به ساعات آخر فکر میکردم. به لبهای خندان دختری که عروس شده بود و چشمهای امیدوار پسری که برای ساختن آیندهاش جنگیده بود. به پدری که در فرودگاه، هنوز فرزندش نرفته دلتنگش بود و مادری که دیوارهای فرودگاه امام (ره) شاهد بغض و اشکش بودند.
به دیوار رسیدم. کسی پشت سرم فریاد زد و دستور توقف داد اما انگار من صاحب پاهایم نبودم. پرت شدم وسط سیاهچالهای که قدرت درکم را گرفته بود. پیکرها کنار هم چیده شده بودند. صدای فریاد مرد پشت سرم بلندتر شد و من تندتر راه رفتم. شروع به شمردن کردم؛ یک پیکر، دو پیکر، ۱۰ پیکر، ۵۰ پیکر … میگویم پیکر ولی فقط اسمش پیکر بود؛ استخوانهایی بود سوخته و گوشتهایی پراکنده در دشت. باید بغلشان میکردم. دست عروسکها را در دست بچهها میگذاشتم و وسایل هر کس را تحویلش میدادم تا برگردد خانه.
حالا مرد صاحب صدا روبهرویم ایستاده بود. فریاد میزد اما من هیچ چیز نمیشنیدم. در بهت چشمان وحشتزدهاش غرق شده بودم. به آن طرف دیوار هلم داد. صدای گریه شنیدم. پیرمردی نشسته بود بین عروسکها و گریه میکرد. پسر برادرش در پرواز بود. صدای گریه شنیدم. مرد جوانی پشت نردهها ایستاده بود و برای خواهرش ضجه میزد. بازماندهها رسیده بودند. از رویشان خجالت میکشیدم. هنوز هم بعد از دو سال خجالت میکشم و بوی آن تنهای تنهای سوخته از مشامم بیرون نمیرود.
انگار من هم در آن پرواز بودم؛ همان پروازی که ۱۷۶ کشته و یک ایران، زخمی داشت …