توصیه امام جواد(ع) به مرد انفاق کننده

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه معاصر،

مردی خدمت امام محمّد تقی(علیه السلام) رسید با حالی که شادی و خرسندی از ظاهرش آشکار بود؛ آن جناب فرمود: تو را شادمان می بینم، سبب چیست؟ عرض کرد: یابن رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم) شنیدم از پدرت که می فرمود: شایسته ترین روزی که انسان باید شادمان باشد، روزی است که او را توفیق صدقه دادن و نیکی و نفع به برادران دینی از طرف خداوند نصیب شده باشد؛ امروز ده نفر از برادران دینی ام بر من وارد شدند، همه بی بضاعت و عیال مند بودند، آنها را پذیرایی کردم و به هر یک مقداری کمک نمودم، از این رو خرسندم. امام فرمود: به جان خودم سوگند، شایسته است این شادمانی را داشته باشی به شرط این که آن عمل را نابود نکرده باشی یا بعد از این نابود نکنی! عرض کرد: چگونه ممکن است نابود شود با این که من از شیعیان خالص شما هستم؟ فرمود: هم اکنون نابود کردی آن نیکی و کمک به برادران را!

پرسید: با چه چیز از بین بردم؟ امام(علیه السلام) فرمود: این آیه را بخوان: «لاَتُبطِلُوا صَدَقَاتِکم بِالْمَنِّ وَ الْاَذَی»[1]؛ (بخشش های خود را با منّت و آزار، باطل نسازید! عرض کرد: به افرادی که آنها را کمک نمودم، نه منّت گذاردم و نه آنها را آزردم! امام فرمود: در نظر تو آزردن آنهایی که صدقه به آنان داده ای مهم تر است یا آزردن فرشتگان که مأمور تو هستند یا آزردن ما؟ جواب داد: آزردن شما و ملائکه! حضرت جواد(علیه السلام) فرمود: به راستی مرا آزردی! پرسید: با چه کارم شما را آزردم یابن رسول الله؟

فرمود: با همین سخنت که گفتی من از شیعیان خالص شما هستم! می دانی شیعه خالص ما کیست؟ با تعجّب عرض کرد: نه! فرمود: «حزبیل، مؤمن آل فرعون» و «صاحب یس» که خداوند می فرماید: «وَ جَاءَ من أَقْصَا الْمَدِینَهِ رَجُلٌ یسْعَی»[2] «سلمان»، «ابوذر»، «مقداد» و «عمّار یاسر»؛ خود را با چنین اشخاصی برابر دانستی! آیا با این سخن، ملائکه و ما را نیازردی! عرض کرد: «استغفرالله و اتوب الیه یابن رسول الله»، پس چه بگویم؟ فرمود: بگو من از دوستان شمایم و دشمن دشمنانتان و دوست دوستانتان هستم. عرض کرد: همین را می گویم و همین طور نیز هستم و از آن چه گفتم که مورد قبول خدا و مورد پسند شما و فرشتگان نبود نیز توبه کردم! امام فرمود: اکنون ثواب های از بین رفته صدقات بازگشت نمود.[3]،[4]

پی نوشت ها:

[1] قرآن کریم، سوره بقره، آیه ۲۶۴.

[2] همان، سوره یس، آیه ۲۰.

[3] کلمه طیبه، نوری ‌طبرسی، میرزا حسین، مصحح: رستگارمقدم‌ گوهری، هادی، ضریح آفتاب، مشهد، ۱۳۸۵ ش، ص ۲۵۴.

[4] اسلام و کمکهاى مردمى ، مکارم شیرازى، ناصر، تهیه و تنظیم، فرازمند، جواهر السلطان، نسل جوان ، قم ، ۱۳۸۳ ش، چاپ اول ، ص ۱۸۱.

انتهای پیام/*