روانشناسی
adhd چیست |علائم بیش فعالی یا adhd چیست؟/علائم بیش فعالی در بزرگسالان و کودکان چگونه است؟
adhd یکی از بیماری هایی است که خیلی از کودکان درگیر ابن اختلال میباشد.
روانشناسی
adhd یکی از بیماری هایی است که خیلی از کودکان درگیر ابن اختلال میباشد.
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه معاصر، adhd یا بیماری بیش فعالی این نسل جدید خیلی از بچه ها درگیر این اختلال هستند. adhd مهمترین علامتش عدم تمرکز میباشد. معمولا افرادی که دچار اختلال adhd هستند از هوش بالایی برخوردار هستند. adhd برای کودکان فقط نمیباشد بلکه بزرگتر ها هم ممکن است به این اختلال دست پیدا کنند. برای با خبر شدن از جزئیات بیشتر و کسب اطلاعات بیشتر اندیشه معاصر را دنبال کنید و نظرات خود را با ما در میان بگذارید.
کم‌توجهی-بیش فعالی یک بیماری طولانی‌مدت (مزمن) است که باعث اختلال در عملکرد اجرایی می‌شود؛ به این معنی که توانایی فرد را برای مدیریت احساسات، افکار و اعمال خود مختل میکند.
بسیاری از مردم فکر می‌کنند که ADHD محدود به دوران کودکی است؛ در حالی که این تصور اشتباه است. اختلال ADHD در بزرگسالان هم دیده می‌شود، اما در حقیقت ریشه در دوران کودکی فرد دارد.
شواهد نشان می‌دهد که تفاوت‌هایی در مغز، شبکه‌های عصبی و انتقال‌دهنده‌های عصبی (نوروترنسمیترها) افراد مبتلا به ADHD وجود دارد. درمان بیماری ADHD بزرگسالان با بیش فعالی کودکان یکسان است و اغلب شامل دارودرمانی و روان‌درمانی می‌شود./درمانکده
adhd
علائم بیش فعالی (ADHD) شامل رفتارهایی مانند نقص توجه، تحرک بیش از حد و تحریک‌پذیری بالا است. این نشانه‌ها معمولا در سنین پایین مشاهده می‌شوند و اثرات آن‌ها می‌تواند بر روی موفقیت و آینده کودکان تاثیر بسیار زیادی بگذارد. از آن‌جایی که علائم ADHD در سنین کم خودبه‌خود درمان نمی‌شوند، باید با مشاهده رفتارهای غیر طبیعی، کودک را نزد روانشناس ببرید تا اثرات این اختلال در همه مراحل زندگی فرد و دوران بزرگسالی همراه فرزندتان باقی نماند.
با این حال خوب است بدانید، رفتارهای غیر معمول مثل لجبازی، بی‌قراری و عدم توجه کافی در دوران کودکی طبیعی هستند و نباید با مشاهده کوچکترین نشانه های adhd، این بیماری را به فرزندتان نسبت دهید. اما اگر احساس می‌کنید کودک شما رفتاری بسیار متفاوت‌تر از سایر همسالان خود دارد، تا انتهای این مقاله از مجله درمانکده همراه ما باشید تا به‌طور مفصل علائم بیش فعالی را مورد بررسی قرار دهیم.
انجام دادن کارها با تاخیر
ناتمام گذاشتن کارها و رفتن به سراغ فعالیت دیگر
عدم تمرکز
بی‌نظمی شدید
انجام کارها به شکل نامرتب و بی‌دقت
عدم توجه و جزئیات و اشتباهات سهوی
حواس‌پرتی با کوچکترین صدا و رویداد بی‌اهمیت
فراموشکاری در مورد فعالیت روزمره
رویاپردازی بسیار قوی
توانایی سازگاری پایین با دیگران
نشنیدن صدای شما به دلیل غرق شدن در افکار خود
مشکل در رعایت قوانین اجتماعی، گوش دادن به دیگران و درست صحبت کردن
در حالت نشسته هم بی‌قرار هستند و به هم می‌پیچند.
به‌طور دائم از خواب برمی‌خیزند تا راه بروند.
در زمان‌های نامناسب باید راه بروند یا بدوند.
نمی‌توانند بازی‌های بی‌سروصدا یا سرگرمی آرام انجام دهند.
دائما در حال حرکت هستند.
بیش از حد معمول حرف می‌زنند.
بی‌قراری و بی‌تابی
عدم تحمل برای انتظار کشیدن
جواب دادن و حرف زدن قبل از سوال پرسیدن از او
قطع کردن حرف دیگران به طور مکرر
شروع به حرف زدن در زمان نامناسب
عدم تحمل برای ایستادن در صف
ایفاگر نقش بازدارنده در شرایط اجتماعی (با هنجار و مرسومات اجتماعی موافق نیست)/درمانکده
بیش‌فعالی ترکیبی یکی از شایع‌ترین انواع این بیماری است. افراد مبتلا به این نوع ADHD غالباً علائم کم‌توجهی و بیش‌فعالی – تکانشی را به طور هم‌زمان نشان می‌دهند. از این جمله می‌توان به مجموعه‌ای از رفتارها نظیر عدم تمرکز، حواس‌پرتی، رفتارهای تکانشی، فعالیت فیزیکی بیش از اندازه و برخورداری از انرژی مهارنشدنی و عمدتاً مخرب اشاره کرد.
