نمایش ناامیدکننده تیم ملی در کاپ چهارجانبه، از تساوی‌های بدون گل تا سردرگمی کامل در حمله، بار دیگر ضعف‌های فنی و مدیریتی فوتبال ایران را عریان کرد. جایی که حتی انتخاب زننده پنالتی پنجم هم معلوم نبود و حالا پرسش اصلی هواداران این است: تیمی...
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه معاصر، تیم ملی فوتبال ایران درحالی بدون هیچ گل زده‌ای نایب‌قهرمان تورنمنت چهارجانبه شد که عملکرد سردرگم و تصمیم‌های بحث‌برانگیز کادرفنی، دوباره آینده فوتبال ملی را زیر سایه تردید قرار داد. نمایش بی‌برنامه ایران در دو بازی و حتی ماجرای عجیب انتخاب زننده پنالتی آخر، یک سؤال مهم را پررنگ‌تر از همیشه کرده است: آیا وقت تغییر روی نیمکت تیم ملی فرا نرسیده؟
تیم ملی فوتبال ایران در حالی به عنوان نایب‌قهرمان کاپ چهارجانبه دست یافت که عملکردش در این رقابت‌ها بیش از هر چیز نگرانی‌ها را درباره آینده فوتبال ملی برجسته کرد. ایران در دو دیدار خود تساوی بدون گل مقابل کیپ‌ورد و تساوی بدون گل در برابر ازبکستان حتی یک بار هم موفق به گلزنی نشد.
آماری که برای تیمی که خود را مدعی حضور قدرتمند در جام جهانی می‌داند، به‌وضوح هشداردهنده است.
نبود برنامه تکنیکی و تاکتیکی شفاف در جریان مسابقات، سردرگمی در حمله، و اتکای بیش از حد به بازی مستقیم، تصویری از تیمی ارائه داد که از نظر فنی آماده مواجهه با رقبا نیست. تحلیلگران معتقدند که تیم ملی نه ساختار مشخص در پرس دارد، نه الگوی ثابت برای حمله یا ضدحمله؛ موضوعی که باعث شد در تمام مسابقات عملاً از خلق موقعیت جدی بازبماند.
اما اوج ابهام‌ها در دیدار برابر ازبکستان و در ضربات پنالتی رقم خورد.
پس از پایان بازی، میلاد محمدی بازیکنی که پنالتی پنجم ایران را زد و ضربه‌اش توسط دروازه‌بان حریف مهار شد و در نهایت ازبکستان قهرمان شدبا یک پرسش ساده ولی مهم از طرف امیر قلعه نوعی مواجه شد:
«چه کسی به تو گفت پنالتی پنجم را بزنی؟»
همین سؤال، نقطه آغاز موج جدید نقدهاست. چرا در شرایطی که مهدی طارمی و علیپور دو مهاجم باتجربه و متخصص پنالتی در زمین حضور داشتند، هرگز پشت توپ نایستادند؟ چرا مسئولان فنی تیم ملی بارها در لحظات حساس تصمیم‌هایی می‌گیرند که کم‌ترین پشتوانه منطقی ندارد؟
نبود گل، نبود برنامه، نبود مدیریت لحظه‌های کلیدی و در نهایت، نبود نتیجه.
واقعیت این است که شاید از یک منظر، قهرمان نشدن اتفاق خوبی بود؛ زیرا فرصتی شد تا بدون تعارف درباره وضعیت تیم ملی حرف زده شود. تیمی که با چنین کیفیت فنی و ذهنی، قطعاً برای حضور در جام جهانی آماده نیست.
تیمی که قرار است امید و شادی را برای یک ملت رقم بزند، نیازمند یک مربی متفکر، کاربلد و صاحب‌سبک است نه کادری که حتی در یک تورنمنت کوچک، برنامه‌ای برای گل‌زدن ندارد.
در پایان این رقابت‌ها یک پرسش بیش از همه تکرار می‌شود:
آیا زمان تغییر سرمربی تیم ملی فرا نرسیده است؟
*پوریا معصومی
پایان/*
اندیشه معاصر را در ایتا، روبیکا، پیام رسان بله و تلگرام دنبال کنید.
