حَتّی یکونَ الْمُؤمِنُ فی ذلِک الزَّمانِ اذَلَّ مَنْ فِی الْامَّهِ.
حتی اینکه مردم، مؤمن را پست ترین و ذلیل ترین امت می دانند.
او خود نیز می سوزد زیرا که گناه را در جامعه می بیند و توان امر به معروف و نهی از منکر را ندارد، وی باید بنگرد و بسوزد و پیش گویی پیامبرخدا صلی الله علیه و آله را به خاطر آورد.
آن حضرت در بیان وضعیت آخرالزمان می فرماید:
فَعِنْدَها یذابُّ قَلْبُ الْمُؤْمِنِ وَ جَوْفُهُ کما یذُبُّ الْمِلْحُ فی الْماءِ مِمَّا یری مِنَ الْمُنْکرِ وَ لا یسْتَطیعُ انْ یغَیرَهُ.1
در چنین شرایطی دل مؤمن چون نمک در آب حل می شود، چون منکرات را می بیند و قدرت تغییر آن را ندارند.
پی نوشت
۱.تفسیر على بن ابراهیم قمى، ص ۶۲۷ تا ۶۲۹؛ تفسیر المیزان، ج ۵، ص ۴۳۲ تا ۴۳۵.