ابلاغ آیین‌ نامه جدید حذف کالابرگ؛ دهک‌ های ۸ تا ۱۰ با درآمد ۳۰ تا ۵۴ میلیون حذف می‌ شوند + جدول سقف درآمد و نحوه اعتراض در سامانه حمایت

هدف دولت حذف کل یارانه و کالابرگه این بازیهای نمایشی همه سیاست کثیف دولته چون دهکهارابا مستندسازی های جعلی و الگوریتم بسیار سطحی انتخاب کردند که حتی به خانوارهای مستحق سرپرست خانواده دهک نه وده دادند تا همه حذف شوند ودرآخرباگرانسازی ها وحذف حق قانونی مردم معلوم نیست چه هدفی دارند

چرا با مسئولینی که از بیت‌المال سو استفاده کرده اند مماشات میکنید اموالشان را به نفع ملت مبعوث شده مصادره کنید آقای طبری میگفت اگر از فلانی بخواهم نصف لواسان را بنامم میکنه چه کسی است که نصف لواسان از اموالش است قطعآ از اینگونه افراد در مملکت کم نیستند تا زمانی که از فساد برخی مسئولین یا کارمندان موسسات و ادارات جلوگیری نشود نمی‌شود از عدالت گفت . وقتی نفت ملی است همه ایرانیان محق هستند مگر اینکه خود اعلام بی‌نیازی نمایند

من همون ۶ ماه پیش که کالا برگ دادن گفتم چندماه دیگه دولت به عناوین مختلف قطعش خواهد کرد و دادان کالا برگ فقط برای افزایش ۴۰۰ درصدی اقلام مصرفیه تا دهان مردم معترض رو ببنده

🚫*این زندگی، اندکی از مردن بهتر است!* امروز در بازار، تحقیر عجیبی حکمفرما بود؛ تحقیری که نه در فریادها، بلکه در سکوت آدم‌ها جریان داشت. مردمی که نه می‌توانستند خرید کنند، نه می‌توانستند کارت بکشند و نه حتی برای چند ساعت بی‌دغدغه باشند. انگار همه در حال جنگیدن با چیزی بودند که هر روز بزرگ‌تر می‌شد؛ با کمبود، با گرانی، با ناتوانی و با شرمی که آرام‌آرام بر شانه‌هایشان سنگینی می‌کرد. فردی وارد داروخانه شد. چند قلم دارو خرید؛ نه لوازم لوکس بود، نه چیزی برای لذت بردن از زندگی چند قلم دارو بود برای زنده ماندن، برای کمی کمتر درد کشیدن، برای چند روز بیشتر زنده ماندن نه برای آسایش! هنگام حساب کردن، حسابدار گفت: «۵۵۰.» مرد مکثی کرد و با صدایی آرام و خسته گفت: «می‌شود چند قلم را بردارید؟ این مقدار پول ندارم.» در صدایش نه اعتراض بود، نه التماس و نه خشم؛ فقط یک واقعیت تلخ بود. واقعیتی که دیگر آن‌قدر تکرار شده بود که حتی توان شکایت را هم از او گرفته بود. حسابدار نگاهی به داروها انداخت و نگاهی به بدن لرزانش، چند لحظه سکوت میانشان حاکم شد؛ سکوتی سنگین‌تر از هر گفت‌وگویی، آخر سر گفت: «۴۰۰ خوبه؟» مرد سرش را تکان داد و گفت: «بله.»، اما ماجرا هنوز تمام نشده بود. وقتی کارت را کشید، دستگاه نکشید. دوباره امتحان کرد؛ باز هم نشد. یک لحظه همه چیز ایستاد؛ نه فقط دستگاه، بلکه انگار زمان هم مکث کرد. نگاه مرد میان صفحه دستگاه، جیب خالی‌اش و چهره آدم‌های اطراف سرگردان ماند. او نگاهی به جیب خالی‌اش انداخت و نگاهی به اطرافش؛ اما کسی نبود دردش را بخرد. کسی نبود که سنگینی آن لحظه را از دوشش بردارد. در آن چند ثانیه، تمام سال‌های دویدن و نرسیدن، تلاش کردن و کم آوردن، امید بستن و ناامید شدن، در چهره‌اش جمع شده بود. آخر سر، سرش را به احساسی از شرم که اندازه تمام عمر دویدن و نرسیدن بود پایین انداخت و رفت... نه داروهایش را گرفت، نه حرفی زد، نه گلایه‌ای کرد. فقط رفت؛ آرام، شکسته و خاموش، گویی بخشی از کرامت انسانی‌اش را همان‌جا، کنار دستگاه کارت‌خوان جا گذاشته بود. و دردناک‌تر از همه این بود که هیچ‌کس تعجب نکرد. انگار این صحنه دیگر عجیب نبود؛ انگار همه به دیدن چنین لحظه‌هایی عادت کرده بودند. عادت به ناتوانی، عادت به شرمندگی و عادت به تماشای فرو ریختن آرام آدم‌ها! آیا این وضعیت را می‌توان زندگی کردن نامید؟ آیا زندگی یعنی اینکه انسان برای تهیه چند قلم دارو، میان نیاز و نداشتن یکی را انتخاب کند؟ آیا زندگی یعنی شرمندگی از بیماری، از خالی بودن جیب و از ناتوانی در پرداخت هزینه‌ای که روزی عادی‌ترین بخش زندگی بود اگر زندگی فقط نفس کشیدن باشد، شاید هنوز زنده‌ایم؛ اما اگر زندگی یعنی داشتن حداقلی از آرامش، امنیت، کرامت و امید، باید از خود بپرسیم که چه چیزی از آن برای بسیاری از مردم باقی مانده است. گاهی آدم‌ها از گرسنگی نمی‌شکنند، از تحقیر می‌شکنند؛ از لحظه‌ای که ناچار می‌شوند نیازشان را کوچک‌تر کنند تا با جیبشان جور دربیاید. و چه تلخ است روزگاری که در آن، خریدن دارو به آرزو تبدیل می‌شود و حفظ عزت نفس، دشوارتر از تحمل درد بیماری، و چه غم‌انگیز است سرزمینی که در آن، بعضی ها هنوز نفس می کشند، اما سال‌هاست زندگی نمی کنند...

