گذر زمان/ بهترین روز زندگی من

به گزارش اندیشه معاصر؛ جلوی آیینه برای آخرین بار خودم را دیدم تا مطمئن شوم که امروز خوشتیپ ترین روز زندگی ۳۴ ساله من و بهترین روز زندگی من است.

سبزه های کنار جاده اصلاً نمادی از خود بهار بود .

زمین سرسبز،عطر گلهای بهاری، خورشید تابان همه رفتن اسفند را خبر می داد. خودم را با این افکار مشغول کردم تا کمتر به حرفهای حسین فکر کنم.

حوالی روستایی که دور تا دورش پر بود از زمین های سرسبز و کوه های سر به فلک کشیده صدای زیبای ساز استاد عباس به گوشم رسید، سازی که برای دامادی حسین کوک شده بود، اما برای من صور اسرافیل بود.

ماشینم را در گوشه ای پارک کردم و به سمت منزل پدر حسین به راه افتادم و حسین را دیدم که با خوشحالی به سمتم می آید.
به به سلام آقا داماد، خوشتیپ تر از اونی که فکر میکردم شدی مبارکه آقا.

سلام آقا معلم خوبی بخدا منت گذاشتی اومدی داداش خیلی خوشحالم کردی.

با همراهی حسین به سمت حیاطی که با ریسه های گمپل آذین بسته شده بود و صندلی هایی که معلوم بود مخصوص امثال من هست که در آن جمع غریبه ام، رفتم.

ساز زیبای استاد عباس ، ریسه های رنگی حیات و لباس خانم ها، دستمال هایی که با ضرب آهنگ ساز استاد عباس هنرمندانه در دستان خانم های قشقایی بالا و پایین میرفت،همه نمادی از یک عروسی سنتی قشقایی داشت.
دستی به شانه ام خورد و از دنیای افکار بیرونم کشید.

سلام چطوری انگار توهم از ساز و دهل خوشت اومده.

سلام آقای پاکزاد خوب هستید آره اون سال‌های اول خدمتم بود که نمی دونستم استاد عباس تو سازش چی میخونه اما الان خودم همراهیش میکنم دو تایی زدیم زیر خنده.

آقای پاکزاد از همکارهای سال اول تعهد من در این روستا بود مردی خونگرم و البته قشقایی.

آقای پاکزاد پرسید که الان در کجا مشغول خدمت هستی در چه مقطعی و سوالاتی از این باب.

بودن آقای پاکزاد من را به سال‌های اول خدمتم سال هایی که گرفتن مدرک کارشناسی ارشد و ۱۸ سال تلاش بی وقفه برای داشتن معدل خوب رشته خوب و دانشگاه خوب در بازار کار هیچ طرفداری نداشت.

وتنها راه ورود به بازار کار برای من شرکت در آزمون های استخدامی این سازمان و آن سازمان بود.

و بالاخره بعد از ۱۲ سال کار در مدارس غیرانتفاعی که به معنای واقعی کلمه بیگاری بود در آزمون استخدامی آموزش و پرورش پذیرفته شدم.
تحت لوای قانونی به نام ماده ۲۸ با تعهد ده ساله ی خدمت در منطقه پذیرفته‌شده داشت.

ورود من به منطقه ترک نشین قشقایی در ابتدای کار واقعا سخت بود چرا که من زبان مادری ایشان را نمی دانستم قرار بود برای بچه های این دیار مشق عشق کنم.

شلیک تفنگ جلوی درب حمام،توجه همه را به آن سمت معطوف کرد جوانهای دستمال به دست، ریتم‌تند ساز استاد عباس و هلهله زنان همه را به وجد می آورد.

حسین در کت و شلوار دامادی با آن قامت بلند زیباتر مینمود.

فرصت را غنیمت شمردم تا یک دل سیر مریم را برای اخرین بار در آن لباس خوش رنگ ببینم.

یکی از دانش آموزان کلاس اولم که حالا کلاس چهارم بود به کنارم آمد و سلام کرد و خوشحالی دیدنم را بعد سه سال با بوسه ای بر صورتم و گفتن اینکه دلم برایتان تنگ شده بود بیان کرد و آرام در گوشم گفت اجازه آقا مگه شما نگفتید جز خاله و عمه و مادر بزرگ من نباید به خانم دیگه ای نگاه کنیم چون نامحرم هستند الان شما که اینجا عمه و خاله و حتی مادر بزرگ هم ندارید!!

خندیدم و با نگاهم به رفتن دعوتش کردم ما آدمها فقط وقت های سخنرانی برای دیگران احکام را بیان می‌کنیم اما در زمان عمل…
با هلهله زنان و شروه های پسران جوان و ضرب اهنگ استاد عباس حسین تا جایگاه داماد همراهی شد.

