مذهبی
قاتل امام حسن عسکری |قاتلان امام حسن عسکری را بشناسید
خدایا خیلی غم و غصه را کم کن. جزئیات را در اندیشه معاصر ببینید.
مذهبی
خدایا خیلی غم و غصه را کم کن. جزئیات را در اندیشه معاصر ببینید.
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه معاصر، امام حسن عسکری یازدهمین امام شیعیان میباشند. ایشون در خانه خود به حبس میگذراندند. امام حسن عسکری توسط فرمانروای عباسی بسیار مورد ستم قرار گرفت. امام حسن عسکری یازدهمین خورشید آسمان پدر امام زمان میباشد. امام حسن عسکری در شهر سامرا دفن میشود. برای با خبر شدن از جزئیات بیشتر و کسب اطلاعات بیشتر اندیشه معاصر را تا انتها دنبال کنید و نظرات خود را با ما در میان بگذارید.
معتز عباسی پس از تصدی خلافت، روش گذشتگان خود را در پیش گرفت و امام عسکری را شدیدا زیر نظر قرار داد و چند بار آن حضرت را روانه زندان ساخت و امام را به دست جنایتکاری به نام صالح بن وصیف سپرد. صالح که از دشمنان اهل بیت بود، فرصت را غنیمت شمرد، افرادی پست تراز خود را در زندان بر امام گماشت تا در طول شبانه روز حضرت را آزار دهند. سیمای ملکوتی حضرت و عبادت های امام عسکری(ع) در زندان باعث شد تا بدترین افراد متحول شوند و به عبادت مشغول شوند.
امام حسن عسکری
به گفته برخی مورخان، معتز امام را به دست علی بن اوتامش که او نیز از دشمنان سرسخت اهل بیت بود، سپرد اما علی به شدت تحت تاثیر واقع و از دوستان صمیمی اهل بیت شد. شیخ مفید از محمد بن اسماعیل علوی چنین نقل می کند: امام نزد علی بن اوتامش زندانی گردید و به او، که از دشمنان خشن آل ابی طالب بود، دستور داده شد تا بر امام سخت بگیرد. مدتی نگذشت که فرزند اوتامش در برابر امام چهره بر زمین سایید. هیبت و عظمت امام چنان بود که نمی توانست به حضرت بنگرد. چون امام از زندان بیرون آمد، علی بن اوتامش سرآمد روشن بینان و نیک گفتارانی شده که حضرت را به بزرگی یاد می کردند.
فشارهای سخت معتز بر امام، این خلیفه عباسی را قانع نکرد و سرانجام به سعید حاجب دستور داد امام را به طرف کوفه برده، در راه به قتل برساند. حضرت به درگاه پروردگار شکایت برد و معتز را نفرین کرد که سه روز بعد، در اثر دعای امام عسکری، معتز به بدترین وضع کشته شد.
حجت الاسلام مهدی پیشوایی که در دوران کرونا از دنیا رفت، در کتاب سیره پیشوایان درباره سرانجام معتز نوشت: بر اثر نفوذ و تسلط ترکان در دربار خلافت، وضع به گونه ای بود که خلیفه یک مقام تشریفاتی بیش نبود و کارهای حکومت عملاً در دست ترکان قرار داشت.
روزی گروهی از ترکان وارد قصر معتز شدند و او را کشان کشان به اتاقی بردند. آن گاه او را با چوب و چماق کتک زده و پیراهنش را سوزاندند و او را در حیاط قصر زیر آفتاب نگه داشتند. آفتاب آن روز به قدری گرم بود که زمین مانند تنور داغ بود و هیچ کس نمی توانست دو پای خود را بر روی زمین بگذارد و ناچار بود به اصطلاح پا به پا شود. در این موقع ، ترکان معتز را از مقام خلافت خلع کردند و گروهی را بر این خلع گواه گرفتند. سپس به منظور قتل خلیفه معزول، تصمیم گرفتند او را به یک نفر بسپارند تا در اثر گرسنگی و تشنگی و شکنجه های فراوان به زندگی او خاتمه دهد. بدین گونه خلیفه را ، در حالی که نیمه جانی در بدن داشت، در سردابی قرار دادند و در سرداب را با خشت و گچ مسدود کردند و معتز به همان حالت زنده به گور شد.
