به گزارش تحریریه پایگاه خبری تحلیلی اندیشه معاصر،دکتر مهناز عسکریان در یادداشتی در ارتباط تاثیر بسیار مهم خلوت برای رشد انسان و همچنین تفاوت آن با انزوا در یادداشتی نوشت: داشتن خلوت در انسانها ، به منزله غارتنهایی است که انسانها برای خود...
به گزارش تحریریه پایگاه خبری تحلیلی اندیشه معاصر،دکتر مهناز عسکریان در یادداشتی در ارتباط تاثیر بسیار مهم خلوت برای رشد انسان و همچنین تفاوت آن با انزوا در یادداشتی نوشت: داشتن خلوت در انسانها ، به منزله غارتنهایی است که انسانها برای خود، در میان آماجی از وظایف و مشغولیتهای روزمره در نظر میگیرند و هیچ ارتباطی با مبحث انزواگزینی در افراد ندارد . داشتن خلوت برای هر انسانی جزو ضروریات دنیای پر هیاهوی امروز است و وجود آن در برنامه روزانه هر فردی ، ضروریست . غارتنهایی و داشتن خلوتی که در آن اثری از محرکات محیطی و اجتماعی یافت نمیشود و صرفا انسان را به غور کردن در خویشتن و خزیدن در افکار و احساسات شخصی هدایت میکند از اهم کارهایی است که فرد باید در برنامه زندگی خود لحاظ نماید .
خلوت انسانها به عنوان غایتی در سبکبالی افراد و رسیدن آنها به سطح مطلوب آرامش روانی و بهداشت آن ، به شمار رفته و میتواند در نهایت برای افراد در هر سطح سنی ، اقتصادی و اجتماعی ، ذهنی فعال و خلاق را به ارمغان آورد.
دکتر عسکریان در ادامه نوشت: همانطور که مطرح شد خلوت معادل با انزوا طلبی افراد نمیباشد ، بلکه انسانها از طریق انتساب خلوتی به وظایف روزمره شان قادرند تا در عرض چند دقیقه تا چند ساعت ، تمرکزشان را از محیط بیرون قطع نموده و از حال درونی خود باخبر شوند. خلوت به آدمی فرصت مطلوبی را عرضه مینماید که بداند اولا با خودش چند چند است، ثانیا به ذهن پر مشغله آدمی نظم بخشیده و آن را از درهم ریختگی و بی ثباتی نجات میدهد. هرقدر افراد در چیدمان برنامه هایی که قرارست در زمان خلوت افراد صرف شود ، دقت و انرژی بیشتری را گذارده و آن را براساس سن ، جنس و امکانات تعریف نمایند ،گامهای موثرتری را در جهت پالایش روانی انسانها میتواند بردارد.
این روانشناس در تبیین اهمیت مراقبه اینچنین سخن به میان آورد: از جمله مهمترین محتوایی که باید در این برنامه ریزی لحاظ نمود ، کاربرد مراقبه در ساعات خلوت و تنهایی افراد است. مراقبه ، انسان را به سوی کسب آرامش سوق داده و به تقویت تمرکز در افراد حتی در اوج مشغله ذهنی کمک میکند. مراقبه آدمی را به سکون نزدیک نموده و او را برای لحظاتی هم که شده از تکاپو بازمیدارد. آنجاست که فرد مراقبه کننده برای لحظاتی هر چند ناچیز ارتباطش را با محیط پیرامون محدود ساخته و با عمق بیشتری از درون خود سربرمی آورد. از این رو، در برنامه ای که فرد برای لحظه خلوت خود اتخاذ می کند ، برنامه مراقبه در الویت میباشد .
دکتر مهناز عسکریان
این عضو هیئت علمی در ادامه بر تاثیر صحیح و مثبت خلوت گزینی نگاشت: از طرفی ، خلوت گزینی علی رغم انزواطلبی ، عاری از انرژی منفی و احساس طردشدگی است . آدمی در خلوت خود ، تکلیفش را بیشتر با خودش روشن نموده و اصلا احساس طرد شدن و یا کنارگذاشته شدن نمیکند . علی رغم این احساس ، افرادی که مجال خلوت گزینی در زندگی روزمره پیدا میکند ، قدردان تمامی عزیزانی هستند که ، محدوده زمانی هر چند کوچکی را در اختیار خود فرد قرار داده و به هیچ عنوانی در آن مشارکت نمی نمایند ، هرچند که ممکن است گذران این اوقات با آنها بسیار دلچسب تر و مفید تر قلمداد گردد.
