دکتر زاهره سادات میرجعفری در یادداشتی اختصاصی برای پایگاه خبری اندیشه معاصر به بهانه سفر دکتر رئیسی به آفریقا-سرزمین فرصت ها-مطالبی را عنوان داشتند و در اختیار این پایگاه خبری تحلیلی قرار داده اند.
ماه رمضان بود و برای شرکت در کنفرانس بین المللی حقوق زن از نظر اسلام وارد قاره زیبای او سرسبز ارفقا کشور فرصتهای اقتصادی تبلیغی یعنی کنیا شدم. شهر نایروبی پایتخت این کشور برخلاف تصورم از آب و هوای معتدلی برخوردار بود. منطقه روی خط استوا بسیاتر حاصلخیزوپر بارش با جنگلهای و حیات وحش جالب حیوانات واقعا دیدنی بود.حتی دیدنی تر از اروپا …مردم فقیر ساده و بی الایش درعین حال باهوش و مشتاق یادگیری و زود باور…. روح پاک و بی الایش آنها اماده کاشت هر بذری هست و از این مهم سالهای سال مسیحیان و وهابی ها استفاده کردند تاابا ساخت بیمارستان و مساجد و مراکز فرهنگی و مدارس در جذب این افراد و تغییر کیش انان موثر بوده اند.
تاریخچه پیشرفت زنان در کنیا را می توان به زنان در فرهنگ سواحیلی، زنان در کنیا بریتانیا و زنان کنیایی پس از استقلال تقسیم کرد. وضعیت جمعیت زنان در کنیا در طول قرن گذشته با تغییرات زیادی روبرو بوده است.
کنیا از سال ۱۸۸۸ تا ۱۹۶۳ مستعمره بریتانیا بود قبل از حکومت استعماری، زنان نقش های مهمی در جامعه ایفا می کردند، از بزرگ کردن و تربیت فرزندان گرفته تا کار در مزارع و بازارها. تحت حکومت استعماری، زنان به طور فزاینده ای برای سیستم اقتصادی بی اهمیت شدند و قدرت و نفوذ آنها از حوزه عمومی محو شد. با وجود این، برخی از زنان مانند مکاتیلی و منزا و زنان دیگر از جمله کیریما موتونی که بخشی از قیام Mau Mau بود در طول مبارزات استقلال در کنار مردان جنگیدند و در تاریخ طولانی کشور به دلیل مشارکت هایشان به رسمیت شناخته شده اند.
پس از استقلال کنیا در سال ۱۹۶۳، زنان هنوز با مسائل مربوط به تبعیض جنسی روبرو بوده اند و به جز تعداد کمی از زنان جوان، فرصت های زیادی در بخش هایی مانند آموزش به آنها داده نشده است. زنان هنوز با مشکلات زیادی مانند ازدواج در سن پایین، ازدواج اجباری ختنه زنان، اپیدمی ایدز و همچنین کمبود آموزش مواجه هستند.
در کنیا، علیرغم یک قانون جنسیتی در قانون اساسی ۲۰۱۰، زنان فرصت کمی برای به دست آوردن نقش های تصمیم گیری در دولت دارند، اما چند زن با نفوذ هستند که کرسی هایی در پارلمان کنیا به دست آورده اند.
کارکردهای اصلی زنان درکنیا مربوط به کشاورزی، مراقبت از کودکان، نگهداری از خانه و کار در خانه های متمولان انگلیسی و ایرانی و آمریکایی است. خانه های بزرگ انگلیسی به سبک کاخهای متعلق به دوک و کنت وخاندان سلطنتی را در محله های مرفه را در شهر نایروبی می بینی که زنان زیادی از بومیان افریقایی در انجا کار میکنند. زنان تحصیلکرده و دانشگاهی کنیا اما سبک تجرد را بیشتر ترجیح میدهند یکی از دلایل را عدم مسیولیت پذیری مردان میدانند. ۶۰ درصد زنان این کشور شاغلند همه جور شغلی هم دارن از دست فروشی تا کار در خانه های مردم و خودفروشی برای یک دلار … فقر فرهنگی و فقر زنانه باعث شده اکثر این زنان سرنوشت خود را همین گونه بپذیرند اکثر زنان به تنهایی بچه ها را بزرگ میکنند و برای تامین مخارج آنها سخت کار میکنند اما مردان زیادی را در پارکها در حال استراحت می بینی … بیش از ۶۰ درصد زنان این کشور شاغلند و نان آور خانواده البته معمولا تنها و بی سرپرست و شاکی از عدم تعهد مردان به خانواده وقتی از برخی مردان علت را پرسیدم برخی گفتند مشکلات اقتصادی علت آن است برخی گفتند اینجا جنس زن ارزان است و مردان خسته از کار حوصله غرغر زنان را ندارند و برخی گفتند رابطه خوبی وجود ندارد که تعهدی وجود داشته باشد.
