تازه های روانشناسی
تفاوت بین PTSD و CPTSD
هر دو دارای علائم تجربه مجدد، اجتناب و برانگیختگی بیش از حد هستند.
تازه های روانشناسی
هر دو دارای علائم تجربه مجدد، اجتناب و برانگیختگی بیش از حد هستند.
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه معاصر، آنجلو در یکی از جلسات ما به یاد می آورد: “من صدای شکستن شیشه را شنیدم و بلافاصله این پاسخ پرواز را دریافت کردم.” “من باید از آنجا خارج شوم.”
هفته قبل، آنجلو به خانه دوست پسرش رفت. او با چند نفر از دوستانش شام می خورد. همه در حال تقسیم یک بطری شراب بودند، می خندیدند و سرگرم می شدند که ناگهان در آن طرف اتاق، یک لیوان روی زمین افتاد و شکست.
آنجلو وحشت زده به حمام دوید و در را قفل کرد. روی زمین نشست و دست هایش را روی گوش هایش گذاشت در حالی که قلبش در سینه اش می تپید. او نمی توانست آنچه را که اتفاق افتاده است باور کند. او به قدری از رفتار خود خجالت زده بود که خانه دوست پسر جدیدش را ترک کرد و از آن زمان دیگر او را ندیده بود.
تعداد کمی از ما از شکستن شیشه چنان شگفت زده می شویم. ممکن است سرها را برگرداند، اما کسی که علائم استرس پس از سانحه را تحت تاثیر قرار نمیدهد، متوجه میشد که در شیشه شکسته خطری برای آسیب قریبالوقوع وجود ندارد. اما بازماندگان تروما معمولاً رفلکس وحشت شدیدتری دارند و ممکن است به محرکهای کوچکتر و حتی بیاهمیت واکنش بیش از حد نشان دهند. تپش قلب آنجلو و احساس عذاب قریب الوقوع نشانه ای از ضربه روحی او بود.
در هر بحثی در مورد تروما، مهم است که در مورد اختلال استرس پس از سانحه ( PTSD ) و اختلال استرس پس از سانحه پیچیده ( CPTSD ) بحث شود . مردم اغلب هر دو را به جای هم استفاده می کنند، و علائم هر دو اغلب ممکن است شبیه به هم باشند. اما آنها در واقع تشخیص های متفاوتی هستند که از انواع مختلف تروما ناشی می شوند.
ممکن است نسلهای قبلی فقط تشخیص PTSD را شنیده باشند، که فقط برای جانبازانی که از جنگ بازگشتهاند، اختصاص دارد. CPTSD تا اواخر دهه ۱۹۸۰ یک برچسب تشخیصی نبود و اخیراً توسط بسیاری در زمینه سلامت روان تایید شده است. با این حال، اکثر مردم درک کمی از این اختلالات دارند، و مراجعین من گاهی اوقات ممکن است زمانی که درباره آنها صحبت می کنیم گیج شوند.
در حالی که سعی میکنم بیشتر روی علائم و تجربیات تمرکز کنم و کمتر روی برچسبهای تشخیصی تمرکز کنم، یک مرور کلی اطلاعاتی ارائه خواهم کرد تا بخشی از این سردرگمی را برطرف کنم.
PTSD معمولاً پس از یک رویداد آسیب زا ایجاد می شود : چیزی یک بار در مدت زمان کوتاه تری اتفاق می افتد و سپس به پایان می رسد. به عنوان مثال، تصادف اتومبیل یا زنده ماندن از یک رویداد آسیب زا مانند یک تلفات جمعی یا تیراندازی، انواع رویدادهای آسیب زا با شروع و پایان روشن است که می تواند منجر به PTSD شود. مغز درک می کند که رویداد آسیب زا متوقف شده است، اما پاسخ های آسیب زا ادامه می یابد.
از سوی دیگر، با CPTSD، این رویداد ادامه دارد، بارها و بارها، در طی ماهها یا سالها، و اغلب ماهیت رابطهای دارد. افرادی که آن را تجربه میکنند، هرگز نمیدانند که این رویداد چه زمانی به پایان میرسد یا خیر. اغلب، آنها در محیطی هستند که نمی توانند در یک دوره زمانی طولانی فرار کنند، مانند ترومای خانواده منشاء (Giourou et al., ۲۰۱۸). مثل این است که چند بار در هفته برای سالها یک تصادف اتومبیل را پشت سر بگذاریم، بدون اینکه بدانیم چه زمانی دوباره اتفاق میافتد یا اینکه آیا هرگز متوقف خواهد شد. مغز هرگز به این درک نمی رسد که رویداد یا تهدید به پایان رسیده است. بنابراین، واکنشهای ما به رویدادهای جاری که هیچ ربطی به تاریخ ما ندارند، اغلب میتوانند همان واکنش را به ما نشان دهند، گویی به دوران کودکی خود برگشتهایم . به همین دلیل است که بسیاری از پزشکان شروع به تشخیص شباهتهای بین علائم CPTSD و بسیاری از ویژگیهای بالینی موجود در اختلال شخصیت مرزی کردهاند (Giourou et al., ۲۰۱۸).
