به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه معاصر، فضیلت ماه شعبان در روایات. ماه شعبان ویژگی های منحصر به فردی دارد که برخی از آن ها را بر اساس روایات معصومین علیهم السلام برای شما همراهان عزیز ذکر می کنیم: پیامبر- میفرمایند:«شَعْبَانُ شَهْرِی ...
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه معاصر، فضیلت ماه شعبان در روایات. ماه شعبان ویژگی های منحصر به فردی دارد که برخی از آن ها را بر اساس روایات معصومین علیهم السلام برای شما همراهان عزیز ذکر می کنیم:
پیامبر- میفرمایند:«شَعْبَانُ شَهْرِی وَ شَهْرُ رَمَضَانَ شَهْرُ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَمَنْ صَامَ یَوْماً مِنْ شَهْرِی کُنْتُ شَفِیعَهُ یَوْمَ الْقِیَامَهِ وَ مَنْ صَامَ یَوْمَیْنِ مِنْ شَهْرِی غُفِرَ لَهُ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِهِ وَ مَنْ صَامَ ثَلَاثَهَ أَیَّامٍ مِنْ شَهْرِی قِیلَ لَهُ اسْتَأْنِفِ الْعَمَل ؛[1] شعبان ماه من است و ماه رمضان ماه خداست. پس کسی که یک روز از ماه من را روزه بگیرد مَن در روز قیامت شفیع او خواهم بود و کسی که دو روز از ماه من روزه بگیرد،گناه گذشته و آینده او بخشیده می‌شود و کسی که سه روز از ماه من روزه بگیرد به او گفته می‌شود عملت را از اوّل شروع کن (همه گذشته بد او محو می‌شود)».
امام رضا علیه السلام میفرمایند: «مَنِ اسْتَغْفَرَ اللَّهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَى فِی کُلِّ یَومٍ مِن شَعْبَانَ سَبْعِینَ مَرَّهً غَفَرَ اللَّهُ ذُنُوبَهُ وَ لَوْ کَانَتْ مِثْلَ عَدَدِ النُّجُومِ[۲]؛ امام رضاعلیه السلام فرمود: هر کسی هر روز از ماه شعبان هفتاد بار از خداوند طلب بخشش و استغفار کند خداوند گناهان او را میآمرزد و لو به تعداد ستارگان آسمان باشد».
امام باقر علیه السلام: «أَثْقَلُ مَا یُوضَعُ فِی الْمِیزَانِ یَوْمَ الْقِیَامَهِ الصَّلَاهُ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ[۳]؛ سنگینترین چیزی که در قیامت در میزان عمل گذارده می‌شود، درود بر محمد و آل محمد است».
پیامبر- میفرمایند:: «أَکْثِرُوا الصَّلَاهَ عَلَیَّ فَإِنَّ الصَّلَاهَ عَلَیَّ نُورٌ فِی الْقَبْرِ وَ نُورٌ عَلَى الصِّرَاطِ وَ نُورٌ فِی الْجَنَّه[۴]؛ درود بر من زیاد بفرستید همانا درود بر من نور است در قبر (و قبر را نورانی میکند) و بر صراط نور است (مسیر را نورانی میکند) و در بهشت نور است (جایگاه ابدی را نیز نورانی میکند).
امام حسن عسکری علیه السلام میفرمایند: «إِنَّمَا اتَّخَذَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِبْرَاهِیمَ خَلِیلًا لِکَثْرَهِ صَلَاتِهِ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ أَهْلِ بَیْتِهِ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَیْهِم[۵]؛ همانا خداوند ابراهیم را به مقام خلّت و دوستی خود رساند بخاطر زیاد درود فرستادن او بر محمد و اهل بیتش(».
[۱]. وسائل الشیعه، محمد بن حسن حرّ عاملی، مؤسسه آل‌البیت(، قم، چاپ اول، 1409ق، ج۱۰، ص ۴۹۳.
[۲]. وسائل الشیعه، ج ۷، ص ۳۸۰.
[۳]. همان، ج ۷، ص ۱۹۷.
[۴]. بحار الانوار، محمدباقر مجلسی، دار احیاء التراث العربی، بیروت، 1403ق، ج ۷۹، ص ۶۴.
[۵]. همان، ج ۹۱، ص ۵۴.
انتهای پیام/*