تعداد مسلمانان این کشورخیلی زیاد نیست اما گرایش آنان به اسلام بسیار زیاد است . در فرودگاه نایروبی با سه زن سنی آشنا شدم که به همراه همسرانشان برای تبلیغ سه ماه اسلام (بخوانید وهابی) باصرف هزینه ۳ هزار دلار درماه و از جیب خودشان برای تبلیغ به این کشور آمده بودند و ادعا داشتند که همه ساله این رویه انهاست و افریقایی های زیادی را اینگونه مسلمان کرده اند. مسجد جعفری تنها مسجد بزرگ شیعیان نایروبی است که شیعیان هندی آن را اداره می کنند و همه امکانات در این مسجد فراهم بود از مدرسه و مهدکودک گرفته تا ورزشگاه و رستورانهای حلال. اعمال عبادی شیعیان در اینجا بصورت منظم انجام شده و ایرانیان مقیم این شهر همراه با هندی ها در این مراسم مشارکت دارند و نذریهای متفاوت تهیه میکنند و البته مردمان فقیر اطراف این محل همه روزه در انتظار این نذری ها صف می کشند.
چند تن از شاگردان المصطفی خودم را دراین مسجد دیدم متاسفانه در امر تبلیغ از آنها حمایت کافی نمی شود و بشدت تحت نظر نیروهای صهیونیستی هستند حسرت ایران و رفاهی که در ایران داشتند را میخوردند . بدلیل مشکلات معیشتی به کارهایی غیر از شان و وظیفه خود روی آوردن و راضی نبودند. هندی ها روز عید فطر مراسم و جشن مفصل و گسترده و زیبایی داشتند همه مقید بودند زیباترین لباسهاو جواهرات و ارایشهای خود را بپوشند و بهترین غذا و البته تندترین را طبخ کنند.
یکی از دوستان فعالان حقوق بشری ایرانی ساکن کنیا و مدیر مجموعه افریقای سبز که درکنار فعالیت خیریه ااقدامات فرهنگی هم انجام می دهد از فقر فرهنگی شدید خانواده ها مخصوصا مادراان و روابط زودهنگام دختران بدلیل عدم آگاهی لازم و تبعات سخت ان برای خانواده ها تعریف میکرد. وقتی فواید خود مراقبتی و تاکیدات دین اسلام دراین زمینه برایشان تبیین می گردد براحتی قبول می کنند اما همه بر تاثیر رسانه هادرتشدید این سبک زندگی تاکید دارند. یکی از جذابیت های توریستی کشور کنیا استفاده از حیات وحش طبیعی در پارک های ملی وساخت هتل های زیبا و طبیعت بکر و آزادی حیوانات متنوع و کم یابدراین فضاهاست.
دانشگاه علوم اجتماعی نایروبی با توجه به تاریخچه نایروبی در کنوانسیون زنان در زمینه حقوق زنان مخصوصا مبارزه با خشونت علیه زنان اقدامات مشخصی را باانجام تحقیقات و پروهشها در این زمینه انجام داده است اما با وجود این زنان تحصیلکرده وقتی از خشونت علیه زنان حرف می زدند عمق خشونت را در چروکهای اطراف چشم و دستهای پینه بسته شان مشاهده میکنی یعنی تا عمل فاصله زیادی دارند و عمدتا عدم آموزش و فقر فرهنگی را علت اصلی پذیرش اینگونه خشونت ها می دانند.
پایان/*
اندیشه معاصر را در روبیکا دنبال کنید.
برای عضویت در کانال بله اندیشه معاصر کلیک کنید.
برای عضویت در کانال تلگرامی اندیشه معاصر کلیک کنید.