به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه معاصر، پریسا کربلایی حسنی کارشناس ارشد روانشناسی بالینی در یادداشتی در ارتباط تکنیک های کاربردی برای ایجاد آرامش ذهنی و رهایی از نگرانیها و فاجعهسازیهای ذهنی (یا رهایی از اشتغالهای ذهنی) نوشتند: با توجه به شیوع گسترده و جهانی بیماری کووید -۱۹، تمرین سریع و سادهای را برای اجتناب از آشفتگیهای ذهن، نگرانیها، فاجعهسازی ذهنی و ایجاد آرامش و تمرکز ذهنی پیشنهاد میکنم. موقعیت ویروس کرونا و بیماری کووید-۱۹ هر روز در حال تغییر است و این نوسانات سریع و ابهامات مربوط به آن ممکن است موجب اضطراب یا ترس شوند. ذهن انسان در اکثر مواقع به طور خودکار به سمت بدترین موقعیتهای محتمل سوق داده و جذب میشود. “فاجعه سازی” یک پاسخ سازگارانهی تکاملی ذهنی است، اما این پاسخ معمولا بیش از حد و به طور غیرواقع بیانهای منفی است.
برای تمرکز و آرامش ذهنی میتوان تمرین سادهای به نام “نگاه واقع بینانه” را انجام داد که با حدس زدن بدترین اتفاق ممکن که احتمالا پیش از هر سناریوی دیگری به ذهنمان میرسد، شروع میشود، سپس به بهترین اتفاق ممکن میپردازد و سرانجام با پرداختن به محتملترین اتفاق پایان مییابد. هدف از انجام این تمرین تبدیل افکار غیرمنطقی به افکار منطقی است. این تمرین در “چهار مرحله” انجام می شود.
گام اول: از خودتان بپرسید بدترین اتفاقی که ممکن است در این موقعیت برایتان رخ دهد چیست؟ و چند درصد احتمال رخ دادن آن وجود دارد؟
پاسخ این سوال بسته به سن و وضعیت سلامت شما تغییر میکند. برای مثال: بدترین اتفاقی را که ممکن است برای یک فرد ۶۵ ساله بیفتد، ممکن است اینها باشد: “از آنجایی که فرزندم به مدرسه (یا دانشگاه) میرود و با دیگران در تماس است، من حتما مبتلا میشوم. اگر مبتلا شوم، بیماریم حاد میشود و از آنجایی که در دهه شصتم زندگیم هستم، حتما میمیرم.”
گام دوم: سپس خودتان را مجبور کنید به بهترین اتفاق ممکن فکر کنید. و چند درصد احتمال رخ دادن آن وجود دارد؟
در این بخش تمرین، ممکن است با خود فکر کنید: “نه من و نه هیچ یک از اعضای خانوادهام به این بیماری دچار نمیشویم. این موج شیوع خیلی زود میگذرد و برای ما مشکلی پیش نمیآید.”
گام سوم: حالا اتفاقی را که بیش از همه محتمل است روی دهد، در نظر بگیرید. و چند درصد احتمال رخ دادن آن وجود دارد؟
واقع بینانه ترین اتفاق ممکن است این باشد: “ممکن است من به این بیماری مبتلا شوم، اما مثل اکثر افراد علائمم خفیف خواهد بود. درست است که من از نظر سنی در گروه خطر قرار دارم، اما همیشه ورزش میکنم و مشکل جسمی خاصی ندارم، بنابراین احتمالا یک یا دو هفته در بستر بیماری میمانم و دوران نقاهت را می گذرانم و بعد دوباره سرپا میشوم.”
گام چهارم: در پایان، درصدهای احتمالات را روی یک نمودار دایرهای نشان دهید و برای واقع بینانه ترین اتفاق ممکن برنامه ریزی کنید.
این کار با انرژی گذاشتن برای اتفاقی که احتمال رخ دادنش وجود ندارد یا خیلی کم است، فرق دارد. در واقع این مرحله به منزلهی آماده کردن خود برای مواجهه با موقعیتی است که ممکن است پیش بیاید و چالش انگیز هم هست و شما را نگران میکند. برنامهی شما به موقعیتتان بستگی دارد. به عنوان مثال، اگر بیمار شوید کسی هست که از فرزند/فرزندانتان مراقبت کند؟ اگر لازم باشد در خانه بمانید، به مقدار کافی غذا و دارو دارید؟ برای کارتان چه فکری کردهاید؟ اگر در گروه در معرض خطر قرار دارید، در صورت ابتلا به بیماری کسی هست که از شما مراقبت کند؟ با پاسخ دادن به این سوالات و بقیه ی سوالات احتمالی و نوشتن آنها به صورت مکتوب آشفتگی ذهنیتان کاهش چشمگیری پیدا می کند. (توجه کنید برای نوشتن یک برنامهی واقع بینانه باید امکانات، محدودیت ها و منابعتان را در نظر بگیرید.)
به شما نیز پیشنهاد میشود این تمرین مفید را در موقعیتهای مختلف انجام داده و از نتایج مفید آن بهره ببرید.
منبع: اندیشه معاصر
انتهای پیام/*