پرورش پرخاشگری در اوایل کودکی (۲ تا ۶ سالگی)+ انواع پرخاشگری/ علل/ راهکار رفع

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه معاصر، پریسا کربلایی حسنی کارشناس ارشد روانشناسی بالینی در یادداشتی درباره نواع پرخاشگری، علل و راهکار رفع پرخاشگری در اوایل کودکی نوشت:

همه‌ی کودکان وقتی که منبع خشم و ناکامی را تشخیص می‌دهند، می‌توانند پرخاشگری نشان دهند. دو نوع پرخاشگری در اوایل کودکی پدیدار می‌گردد:

۱. پرخاشگری وسیله‌ای: در این نوع پرخاشگری، وقتی که کودک می‌خواهد به چیزی برسد مثلاً می‌خواهد شی‌ای را بدست آورد یا جای خاصی را می‌خواهد، به فردی که سر راهش قرار دارد حمله‌ور می‌شود یا بر سر او فریاد می‌کشد. بنابراین پرخاشگری وسیله‌ای برای “رسیدن به هدفی” صورت می‌گیرد. این پرخاشگری، رایج‌ترین نوع پرخاشگری است.

۲. پرخاشگری خصمانه: در این پرخاشگری، کودک به دیگری آسیب می‌رساند. پرخاشگری خصمانه سه حالت دارد:

الف) پرخاشگری جسمی: کودک به دیگران صدمه بدنی وارد می‌کند، مثلاً لگد می‌زند یا کتک می‌زند.

ب) پرخاشگری کلامی: از طریق تهدید به پرخاشگری جسمی، اسم گذاشتن روی کسی یا شوخی کردن خصمانه به دیگران صدمه می‌زند. پرخاشگری کلامی همیشه مستقیم است.

ج) پرخاشگری رابطه‌ای: این نوع پرخاشگری به رابطه با همسالان آسیب می‌رساند و محرومیت اجتماعی ایجاد می‌کند. مثلاً کودک به دوستش می‌گوید: «برو من دیگر دوست تو نیستم».

پسرها به طور متوسط از دخترها پرخاشگرترند که یکی از علت‌های آن به تفاوت‌های زیستی پسران و دختران مربوط می‌شود. پسران از هورمون‌های جنسی مردانه و آندروژن‌ها برخوردارند که فعالیت بدنی آن‌ها را بیشتر می‌کند. البته دختران پیش‌دبستانی کمتر از پسرها پرخاشگر نیستند. پرخاشگری دختران از نوع پرخاشگری رابطه‌ای است به طوری که دخترها هنگام پرخاشگری، سعی می‌کنند از پیوندهای صمیمانه (که برای دخترها بسیار اهمیت دارد)، جلوگیری کنند.

علل پرورش پرخاشگری در اوایل کودکی:

کودکان ۳ تا ۶ ساله، بسیار تحت تاثیر تلویزیون قرار دارند و از این طریق ممکن است پرخاشگری آن‌ها افزایش پیدا کند. چرا که کودکان تا ۷ سالگی نمی‌توانند محتوای خیالی تلویزیون را از واقعیت درک کنند و فکر می‌کنند شخصیت‌های خیالی، در زندگی واقعی نیز همین نقش‌ها را دارند. این بدفهمی‌ها منجر به تقلید بی‌چون و چرا از شخصیت‌های تلویزیونی می‌گردد.
خانواده و شیوه‌های فرزندپروری نیز در پرخاشگری کودکان بسیار موثر است. به طوری‌که دریغ کردن محبت، اعمال قدرت، تنبیه بدنی و بی‌ثباتی از اوایل کودکی تا نوجوانی، در هر دو جنس با پرخاشگری رابطه دارد.

راهکار رفع پرخاشگری:

اگر بخواهیم به کودکان پرخاشگر کمک کنیم، باید پرخاشگری‌ها و خصومت‌هایی که بین اعضای خانواده وجود دارد را متوقف کرده و شیوه‌های تعامل ثمربخش را گسترش دهیم. مثلاً والدین باید یاد بگیرند که:

به راحتی تسلیم کودک نشوند؛

امر و نهی خود را با دلیل و منطق همراه کنند؛به جای توهین‌های کلامی از حذف کردن امتیازها استفاده کنند؛کودکان را ترغیب کنند که درباره‌ی احساساتشان با همبازی‌هایشان صحبت کنند و احساسات آن‌ها را نیز بیان کنند.

بدین ترتیب کودکان یاد می‌گیرند که به نظرات دیگران احترام بگذارند.

انتهای پیام/*