ایدز چیست | همه چیز درباره بیماری ایدز

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه معاصر، ایدز نوعی بیماری است که سیستم های ایمنی فرد حمله میکند و سیستم ایمنی فرد را ضعیف میکند. ایدز از طریق راه های مختلفی منتقل میشود که در ادامه به آن پرداخته ایم. اکثر کسانی که بیماری ایدز را دارند تا سالها از آن خبر ندارند و فکر میکنند سالم هستند و این یعنی تشخیص آن کمی دشوار میباشد و باید آزمایش خون بدهیم. برای با خبر شدن از جزئیات بیشتر و کسب اطلاعات بیشتر درباره بیماری ایدز، اندیشه معاصر را تا انتها دنبال کنید و نظرات خود را با ما در میان بگذارید.

HIV ویروسی است که باعث ایدز می شود

این ویروس به سیستم ایمنی بدن شما آسیب می رساند و ابتلای شما به بیماری را آسان تر می کند. HIV در طی رابطه جنسی انتقال می یابد، با این حال کاندوم می تواند به محافظت از شما در برابر ابتلا به آن کمک کند.HIV عفونتی است که می تواند منجر به ایدز شود.

HIV مخفف ویروس نقص ایمنی انسان است. این ویروس سلول های خاصی از سیستم ایمنی بدن را نابود می کند (سلولهایی که مسئول دفاع از بدن در برابر بیماری ها هستند؛ سلولهایی که به شما در حفظ سلامتی کمک می کنند). وقتی HIV به سیستم ایمنی بدن شما آسیب برساند ، ابتلا به بیماری راحت تر می شود و حتی ممکن است فرد مبتلا به HIV در اثر عفونت هایی بمیرد که بدن افراد غیرمبتلا می تواند با آنها مقابله کند.

ایدز

حدود ۱.۱ میلیون نفر در ایالات متحده مبتلا به HIV هستند و سالانه بیش از ۳۸،۰۰۰ عفونت جدید رخ می دهد. اکثر مبتلایان به ویروس HIV سالها علائمی ندارند و کاملاً احساس سلامت می کنند، بنابراین حتی ممکن است ندانند که مبتلا به آن هستند.

هنگامی که فرد به HIV مبتلا شود، برای باقی عمر ویروس در بدنش می ماند. هیچ درمانی برای HIV وجود ندارد، با این حال داروها می توانند به سالم ماندن فرد مبتلا کمک کنند. داروی HIV احتمال ابتلای افراد دیگر به ویروس را کاهش می دهد یا حتی متوقف می کند. مطالعات نشان می دهد که استفاده از درمانهای HIV می تواند میزان HIV را در خون فرد مبتلا کاهش دهد به طوری که حتی ممکن است در آزمایش قابل مشاهده نشود – وقتی این حالت اتفاق بیافتد فرد مبتلا نمی تواند دیگر HIV را از طریق رابطه جنسی منتقل کند.

اعمال مراقبت های درمانی برای فرد مبتلا واقعاً مهم است (به همین دلیل است که انجام آزمایش HIV حایز اهمیت است). بدون اعمال مراقبت های درمانی، HIV می تواند منجر به ایدز شود در حالی که افراد مبتلا به HIV می توانند از طریق دارو زندگی طولانی و سالمی داشته باشند و انتقال ویروس HIV به دیگران را متوقف کنند./رازی.

راه های انتقال ایدز

یکی از راه های انتقال ایدز از بدن فرد مبتلا شده به بدن سایر افراد، مایعات بدن فرد مبتلا هستند. از جمله این مایعات می توان به، مایع منی، خون بدن فرد مبتلا، ترشحات واژن و رکتوم و شیر مادر اشاره کرد. ویروس ایدز از طریق آب یا هوا و همچنین تماس های گاه به گاه قابل انتقال نمی باشد.

چه ارتباطی بین HIV و ایدز وجود دارد؟

برای اینکه فردی به بیماری ایدز مبتلا شود باید ویروس HIV داشته باشد، اما داشتن ویروس HIV لزوما به معنی مبتلا بودن به ایدز نیست.

مراحل پیشرفت HIV در سه مرحله رخ می دهد:

مرحله اول: مرحله حاد است که در چند هفته اول پس از دریافت ویروس HIV است.

مرحله دوم: مرحله مزمن یا تاخیر بالینی نامیده می شود.

مرحله سوم: بیماری ایدز/پذیرش

علائم و نشانه‌ها

دورهٔ نخست ابتلا به HIV، عفونت حاد HIV یا نشانگان حاد ویروسی نامیده می‌شود. بسیاری از افراد ۲ تا ۴ هفته پس از مواجهه با این ویروس، دچار نشانهٔ بیماری‌هایی مانند آنفلوانزا یا ایجاد توده‌های کوچک یا بزرگ حاوی پروتئین و گلبول سفید و اجزاء لنفی و مایعات میان بافتی آلودهٔ ویروسی شده مُرده در بافت‌های نرم و مخاطی و در حالت شدید مشاهده تومور]] در فرد آلوده می‌شوند و در بسیاری از افراد هم هیچ نشانهٔ قابل توجهی در آن‌ها دیده نمی‌شود و گاهی تا آخر عمر حامل این ویروس و مقاوم به آن و خود ایمنی به ویروس تا پایان زندگی بوده اما عامل سرایت دهنده و پخش و اپیدمی آن به‌طور پنهان به بقیه هستند. علائم در ۴۰ تا ۹۰ درصد موارد رخ می‌دهد و معمولاً شامل تب، بزرگی گره‌های لنفی، گلودرد، بثورات پوستی، سردرد یا زخم دهان و اندام تناسلی می‌شود. بثورات پوستی که در ۲۰ تا ۵۰ درصد موارد رخ می‌دهد، خود را بر روی بالاتنه نشان می‌دهد و به شکل لکه‌های با لبهٔ صاف است. همچنین در این مرحله برخی از افراد دچار عفونت‌های فرصت‌طلب می‌شوند.ممکن است در دستگاه گوارش علائمی مانند تهوع، استفراغ یا اسهال رخ دهد، و همچنین علائم عصبی نوروپاتی محیطی یا سندرم گیلن باره دیده شود طول دورهٔ این علائم متفاوت است، اما معمولاً یک تا دو هفته می‌باشد.

