سریال داریوش چند قسمت است | پخش قسمت آخر سریال داریوش مخاطبان چه می گویند؟

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه معاصر، سریال داریوش یکی از نمایش خانگی هایی است که تا چند وقت قبل در پلیفرم ها پخش میشد. سریال داریوش با بازیگران حرفه ای توانست در ذهن مخاطبین جا باز کند و مردم را کنجکاو کند. سریال داریوش با عوامل پوست شیر بین مردم نفوذ پیدا کرد و توانست مخاطبین زیادی را به خودش جذب کند. برای با خبر شدن از جزئیات بیشتر و کسب اطلاعات بیشتر اندیشه معاصر را تا انتها دنبال کنید و نظرات خود را با ما در میان بگذارید.

داستان سریال داریوش را در اندیشه معاصر ببینید

داریوش که مرتکب یک خلاف شده، مجبور به ترک ایران و فرار به ترکیه میشود. سالها در ترکیه زندگی میکند که سرانجام دوست داریوش یعنی بهرام با او تماس میگیرد. بهرام به داریوش خبر میدهد که از خانواده مقتول رضایت گرفته است و داریوش با خیال راحت میتواند به ایران بازگردد. پس از بازگشت او به ایران، بهمن به او پیشنهاد میدهد که طلاهایی که داریوش ۱۵ سال پیش پنهان کرده را بازگرداند. اما در طی این ماجرا داریوش با مشکلات بسیاری مواجه میشود./ویدائو مگ

سریال داریوش

زمان و نحوه پخش

سریال داریوش از ۲۷ تیرماه ۱۴۰۳ هر چهارشنبه ساعت ۸ صبح از پلتفرم فیلم نت پخش می‌شود. این سریال در ۱۳ قسمت تولید شده و پخش آن به صورت هفتگی ادامه خواهد داشت. کاربران اینترنت ایرانسل می‌توانند بدون نیاز به خرید اشتراک، این سریال را تماشا کنند. این نحوه پخش منظم و برنامه‌ریزی شده به مخاطبان اجازه می‌دهد تا هر هفته منتظر قسمت جدیدی از این سریال جذاب باشند./انتخاب

تماشاگران چه ‌می‌گویند؟

آنها که داریوش را تماشا کرده اند، در صفحه‌های مجازی این سریال گاه نظراتی را یادداشت کرده‌اند. مخاطبی به نام بهنام شفیعی نظرش را اینطور ارائه داده است: «در داریوش در واقع شخصیت اصلی و محور بازیساز بهرام است و نه داریوش. شخصیت‌ها همه حتی افراد زیردست بهرام به نوعی زخم خورده او هستند. برایند کلی این ‌می‌شود که اصولا همه در این سریال بدمن هستند. همه به نوعی در این هجمه اکت‌ها و تعامل‌ها به دنبال منفعت شخصی خود هستند. این به دنبال بودن نفع شخصی خشونت را به همراه دارد. تم اصلی و پیش برنده قصه در واقع نه مساله ای اجتماعی … بلکه مساله ای روانشناختی است به نام خشونت. آن هم خشونتی بیرحم که بعضی جاها در ذهن بیننده یک مقدار دور از المان‌ها و فرهنگ شرقی و ایرانی میاید. البته جذاب است. این جذابیت خشن بودن سریال را رفتار خود داریوش در مقام یک شخصیت مصلح و محافظه کار و گاهی بذله گو تلطیف میکند و فرصت نفسی دوباره به ریتم ‌می‌دهد.
سریال ‌می‌تواند یک نقد کلی به فضای جامعه پیرامونی و روابط سطحی بین ادم‌ها هم باشد. ولی از آنجا که (البته تا اینجای کار قسمت دهم) قرار نیست یک منجی بیاید و نوید رهایی از این همه بی اخلاقی بدهد قصه در جواب یک مشکل فرهنگی و اجتماعی عقیم مانده. علی‌رغم فیلمنامه که باگ و ضعف‌های منطقی خودش رو داردهادی حجازی فر به نظر من توانسته با بازی خوب خود و البته انتخاب خوب بازیگرها در نقش خودشون یک نمایش خوش ساخت ارائه کند.»

مخاطب دیگری هم با ابراز نارضایتی از سریال نوشته: «داستان بی کشش و تکراری گم شدن طلا و دزد. به نظرم اسم سریال هم که خیلی سر و صدا کرد، کمکی نمیتونه بهش بکنه.»

دیگری هم نوشته تنها نکته خوب سریال بازی محسن قصابیان در نقش بهرام بوده که نشان داده بازیگر بسیار خوبی است./همشهری

نقد سریال داریوش

سریال داریوش قبل از پخش با تبلیغات و حواشی بسیاری توجه عده زیاد و خوبی از مخاطبین را به خود جلب کرد. حضور افرادی نام آشنا از تهیه کننده گرفته تا کارگردان و لیست بازیگران و شباهت عوامل سریال با سریال پوست شیر به عنوان اثری محبوب در نمایش خانگی، باعث شد تا عده زیادی منتظر پخش سریال داریوش بوده و انتظار تماشای سریالی خوب را داشته باشند. سریال داریوش اما ابدا آنچه که تصور می‌شد، نبود. سریال بجز همان تبلیغات و هیاهوی پیش از پخش و تقریبا سه قسمت ابتدایی موفقیت خاصی نداشت و از قسمت چهارم به بعد رفته رفته در سراشیبی سقوط قرار گرفت که حتی پایانی بسیار ساده و بدون ریسک برای عامه مخاطبین نیز آن را نجات نداد.