مهتدی برادر معتز به خلافت رسید ولی استقلالی در کارهای حکومت نداشت و همواره بازیچه دست ترکان دربار عباسی بود. مورخان نوشته اند مهتدی همچون برادرش استقلالی در کارها نداشت و پیوسته بازیچه دست ترکان دربار عباسی بود ولی فردی معتدل بود./ایرنا
امام عسکری (ع) در شش سال امامت خود، با چند خلیفۀ فاسد عباسی همعصر بود. اولین آنها معتز، قاتل امام هادی (ع) است. او قصد جان امام عسکری (ع) را نیز داشت و به سعید حاجب دستور داد که آن حضرت را از سامرا به کوفه ببرد و در راه به قتل برساند، اما پیش از اجرایی شدن این دستور، اجلش فرا رسید و خودش کشته شد.
بعد از معتز، مُهتدی به خلافت رسید. او با تظاهر به زهد و تقوا میخواست توجه دیگران را به خود جلب کند و خود را مانند عمربنعبدالعزیز نشان دهد و مردم را بفریبد. اما او نیز امام (ع) را بهشدت در تنگنا قرار داد و آن حضرت را به زندان انداخت تا مانع ازدواج امام (ع) و ولادت مهدی موعود (ع) شود. وی در پانزدهم رجب سال ۲۵۶ کشته شد./خبر آنلاین
خلفای ستمگر عباسی نمیخواستند امام حسن عسکری (ع) ازدواج کند؛ زیرا میدانستند که آخرین حجت خدا که زمین را از عدل پر میکند، فرزند آن حضرت است. آنان جاسوسانی را با عناوین غلام و کنیز در منزل امام هادی و امام عسکری (ع) قرار داده بودند تا از پنهانیترین امور ایشان باخبر شوند و مانع ازدواج امام عسکری (ع) گردند. اما مشیت الهی بر ارادۀ آنان غلبه داشت و امام عسکری (ع) در زمان پدر بزرگوارش، امام هادی (ع) ازدواج کرد.
بعد از مرگ مهتدی، معتمد عباسی به خلافت رسید که برادر متوکل بود. در زمان او آشوبهایی برپا شد؛ ازجمله فردی به نام علیبنمحمد که مدّعی بود از علویان است بهعنوان دفاع از حقوق محرومان و بردگان سیاه قیام کرد و قیامش به «قیام صاحب الزّنج» شهرت یافت. او بخشهای مهمی از عراق را گرفت و حتی نزدیک بود که بغداد را نیز تصرف کند. این قیام آشفتگی مهمی در خلافت عباسیان ایجاد کرد؛ ازاینرو بنیعباس باتوجه به اینکه صاحب الزنج خود را علوی معرفی کرده بود، از امام عسکری (ع) خواستند که در برابر او موضع بگیرد.
امام (ع) نیز در قالب کلامی مبهم فرمود: «صاحب الزنج از ما اهلبیت نیست». البته قیام صاحب الزنج ابهاماتی دارد و ما دقیقاً نمیدانیم که آنچه در تاریخ به او نسبت داده شده، صحیح است یا خیر. بههرحال این جملۀ امام (ع) اصل قیام او علیه ستم خلفا را رد نمیکند، اما بههرحال امام (ع) با بیان آن جمله، خطر را از خود و شیعیان دور فرمود./ایمانور
اندیشه معاصر
پایان/*
اندیشه معاصر را در ایتا، روبیکا، پیام رسان بله و تلگرام دنبال کنید.