با توجه به اینکه این علائم اختصاصی نیستند، اغلب به عنوان نشانه‌هایی از ابتلا به HIV شناخته نمی‌شوند. حتی پزشک خانواده یا متخصص در یک بیمارستان محلی ممکن است آن را با بیماری‌های شایع عفونی دیگر به دلیل نشانه‌های مشترک اشتباه بگیرند؛ بنابراین، توصیه می‌شود در بیمارانی که دارای تب توجیه‌ناپذیر هستند، تذکر داده شود که ممکن است دارای HIV باشند و خطر ابتلا به این ویروس در آن‌ها وجود دارد.

دوره اولیه، بیمار وارد مرحله‌ای به نام دوره نهفتگی یا HIV بی‌نشانه یا HIV مزمن می‌شود  این مرحله از HIV می‌تواند بدون هیچ گونه درمانی از حدود سه سال تا بیش از ۲۰ سال (به‌طور متوسط حدود هشت سال) به درازا بینجامد. اگرچه معمولاً در ابتدای بیماری هیچ علائمی مشاهده نمی‌شود یا علامت‌های خیلی کمی دیده می‌شود، اما در نزدیکی پایان این مرحله بسیاری از افراد دچار تب، کاهش وزن، مشکلات گوارشی و دردهای عضلانی می‌شوند همچنین ۵۰ تا ۷۰ درصد از افراد دچار بزرگی گره‌های لنفی ماندگار می‌شوند، به‌طوری‌که چند گروه از گره‌های لنفی (به جز در کشاله ران) به مدت بیش از سه تا شش ماه بدون هیچ درد و توجیهی بزرگ می‌شود.

اگر چه بسیاری از مبتلایان به HIV-۱ در صورت عدم درمان نهایتاً به مرحله ایدز می‌رسند، ولی درصد کمی از آن‌ها (حدود ۵٪) سطح بالای سلول‌های CD4+ T خود را بدون هیچ درمان ضدویروسی تا بیش از ۵ سال حفظ می‌کنند. این افراد به عنوان مهارکنندگان HIV طبقه‌بندی می‌شوند، و آنهایی که سال‌ها مقدار کم یا غیر محسوسی از ویروس را بدون درمان ضدویروسی در بدن خود نگه می‌دارند به عنوان «مهارکنندگان ممتاز» یا «سرکوبگران ممتاز» شناخته می‌شوند. این پدیده ممکن است به کشف واکسن یا درمان قطعی اچ‌آی‌وی کمک کند.

پس از علائم اولیه، بیمار وارد مرحله‌ای به نام دوره نهفتگی یا HIV بی‌نشانه یا HIV مزمن می‌شود.این مرحله از HIV می‌تواند بدون هیچ گونه درمانی از حدود سه سال تا بیش از ۲۰ سال[۱۹] (به‌طور متوسط حدود هشت سال) به طول بینجامد که مدت زمان نهفتگی به میزان قدرت سیستم دفاعی فرد دارد. اگرچه معمولاً در ابتدای بیماری هیچ علائمی مشاهده نمی‌شود یا علامت‌های خیلی کمی دیده می‌شود، اما در نزدیکی پایان این مرحله بسیاری از افراد دچار تب، کاهش وزن، مشکلات گوارشی و دردهای عضلانی می‌شوند.همچنین ۵۰ تا ۷۰ درصد از افراد دچار لنفادنوپاتی ماندگار می‌شوند، به‌طوری‌که چند گروه از غدد لنفاوی (به جز در کشاله ران) به مدت بیش از سه تا شش ماه بدون هیچ درد و به‌طور توجیه‌ناپذیری بزرگ می‌شود.

اگرچه بسیاری از مبتلایان HIV-۱، قابل تشخیص هستند و در صورت عدم درمان نهایتاً سیر بیماری به ایدز منجر خواهد شد، ولی درصد کمی از آن‌ها (حدود ۵٪) سطح بالای سلول‌های CD4+ T خود را بدون هیچ درمان ضدویروسی تا بیش از ۵ سال حفظ می‌کنند. این افراد به عنوان کنترل‌کننده‌های HIV طبقه‌بندی می‌شوند، و آن‌هایی که مقدار کم یا نامحسوسی از ویروس را بدون درمان ضدویروسی در بدن خود نگه می‌دارند به عنوان «کنترل‌کنندگان ممتاز» یا «سرکوبگران ممتاز» شناخته می‌شوند

پایان/*

اندیشه معاصر را در ایتا، روبیکا، پیام رسان بله و تلگرام دنبال کنید.