در کنار همکارانم نشسته بودم و از هر دری صحبت می‌کردیم در این روستا واقعاً روزهای خوبی را پشت سر گذاشته بودم هر روز وقتی در اتاقم را می بستم و از روی بهارخواب مریم را می دیدم که آماده رفتن به دبیرستان است که در چند روستا بالاتر بود و بالبخند من و نگاه عمیق به رفتنش ختم میشد..

بچه های کلاس پنجم برای رفتن به مدارس سمپاد تلاش می‌کردند و من هم سعی می‌کردم تا از شهر خودمان کتاب های لازم را تهیه کنم و در اختیارشان بگذارم،آنهم منکه معتقد بودم سلامت روان و بچه ها با رفتن به این مدارس به خاطر فشاری که به بچه ها وارد می شود به خطر می‌افتد ولی از طبیعت پاک روستا، کوه هایی که خیلی برای جذب بچه ها به کوهنوردی موفق بود، خوردن محصولات طبیعی گاو و گوسفند، صداقت آرامش را به این بچه‌ها مشق کرده بود که اصلاً استرس و اضطراب را نمی‌شناختند می توانم به جرئت بگویم که هرکدام از این بچه ها کوهی از آرامش است.

وقتی می پرسیدم که هدف از رفتن به مدرسه سمپاد چیست؟

فقط این جمله را می شنیدم برای جبران زحمات پدر و مادرم.

مریم هم در این شرایط رشد کرده بود که نفر اول آزمون های آموزشی کنکور موسسه خودش است.
حسین پسر خاله مریم و تنها کسی که به من کمک کرد تا مریم را بهتر بشناسم البته شناختی که ..
وقت خوردن شیرینی و میوه هایی که به زیبایی بسته بندی شده بود آقای پاکزاد پرسید هنوز مجردی؟
گفتم بله کدوم پدری دخترش رو به من میده!!!

آقای پاکزاد گفت نه مشکل پدر اون دختر نیست مشکل دل تو هست که هنوز نتونسته به پدر دختر بگه دخترش رو میخوای..

از خجالت سرخ شدن سرم را پایین انداختم و سکوت کردم.

حسین و در گوشم گفت باید برم عروس از آرایشگاه بیارم ان شالله دامادی خودت.

آقای پاکزاد پیشنهاد کرد که تفرجگاهی که نزدیک روستا بود بنام تیر باغ سری بزنیم، راهی شدیم.

جوی آب ‏،درختهای سر سبز ، زمینی که به زیبایی ترکیبی از رنگ قهوه ای و سبز علفها بود واقعاً همه نمادی از قدرت خداوند بود. چه روزهایی که بچها را برای اردو آوردیم و چه خاطراتی که در ذهن هایمان نقش بست .

یادش بخیر آقای پاکزاد، در میان حرف هایش جسته و گریخته اشاره کرد به خواستگاری من از مریم.

روزها و شبهایی که با فکر مریم سپری شدند و تلاش بی وقفه ای که برای خرید خانه، ماشین و لوازم آسایش مریم کردم عذابم میداد.
وقتی آقای پاکزاد مرا صدا کرد احمدی تازه متوجه شدم که اصلا به حرف هایش گوش نکردم.

اما برای اولین بار غرور مردانه ام را زیر پا گذاشتم آقای پاکزاد، ایل بزرگ قشقایی با مردان و زنان پاک و صادقش برای من همیشه قابل احترام هستند.

اما برام خیلی سخت بود که از داشتن همسری از این طایفه محروم شوم با این دلیل که من ترک قشقایی نیستم.

آقای پاکزاد سری به نشانه تاسف تکان داد این بار برخلاف همیشه با صدای غمگین گفت ؛من هم به همین باور غلط طائفه ام داغ خوردم.
باورم نمی شد آقای پاکزاد که خودش قشقایی بود و همسرش هم دختر داییش پس چرا به همین داغ؟؟

وقتی تعجب مرا دید ادامه داد، من خواهان ازدواج با یکی از همکلاسی هایم بودم اما طایفه قشقایی این قانونش هس که هر قشقایی فقط با هم خون خودش پیوند زناشویی ببندد.

وقتی در حیاط پدر حسین ناهار را میخوردم آقای پاکزاد با حرف های خوبش همه را به خنده می انداخت با خودم فکر کردم چقدر انسان ها می توانند برخلاف ظاهرشان غم هایشان را پنهان کنند.

صدای هلهله و ریتم تند ساز استاد عباس و و صدای هل هله همه نماد ورود عروس به منزل پدر داماد بود.

حسین در کنار کسی بود که از بچگی پدر و مادر های شان آنها را برای هم انتخاب کرده بودند و نمی‌دانم محکوم به بودن با هم شدند یا خوشبخت به بودن با هم..