکست. باور بدار که برادران و خواهران مسلمان تو در ایران و در گوشه گوشه ی جهان و تمام آنهایی که به نفس آزادی و شرف ایمان و باور دارند، هرگز از یاد نخواهند برد ، درد جانکاه کودکی که به تمنا، آغوش گرم مادر خود را در لابه لای ویرانههای خانهاش می جوید.
ای کودکان بی پناه غزه! غمگین نباشید آقای ما میآید ….و آن روز ، روز مرگ شیطان های کوچک و بزرگ دنیاست. کودکان غزه کسی در راه است که با آمدنش بهار خواهد آمد و طبیعت طراوت از دست یافتهاش را بدست خواهد آورد. دنیا باید بداند که صبح پیروزی نزدیک است ونزدیک. تا موعود رهایی چیزی نمانده است! من و تو، روزی دست در دست هم، کنار ساحل «حیفا» قدم خواهیم زد و خندههایمان را نثار موجهای رقصان دریا خواهیم کرد.من و تو در خیابانهای شهر قدس قدم خواهیم زد و از خندههای خورشید، سبد سبد گل میخک خواهیم چید و روی پنجرههای شهر خواهیم پاشید.سحرگاهان، کوچههای «بیت المقدس»، شانه در شانه ما بلند خواهد شد و ما نخستین نماز جماعت صبح را به اقامه آقایمان ادا خواهیم کرد.
أَلَیْسَ الصُّبْحُ بِقَرِیبٍ …!
پایان/*
اندیشه معاصر را در روبیکا دنبال کنید.
برای عضویت در کانال بله اندیشه معاصر کلیک کنید.
برای عضویت در کانال تلگرامی اندیشه معاصر کلیک کنید.