به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه معاصر، بابا ماموریت بود و محسن که در نبودن بابا بیخواب میشد، یک گوشه بغ کرده بود. نبودن بابا برایش سخت بود. مامان مثل همیشه تلاش میکرد نبودن بابا را کمتر حس کنیم، نان تازه خریده بود و مشغول آماده کردن صبحانه بود. خانه ساکت و روشن بود. صدای زنگ در، آن وقت صبح، هول به دلمان انداخت. مامان چادر سبز برگدارش را سر کرد و با آرامش همیشگیاش رفت جلوی در. اما برگشتنش مثل رفتنش نبود! صورت مهربانش پر از اشک بود و صدایش میلرزید. گفت یتیم شدیم و دستی به سر من و محسن کشید. توی دلم خالی شد. نکند بابا… تا مامان به خودش مسلط شود و بگوید چه شده یک عمر گذشت. دوست بابا خبر آورده بود که امام بعد از آن روزهای سخت بیماری به رحمت خدا رفته است. تا مقدمات مراسم خاکسپاری فراهم شود مردم فرصت خداحافظی داشتند. مامان چادرش را عوض کرد و من و محسن را حاضر کرد. دوست بابا آمده بود که ما را برای خداحافظی آخر پیش امام ببرد… هنوز تا ظهر خیلی مانده بود. هوا گرم بود و چادر سیاهم توی دست و پایم میپیچید. روی پل رسالت پر از جمعیت بود. مامان محسن را بغل کرده بود و من دستم را به چادرش گرفته بودم. هیچ بعید نبود در آن شلوغی و بین آن همه زن چادری گم بشوم. بچه ای را دیدم که لیوانی پلاستیکی را سر میکشید. با چشم دور و برش را جستجو کردم. جوانانی را دیدم که با لباسهای خاکی زیر یک داربست نیمه کاره ایستاده بودند. با یک پارچ پلاستیکی از توی قابلمههای بزرگ روحی شربت میریختند. بدنه قابلمهها از گرمای هوا شبنم بسته بود. چادر مامان را کشیدم که بگویم بیا بریم شربت بگیریم. ناگهان یک لیوان شربت به سمتم آمد. یکی از آن جوانها من را دیده بود و به سمتم آمده بود. آن روزها همه با هم مهربان بودند. شربت را که سرکشیدم کمی خنک شدم آخر راه رفتن به آن جمعیت سیل آسا برای من که هنوز مدرسه نمیرفتم سخت بود.
به عظمت امام
امام چند وقتی در بستر بیماری بود اما عظمت وجود و حضورش نمیگذاشت کسی تصوری از رحلتش داشته باشد. شهر به تکاپو افتاده بود. مردم به سمت زمین های بایر منطقه ۷ راه افتاده بودند تا با امامشان وداع کنند چندین ایستگاه صلواتی راه افتاده بود تا آب و شربتی به مردم برساند. برخی ماشین های آتش نشانی آمده بودند تا آب بپاشند. آخر در آن گرمای خرداد سیل جمعیت عزادار کم طاقت میشد. شربتم را که خوردم صدای هلیکوپتر آمد. یک لحظه فکر کردم بابا است اما انگار هلیکوپتر فیلم برداری بود. پایین تر از همیشه پرواز میکرد و درش هم باز بود بعد از شنیدن خبر رحلت امام، عکاسان جنگ در ساختمان ستاد تبلیغات در خیابان میرعماد جمع شده بودند. قرار شده بود دو نفر به جماران بروند؛ دو نفر به بهشت زهرا، دو نفر در شهر بچرخند و دو نفر هم در فضایی که بعدا مصلی ساخته شد مستقر باشند. هلیکوپتر از زمین های بایر و خالی، جایی که این روزها پایانه اتوبوسرانی آرژانتین مستقر شده، بلند می شد. برخی از آن گروه عکاسی که تجربه عکاسی جنگ را هم داشتند از دیدن آن سیل خودجوش جمعیت و حضور پرشمار مردم حیرت کرده بودند. بی بی سی در آن روز نوشت این وداع جانگذار تکان دهندهترین مراسم تشییع تاریخ است. لس آنجلس تایمز در گزارشش از حضور تمام شش میلیون نفر ساکن تهران در این مراسم ابراز شگفتی کرد و تاکید داشت که میلیونها نفر دیگر هم از شهرهای مختلف ایران خود را به مراسم تشییع پیکر امام رسانده اند. رسانههای ایران، جمعیت حاضر در مراسم را بیش از ۱۰ میلیون نفر اعلام کردند. جمعیتی که با لنز دوربینهای عکاسی ثبت شد. جمعیتی که از روی زمین هم معلوم بود چقدر زیاد است. گل فروشهای تهران که در حرکتی خودجوش هزاران گل گلایول جمع کرده بودند، آن را به ستاد برگزاری مراسم هدیه دادند. یک سوله در یوسف آباد بود که با هماهنگی آقای عجایبی، رئیس اتحادیه گلفروش ها، محل جمع شدن داوطلب ها شد و یکی دوروزه هفتصد تاج گل درست کردند. اتفاق های آن روزها همه عجیب بود. امام بر دلها رهبری می کرد و حالا مراسم وداعش هم دلی برگزار شده بود. مراسمی که عظمتش همتای عظمت نام امام است. فاطمه عباسی روزنامهنگار
پایان/*
اندیشه معاصر را در ایتا، روبیکا، پیام رسان بله و تلگرام دنبال کنید.
گیتی
14 خرداد 1404
قشنگ و روان و ساده
نظرات بسته شده است