مانند سربازانی که از میدان جنگ برمیگردند و با شلیک گلوله وحشت میکنند یا پس از شنیدن آتش بازی به زمین میخورند، مغز ما قبل از اینکه توانایی ایجاد منطق در مورد موقعیت را داشته باشیم، به آسیبها واکنش نشان میدهد. سرباز قبلاً روی زمین است قبل از اینکه زمان واکنش نشان دهد و بگوید: «صبر کنید، من دیگر در جنگ نیستم. من خانه در نیوهمپشایر هستم.» به همین ترتیب، آنجلو نتوانست بگوید: «صبر کن، من در خانه با پدر و مادرم نیستم. من با دوست پسرم در امان هستم» قبل از اینکه از ترس واکنش نشان دهد .
این به این معنی نیست که شدت ترومای تجربه شده از یک رویداد منفرد، یا اینکه PTSD به هیچ وجه “کمتر شدید” یا آسیب زاتر از CPTSD است. درک این دو در مورد رتبه بندی یکی به عنوان بهتر یا بدتر نیست، بلکه تشخیص انواع رویدادهایی است که می تواند منجر به هر یک شود.
بسیاری از علائم در PTSD مانند CPTSD به نظر می رسند. هر دو دارای علائم تجربه مجدد، اجتناب و برانگیختگی بیش از حد، در میان شباهت های دیگر هستند. اما، برای برآوردن معیارهای CPTSD، فرد باید علائم PTSD را داشته باشد، “به علاوه سه دسته دیگر از علائم، یعنی بی نظمی عاطفی، خودشناسی منفی و سختی بین فردی” (Giourou et al., ۲۰۱۸).
با این حال، سیستم تشخیصی ما اغلب قدیمی است، اغلب از نظر فرهنگی حساس نیست، و مطمئناً یک رویکرد یکسان نیست. اغلب، این برچسبها میتوانند از نظر فرهنگی بیحساس باشند و آسیبزا نباشند. برای مثال، آنچه PTSD در یک زن رنگین پوست به نظر می رسد ممکن است در یک زن سفیدپوست متفاوت باشد. به همین دلیل است که من دوست دارم هنگام کار با بازماندگان بیشتر بر روی علائم و درمان تمرکز کنم. هدف من این است که به آنها کمک کنم تا درک کنند که چگونه علائم و واکنش های آنها در زمینه تجربیات آسیب زا معنی می یابد. مهمتر از تفاوتها یا شباهتها، دلیل مهمتر برای دانستن این دو تشخیص، درک دلیل پشت رفتارهای ما و معنی آنها در زمینه تاریخچه تروما است.
تشخیص به اندازه فرد و تجربیات او در مورد بهبودی مهم نیست، اما داشتن یک مرور کلی از این تشخیص ها و علائم می تواند خوب باشد. هنگام کار با بسیاری از مشتریان، من دوست دارم به آنها دستور دهم که روی علائم و احساسات تمرکز کنند و کمتر روی برچسب زدن به هر نوع تشخیصی تمرکز کنند. با این حال، بسیاری دوست دارند در مورد علائم خود بیشتر بدانند، و اختصاص یک برچسب تشخیصی می تواند به آنها احساس قدرت بیشتری بدهد. وقتی در مورد این تشخیص ها صحبت می کنیم، مشتریان معمولاً می گویند: “به نظر می رسد اکنون آن را درک کرده ام”. درک اینکه چرا به روشهای خاصی نسبت به محرکها واکنش نشان میدهیم میتواند به کاهش شرم و ناامیدی ناشی از عدم آگاهی کمک کند و به بهبود شفقت و درک خود کمک کند.
اگر فکر میکنید به دلیل آسیبهای طولانیمدت یا سوء استفاده در دوران کودکی از PTSD یا CPTSD رنج میبرید، از یک درمانگر سلامت روان مجوزدار کمک بگیرید. روانشناسی را امروز برای درمانگری که در پویایی خانواده و آسیب های دوران کودکی تخصص دارد، جستجو کنید.
بخشی از کتاب من برگرفته از شکستن چرخه: ۶ مرحله شفا از آسیب های خانوادگی دوران کودکی .
پایان/*
اندیشه معاصر را در ایتا، روبیکا، پیام رسان بله و تلگرام دنبال کنید.