بزرگترین و اساسی‌ترین مشکل سریال داریوش به فیلمنامه آن برمی‌گردد. فیلمنامه داریوش به شدت ضعیف، گیج و نامنسجم است. در بخشی از سریال طلاها اهمیت زیادی دارند، ناگهان در قسمت بعد طلاها هیچ اهمیتی ندارند، در قسمت پس از آن طلاها دوباره مهم می‌شوند. این گیج بودن فیلمنامه مخاطب را نیز گیج می‌کند و او را به این سوال وادار می‌کند که اصلا قصه سریال داریوش درباره چه بود؟ اگر بنا بود ما شاهد دوئلی بین دو کاراکتر داریوش و بهرام باشیم، سریال ابدا در ساخت این دوئل موفق نبوده چرا که این دو کاراکتر ابدا در یک سطح ساخته و پرداخته نشدند و بهرام بسیار از رقیب خود جلوتر است.

ترسو بودن داریوش در همان قسمت اول به مخاطب القا می‌شود اما روند ساخت کاراکتر او در همین نقطه تا انتهای سریال گیر می‌کند. در اولین مواجه با شخصیت داریوش و ترسو بودن او، انتظار می‌رفت که در طول سریال در فیلمنامه او رفته رفته با طی کردن سیری منطقی دچار تحول و تغییر شخصیتی شده و مسیر شخصیت‌پردازی او تکمیل شود. اما این اتفاق در سریال رخ نداده و داریوش ناگهان در قسمت پایانی جرئت پیدا می‌کند تا در برابر بهرام بایستد که البته سریال حتی به همین حرکت خود نیز پایبند نبوده و کمی جلوتر در سکانس بیابان، داریوش بازهم ترسیده و فرارکنان اسلحه خود را به سمتی پرت می‌کند که پلانی کودکانه و خنده‌دار است.

از طرف دیگر ارتباط بین کاراکترها نیز بسیار سست و کم جان است. تمامی روابط موجود در سریال بسیار سطحی بوده و در حد برچسب باقی می‌مانند. در حالی که در دو یا سه قسمت ابتدایی شاهد ارتباط داریوش با دختر، نوه‌اش و کاظم بودیم، اما از قسمت پنجم این ارتباطات تماما محو شده و این کاراکترها برخورد خاصی با یکدیگر نداشتند. در قسمت‌های ابتدایی بنظر می‌رسید سریال می‌تواند ارتباط بسازد، اما هر چه جلوتر رفتیم مشخص شد سریال در این زمینه نیز بسیار ناتوان است.

فاصله بین سانتیمانتال و به دام آثار هندی افتادن با یک اتفاق درست دراماتیک و پر از حس از یک تار مو باریک‌تر بوده و چند تفاوت در سریال می‌تواند هر کدام از این دو را رقم بزند. در سریال داریوش با توجه به اینکه تمام روابط سطحی و خام هستند در نتیجه پایان بیشتر به یک پایان سانتیمانتال شبیه است تا یک پایان دراماتیک. هنگامی که سریال شخصیت کاظم و رفاقت او با داریوش را با عمق مناسب نساخته است، در نتیجه آن لحظه فلش بک به کلاس رزمی کاظم و استفاده از آن فن توسط داریوش بر روی بهرام در قسمت آخر، بسیار لوس و بی‌مزه می‌شود.

در بحث پایان بندی کاراکترها نیز سریال داریوش وضعیت جالبی ندارد. کاراکتری مثل مرتضی کاملا در سریال فراموش شد و اگر از ترکیه به ایران نمیاد نیز با کمی تغییرات، فرقی در سریال ایجاد نمی‌شد. کاراکتری مثل رامین نیز انتظار می‌رفت تا پایان بندی نتیجه بهتری داشته باشد اما تصویر نهایی که از می‌بینیم، تماشای او در حال خرید سیگار است. سهراب نیز در بین کاراکترها همین وضعیت را دارد؛ او و رامین کاملا در سریال ناقص رها شده و کمبود یک اتفاق یا اقدام مهم در شخصیت‌پردازی این دو به شدت احساس می‌شود.

در پایان باید گفت که سریال داریوش اثری در سطح بسیار معمولی برای پخش از تلویزیون و آن هم به صورت هر شب بود و این فیلمنامه بدون پرداخت و بدون مایه ابدا مناسب نمایش خانگی و سیزده قسمت نبود. شاید سریال داریوش با تعداد قسمت کمتر و ریتمی سریع‌تر می‌توانست موفق‌تر باشد اما اکنون تبدیل به سریالی شده است که حتی در بحث سرگرم‌کننده بودن نیز چندان موفق نیست و حداقل دو سوم میانی سریال حوصله سربر و بلا استفاده مانده است. شخصیت‌ها و ارتباط بین آن‌ها به شدت یک خطی و لاغر است و به طور خلاصه در کارگردانی نیز استفاده بیش از حد از نماهای بسته و لنز تله بدون هیچگونه دلیلی از ایرادات مهم این اثر می‌باشد. داریوش یک سریال ضعیف دیگر در نمایش خانگی است که تنها بازی‌های خوب و یک ضد قهرمان درست و حسابی دارد./گیمفا

اندیشه معاصر

پایان/*

اندیشه معاصر را در ایتا، روبیکا، پیام رسان بله و تلگرام دنبال کنید.