واقعا که نامردی تو خون ورگ شما هستش.این همه مردم مردم میکردید این جوابشون بود.ان شاالاه که پایه این مملکت ازریشه متلاشی بشه.حیله گر.انگارصدقه میدن.پول نفت و گاز مردم ومیخورید.مفت.بیچاره کردید مردم و.بزارید برید.

تورم را به قبل از یارانه برکردانید بعد هرکاری می خواهید انجام دهید حقوق کارمند در قبال خدمتی که انجام می دهد می باشد نه حمایت دولت پس این عادلانه نیست حقوق او یارانه حساب شود ویارانه اش قطع شود.یک کشاورز با درآمد میلیاردی چون حقوق حساب نمی شود یارانه می گیرد ولی کارمند بیچاره در قبال دریافت حقوقی که حاصل دسترنجش است بازد از زارانه محروم شود.

خدا لعنتتون کنه

متاسفپ برای این حکومتی که برخی درآمدهای میلیاردی دارند و دولت کثیف به دنبال حذف چندرغاز یارانه و کالابرگ است

سلام. کسی که این لگاریتم را نوشته آدم بی سوادی بوده چون همه گروها را در نظر نگرفته .مثل طلا فروشها، بازاریان ، دلالان،وخیلی ها که شغل ماهانه میلیاردی دارن . اینطوری نمیشه عدالت علی (ع) را اجرا کرد.به همه یک‌جور یارانه بدید کسایی که در جامعه ضعیف هستند از نظر درآمد زدایی آنها رافعال کنید به قول معروف ماهیگیری یاد بدید نه ماهی مفت

مرگ بر این دولت مردم فریب لعنت بهتون بیاد که خون ملت دارین میخورین روزی میرسه که با مشت مردم تو دهنتون گورتون گم کنید دزدهای کثیف

اول دولت میاد همه چیز را گرون می‌کنه و دولت اعلام می‌کنه که مابه التفاوت اون رو در قالب کالا برگ برای همه واریز میکنه، و هر سه ماه یکبار هم قیمت ها را رصد می‌کنه و کالابرگ را افزایش میده، بعد میاد اینجوری زیر حرفی که جلوی هفتاد میلیون آدم زده می زند ، دیگه مردم چطور به حکومت اعتماد کنند

پول و سرمایه ملی متعلق به همه ماست و چنانچه در این امر اجحافی صورت گیرد ،ظلم و دزدی بیش نیست

چرا واسه نظامیا همه شون دارن میگیرن و هیچکدوم حذف نمیشه اونام عین ملت

کسیکه درآمدش بالاست تلاش کرده تخصص کسب کرده به شما چه ربطی داره؟!! بهانه برای دزدی👌

گناه دهک بالا درس خواندن و سخت کار کردن و کسب مهارت است. با گرفتن حق سخت کوشان و دادن آن به دیگران فرهنگ تن پروری را اشاعه میدهید. البته هدف دولت حذف طبقه متوسط است