درمان استاندارد اعتیاد یک روش واحد برای همه افراد نیست و بر اساس نوع ماده، شدت وابستگی، وضعیت جسمی و روانی و شرایط فرد تعیین می‌شود. سازمان جهانی بهداشت تأکید می‌کند که اختلال مصرف مواد یک مشکل سلامت است و درمان مؤثر باید مبتنی بر شواهد، ...
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه معاصر؛ ترک اعتیاد صرفاً به معنای قطع مصرف ماده نیست. درمان استاندارد معمولاً شامل ارزیابی پزشکی، مدیریت ایمن دوره ترک، درمان دارویی در صورت نیاز، حمایت‌های روان‌شناختی و پیگیری برای کاهش احتمال بازگشت به مصرف است. سازمان جهانی بهداشت و دفتر مقابله با مواد مخدر سازمان ملل متحد، استانداردهای بین‌المللی درمان اختلالات مصرف مواد را برای ارائه خدمات مؤثر و اخلاقی تدوین کرده‌اند.
به‌طور کلی، برنامه درمانی می‌تواند شامل این مراحل باشد:
WHO بر ضرورت ایجاد سیستم‌های درمانی جامع و مبتنی بر شواهد تأکید دارد.
برای اختلال مصرف مواد افیونی، درمان می‌تواند شامل داروهای مورد تأیید پزشکی مانند متادون یا بوپرنورفین و همچنین حمایت‌های روانی ـ اجتماعی باشد. WHO اعلام کرده است که درمان نگهدارنده با آگونیست‌های اوپیوئیدی، در بسیاری از بیماران شواهد قوی برای کاهش مصرف غیرپزشکی، مرگ‌ومیر و آسیب‌های مرتبط با مصرف دارد.
انتخاب دارو، مقدار مصرف و مدت درمان باید توسط پزشک و بر اساس شرایط فرد تعیین شود.
حمایت روان‌شناختی بخش مهمی از درمان است. بسته به نوع ماده و شرایط فرد، روش‌هایی مانند درمان شناختی ـ رفتاری (CBT) و سایر مداخلات روانی ـ اجتماعی ممکن است مورد استفاده قرار گیرند. WHO برای اختلالات مرتبط با محرک‌ها، مداخلات روان‌شناختی از جمله CBT را توصیه کرده است.
خیر. خطرات دوره ترک به ماده مصرفی و وضعیت فرد بستگی دارد. برای بعضی مواد، قطع مصرف می‌تواند علائم جدی ایجاد کند و به ارزیابی و مراقبت پزشکی نیاز داشته باشد. برای نمونه، WHO تأکید می‌کند ترک برخی داروهای آرام‌بخش باید به‌صورت برنامه‌ریزی‌شده و تدریجی انجام شود.
به همین دلیل، خوددرمانی یا قطع ناگهانی مواد و داروهای وابستگی‌آور توصیه نمی‌شود.
| بخش درمان | هدف |
|---|---|
| ارزیابی پزشکی | بررسی وضعیت جسمی و روانی |
| مدیریت ترک | کنترل ایمن علائم ترک |
| درمان دارویی | کاهش وابستگی و علائم، در صورت مناسب بودن |
| روان‌درمانی | اصلاح الگوهای رفتاری و افزایش مهارت مقابله‌ای |
| حمایت اجتماعی | تقویت روند بهبودی |
| پیگیری | کاهش احتمال بازگشت به مصرف |
بر اساس استانداردهای WHO، درمان اختلال مصرف مواد باید علمی، فردمحور، جامع و مبتنی بر شواهد باشد. بسته به ماده مصرفی، درمان ممکن است ترکیبی از مراقبت پزشکی، درمان دارویی، روان‌درمانی و حمایت اجتماعی باشد. برای نوجوانان نیز ارزیابی و درمان باید حتماً توسط متخصصان واجد صلاحیت و با مشارکت والد یا سرپرست قانونی انجام شود.
خیر. برنامه درمانی بر اساس نوع ماده، شدت وابستگی و شرایط جسمی و روانی فرد تعیین می‌شود.
قطع مصرف می‌تواند بخشی از مسیر درمان باشد، اما درمان استاندارد معمولاً به حمایت‌های پزشکی، روان‌شناختی و پیگیری نیز نیاز دارد.
برای برخی اختلالات مصرف مواد، داروهای درمانی وجود دارد و انتخاب آن باید توسط پزشک انجام شود.
بله. مداخلات روان‌شناختی و حمایت اجتماعی در بسیاری از برنامه‌های درمانی نقش مهمی دارند.
بسته به ماده و شرایط فرد، ممکن است خطرناک باشد؛ بنابراین برای مواد و داروهای خاص، ترک باید تحت نظر متخصص انجام شود.
پایان/*
اندیشه معاصر را در ایتا، روبیکا، پیام رسان بله و تلگرام دنبال کنید.