بیش فعالی بزرگسالان معمولاً از عدم درمان این اختلال در زمان کودکی ناشی می‌شود. بر اساس مطالعات، در حدود ۶۰ درصد از کودکان مبتلا به این عارضه به شکل مناسب درمان نشده و در دوران بزرگسالی هم همچنان از تبعات آن رنج می‌برند. بیش‌فعالی بزرگسالان معمولاً با نشانه‌هایی به‌مراتب ملایم‌تر از کودکان همراه است. با این حال، اختلال مذکور به شکل قابل‌توجهی بر جنبه‌های مختلف زندگی افراد تأثیرگذار بوده و ممکن است روابط خانوادگی یا حرفه‌ای افراد را به شدت دچار اختلال کند.
بر اساس مطالعات، در فاصله سنین ۵ تا ۱۷ سالگی، از هر ۱۰ کودک یک نفر به اختلال ADHD مبتلاست. دانشمندان این عارضه را یکی از شایع‌ترین اختلالات رشدی – عصبی این گروه سنی می‌دانند. بیش فعالی کودکان، عمدتاً مشکلات متعددی را به‌دنبال داشته و ممکن است روند تحصیل کودک را مختل کند. عدم تاب‌آوری در فضای کنترل شده کلاس درس و عدم تمرکز در هنگام مطالعه و یادگیری از شایع‌ترین مسائل این دوران به حساب می‌آید. پژوهش‌ها نشان می‌دهند، احتمال درگیری پسران با این عارضه تا دو برابر بیش از دختران بوده و معمولاً با نشانه‌های متفاوتی همراه است./پذیرش24
آزمون‌های تشخیصی
نقشه مغزی QEEG
آزمون ارزیابی توجه و تمرکز کوتاه مدت COG
بسته ارزیابی اختلال بیش فعالی- نقص توجه CANTAB
آزمون ارزیابی توجه IVA
مراقبت از کودکان بیش فعال می‌تواند برای کل خانواده چالش‌برانگیز باشد. والدین ممکن است از رفتار فرزندشان و همچنین از واکنش دیگران به آن، آزرده شوند. استرس ناشی از مواجهه با این اختلال می‌تواند منجر به درگیری‌هایی بین والدین شود.
بسیاری از والدین الگوهایی را در رفتار فرزندشان و همچنین در پاسخ‌های خودشان به این رفتارها مشاهده می‌کنند. هم شما و هم فرزندتان ممکن است نیاز به تغییر رفتار داشته باشید. اما جایگزینی عادت‌های قدیمی با عادت‌های جدید کار زیادی می‌برد. بکارگیری برخی پیشنهادهای زیر برای کنترل بیش فعالی در کودکان می‌تواند به شما کمک کند:
واقع‌بین باشید: در انتظارات خود برای پیشرفت واقع‌بین باشید، هم در مورد خودتان و هم در مورد فرزندتان و مرحله رشدی کودکتان را به یاد داشته باشید. برای خود و فرزندتان اهداف کوچکی تعیین کنید و سعی نکنید تغییرات زیادی را به یکدفعه عملی کنید.
آرام باشید و الگوی خوبی ایجاد کنید: طوری رفتار کنید که دوست دارید فرزندتان رفتار کند. سعی کنید صبور بمانید و کنترل خود را حفظ کنید، حتی وقتی کودکتان از کنترل خارج شده است. اگر آهسته و خونسرد صحبت کنید، به احتمال زیاد فرزندتان نیز آرام خواهد شد. یادگیری تکنیک‌های کنترل استرس می‌تواند به شما کمک کند تا با کلافگی و درماندگی خودتان کنار بیایید.
برای لذت بردن از وجود کودکتان وقت بگذارید: سعی کنید آن بخش‌هایی از شخصیت فرزندتان را که چندان بدقلق نیستند بپذیرید و قدر بدانید. یکی از بهترین راه‌ها برای این کار وقت‌گذرانی با هم است. زمان وقت‌گذرانی باید زمانی بدون حواس‌پرتی از سوی کودکان یا بزرگسالان دیگر باشد. سعی کنید هر روز به فرزندتان بیشتر از توجه منفی، توجه مثبت نشان دهید.
برای روابط سالم خانوادگی تلاش کنید: روابط بین همهٔ اعضای خانواده سهم بزرگی در مدیریت یا تغییر رفتار در کودکان بیش فعال دارد. زوج‌هایی که پیوندی قوی با هم دارند، معمولاً مواجهه با چالش‌های فرزندپروری را آسان‌تر از زوج‌هایی با پیوند نه چندان قوی می‌یابند. مهم است که زوج‌ها برای پرورش و تعذیه‌ٔ رابطه‌ٔ خودشان وقت بگذارند.
به خودتان استراحت بدهید: هرازگاهی به خودتان استراحت بدهید. به خاطر چند ساعت دوری از فرزندتان احساس گناه نکنید. در صورت داشتن استراحت کافی و آرام بودن، والد بهتری خواهید بود. در کمک گرفتن از اقوام و دوستان خود تردید نکنید. اطمینان حاصل کنید که پرستار بچه یا سایر مراقبان او از اختلال کم‌توجهی-بیش‌فعالی آگاهی کافی دارند و برای انجام این وظیفه به اندازه‌ٔ کافی پخته هستند./مادرشو
اندیشه معاصر
پایان/*
اندیشه معاصر را در ایتا، روبیکا، پیام رسان بله و تلگرام دنبال کنید.
