به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه معاصر، نورالدین قدیمی: بهرمندی فرزندان از موقعیت پدران، عمری به بلندی تاریخ دارد که در هرحکومت و کشوری،شکلی خاص دارد. مثلا در ایران زمان قاجار، علاوه بر شاهزادگان، افراد دریافت کننده القاب از شاه نیز، مق...
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه معاصر، نورالدین قدیمی: بهرمندی فرزندان از موقعیت پدران، عمری به بلندی تاریخ دارد که در هرحکومت و کشوری،شکلی خاص دارد. مثلا در ایران زمان قاجار، علاوه بر شاهزادگان، افراد دریافت کننده القاب از شاه نیز، مقرری ماهانه دریافت می کردند و در دوران پهلوی، امتیاز بگیران از دربار، به هزارفامیل معروف شدند. باپیشرفت جوامع و شکل حکومتها، امتیاز گیری بستگان نیر شکل شیکتری گرفت و در قالب مسئولیتهای تشریفاتی و تشکیل و اداره اسمی بنیادهای خاص ادامه پیدا کرد.
بعداز پیروزی انقلاب اسلامی، نظام امتیاز گیری های شاهانه به هم ریخت و فرزندان و بستگان مسئولان انقلاب نیز در کنار مردم، مشغول خدمت به انقلاب و مردم شدند و تعدادی نیز، به جبهه رفتند و به شهادت رسیدند.
از اوایل دهه شصت، چرتکه اندازی فرزندان برخی مسئولان در گرفتن مسئولیتها شروع شد که در نتیجه، انجام خدمت جای خود را به سوء استفاده از موقعیت پدران و بستگان برای اشغال پست مسئولیتی و بهره مند شدن از مواهب آن داد و کار به جایی رسیدکه این جمله شوخی ” اگر می خواهی در جمهوری اسلامی مسئولیت بگیری، یا باید آقازاده باشی و یا داماد آقا ” نقل محافل شد.
از اواخر دهه شصت و با روی کار آمدن کارگزاران و دولت سازندگی، پدیده آقازادگی عمق بیشتری پیداکرد و کار به جایی رسید که یکی از کاندیداهای رقیب مرحوم هاشمی رفسنجانی در انتخابات ریاست جمهوری دور دوم، استفاده فرزندان و بستگان ایشان از امکانات و مناصب دولتی را با دوران پهلوی مقایسه کردو به رفتار فرزندان و اقوام ایشان انتقادکرد.
البته درهمان مقطع ، تعداد زیادی از فرزندان و بستگان مسئولان انقلابی، مشغول خدمت بی ادعا به مردم و انقلاب بودند و سوء استفاده کنندگان از موقعیت و جایگاه شغلی و جایگاه پدران در اقلیت قرارداشتند.
در دولت اصلاحات نیز، علی رغم شعارتغییر وضع موجود، اکثر اعضای کارگزاران و دولت مرحوم هاشمی رفسنجانی در کنار طیف گسترده ای از اصلاح طلبان، مسئولیتهای کلید درعرصه های اقتصادی را به دست گرفته و همان سیاستهای اقتصادی دولت سارندگی، با شکل جدیدی ادامه و عمیق ترهم شد.
در دولت اعتدال نیز، مفهوم آقازادگی و استیلای برخی فرزندان و بستگان مسئولان بیش از پیش گسترش پیدا کرد و موضوعات جدیدی مانند حقوقهای نجومی، شغل فروشی بستگان مقامات دولتی و دخالت آنان در انتصاب مسئولان اقتصادی نیز، به آقازادگی اضافه شد.
نتیجه این رفتارها توسط تعداد اندکی از سوء استفاده کنندگان، افکار عمومی را به اندازه ای بر علیه پدیده آقازادگی منفی کرده و کار را به جایی رسانده است که انتصاب فرزندان و بستگان مسئولان و شخصیتهای انقلابی در هیچ منصب و مسئولیتی را برنمی تابند که قطعا در آینده نزدیک، تبعات منفی این نوع نگاه را برای کشور،انقلاب و مردم خواهیم دید.
درست است که عده ای اندک در سالهای گذشته و شاید هم در حال حاضر، از موقعیت پدران و بستگان خود سوء استفاده کرده و در مناصبی گمارده شده اند که لیاقت آن را نداشته و ندارند و دست درازی هایی هم به بیت المال داشته اند که صد البته باید مسئولان مربوطه و قوه محترم قضائیه نسبت به شناسائی و برحورد با متخلفان اقدام نمایند. ولی همه اینها دلیل نمی شود که به دلیل تخلف تعدادی اندک، خیل عظیمی از فرزندان لایق، متعهد و متخصص انقلابی، به جرم فرزند و یا وابسته به فلان مسئول بودن، از اشتغال به خدمت و پذیرش مسئولیتی که توانمندی انجام آن را دارند باز بمانند و از امکان خدمت به انقلاب و مردم، محروم شوند و درنتیجه، مردم و انقلاب نیز نتوانند از تخصص، تعهد و خدمت فرزندان انقلابی بهره مند شوند.
بنده فردی را می شناسم که به راحتی می تواند وزارت کلیدی آموزش و پرورش را اداره کند ولی چون فرزند فلان مسئول سابق است، یک مدرسه را ا اره می کند. فرد متعهد و متخصص دیگری را می شناسم که با تحصیلات دکتری it از معتبرترین داشگاه، در یکی از شرکتهای استارتاپی بازاریابی می کند.
فرزندان یکی از شخصیتهای خوشنام انقلابی که در حوزه صنعت خودرو صاحب اندیشه و برنامه هستند، در یک شرکت خصوصی مشغول کار برای گذران زندگی هستند و…
باید برای موضوع اشتغال و سپردن مسئولیت به فرزندان و بستگان مسئولان انقلاب، فکری اساسی و برنامه ریزی حساب شده انجام شود که در کنار جلوگیری از ویژه خواری، امکان بهره مندی کشور، انقلاب و مردم از توانمندی خدمت همه فرزندان لایق، پاکدست، متعهد و متخصص را بدون نگاه متعصبانه فراهم کند.
انتهای پیام/*