در این زمان افراد از طریق خلوت گزینی زمان مناسبی را پیدا میکند تا ذهن آشفته و پر مشغله خود را مرتب و منظم نموده و از طریق سازمان دهی به اطلاعات درهم و برهم آن ، یک نظم منطقی و درست به آن بدهند . در بسیاری از موارد، نگارش برنامه های روزمره در یک دفترچه مخصوص توسط خود فرد در این زمان ، میتواند کاتالیزور مناسبی برای کنترل استرسهای پیش و پا افتاده روزمره فرد محسوب گردد. آدمی در طول روز، حجم بالایی از استرسهای پیاپی را بدلیل مرور ، به خاطر سپاری و یادآوری برنامه ها و کارهای ریز و درشت روزانه اش متحمل میشود ، در حالیکه اگر ما بتوانیم در خلوت خود زمانی را به نوشتن و الویت بندی کردن کارهای روزمره اختصاص دهیم و هر یک از آنها را به ترتیب الویت چه از نظر زمانی (بعضی از کارها باید سر وقت خاصی انجام شود ) و چه از نظر دشواری (کارهای دشوار و پر مشغله را باید در الویت کارها قرار دهیم تا با فارق شدن از آنها ، بقیه طول روز را با آرامش بیشتری طی نماییم) .نگارش کارهای روزمره و سپس هایلایت کردن و یا تیک زدن کارهای انجام شده ، میتواند نقش بسزایی را در کاهش استرس در فرد ایفا نماید.
مزیت دیگری که خلوت گزینی میتواند داشته باشد ، احساس خودارزشمندی است که فرد نسبت به خودش پیدا میکند . حل شدن در آدمهای اطراف و در مشکلات و مسائل روزمره ، به نوعی این احساس خودارزشمندی را در افراد مخدوش مینماید ؛ درصورتیکه وقتی فرد در میان خیل عظیمی از آدمها چه دور چه نزدیک و در بین انبوهی از مسائل روزمره چه مهم و چه غیر مهم ، زمانی هر چند کوتاه را صرفا به خودش اختصاص میدهد ، این یعنی احترام گذاشتن به خویشتن. از دیگر پیامدهای خلوت گزینی افراد ، میتوان به کسب آرامش ، کسب ایده های بدیع و تازه ، نزدیک شدن به معبود ، تفکری عمیق و منتقدانه بر امورات خود و … اشاره نمود که تمامی این پیامدها میتواند نقش موثری را در ایجاد بهداشت روانی افراد بازی کند.
در پایان دکتر عسکریان نوشتند: بنابراین ، یکی از وظایفی که هر انسان سالمی در برابر خود برعهده دارد آنست که حتما خلوتی را برای خود برگزیند و دیگران را مجاب به احترام گذاشتن بدان نماید. نکته قابل ذکر آنست که برای بسیاری از افراد خصوصا کسانیکه در دوران کودکی نسبت به بیش فعال بودن آنها غفلت شده است و آنها را لجام گسیخته در برابر کارهای منتخبشان ، رها کرده اند، ترسی از خلوت و تنهایی در بزرگسالی به چشم میخورد . این ترس ، باعث میشود که این دسته از افراد نسبت به داشتن خلوت خود بسیار نگران بوده و حتی المقدور خود را از گزینش یک خلوت ، مبرا نمایند و از آن اجتناب کنند و با هر بهانه کوچکی از داشتن آن فرار مینمایند. در این گونه موارد بهتر است با تاکید بر روش مواجهه الیس که در رویکرد وی از جایگاه خاصی برخوردار است ، در سنین بزرگسالی با ترغیب این دسته از افراد به ایجاد هدف گذاریهای کوچک و خرد و جایگزینی آنها به جای لحاظ کردن غایتهای بزرگی چون خلوت گزینی ، این افراد را قدم به قدم به غایت نزدیک ساخت.
برای این دسته از افراد ، رسیدن به غایت خلوت گزینی سنگ بزرگیست که ممکن است با وجود ضرورت آن ، اما هیچ گاه برداشته نشود، اما زمانیکه آن را به اهداف کوچکتری تقسیم نموده و فرد را با زمانهای کمتر و برنامه های سبک تر مواجه مینماییم ، این امر میتواند تمهیدات بهتری را در اختیار آنها قرارداده و کاری آهسته، اما پیوسته را برای آنها رقم زند.
اندیشه معاصر را در روبیکا دنبال کنید.
برای عضویت در کانال بله اندیشه معاصر کلیک کنید.
برای عضویت در کانال تلگرامی اندیشه معاصر کلیک کنید.
انتهای پیام/*
