پانزده روز از ماه مهمانی خدا گذشته است،روزه داران به نیمه راه رسیده اند،مژده عشق را شنیده اند و می خواهند به یمن ولادت با سعادت کریم اهل بیت امروز نفسی تازه کنند و از سفره ای که گسترده تر شده هرآنچه می توانند حظ معنوی بردارند. آری،امشب می...
پانزده روز از ماه مهمانی خدا گذشته است،روزه داران به نیمه راه رسیده اند،مژده عشق را شنیده اند و می خواهند به یمن ولادت با سعادت کریم اهل بیت امروز نفسی تازه کنند و از سفره ای که گسترده تر شده هرآنچه می توانند حظ معنوی بردارند.
آری،امشب میلاد حسن مجتبی است.حَسَن، آینه حُسن خداوندی اسـت. مجتبی، در آغوش پاکترین مادران عالم چشم بـه جهان گشود و میوه قلب رسول اللّه شد. آمد و کرامت را از پدر آسمانی اش آموخت و چراغ کرامتش را برای اهل زمین برافروخت. ثمره زندگی علی و فاطمه «ع»؛ پا بـه جهان خاکی گذاشت و خاک تا افلاک غرق نور و سرور شد.
حسن آمد تا حتی مظلوم تر از حسین صدای حقانیت اش را به گوش عالمیان برساند.حسن همان امامی است که از پشت اطرافیانش به او خنجر زدند و جام زهر صلح با معاویه ملعون را به او چشاندند.حسن آمد تا شیعیان بفهمند نباید پشت امام و رهبر را خالی کرد و ساده لوحانه فریب زر و نیرنگ دشمن را خورد.تاریخ گویای تنهایی و بی یاوری اوست.او که مرهم دل رنجور مسکینان و مستمندان بود.
دومین ستاره آسمان امامت در نیمه رمضان روشن شد تا به اهل زمین بخشندگی و سخاوت را بیاموزد،او آمد تا آدمیان بدانند دستگیری از دیگران چه لذتی دارد.او در رمضان آمد تا به بنده ها یادآوری کند مبادا در قیل و قال زندگی گم شوند و با غفلت همسایه شان شب سر گرسنه بر بالین بگذارد.
امشب شب بزرگی است،زمین و آسمان غرق در نور و سرور است،دل امیرالمومنین و فاطمه شاد است و چهره نورانی رسول الله متبسم است.
پس ای روزه دار! هوشیار باش که امشب بی نصیب نمانی،از بزرگواری کریم اهل بیت علیهالسلام به دور است که هنگام نیاز و حاجت کسی، کرامت خویش بپوشاند و در انعام و اکرام به او بخل ورزد.
پس دست التماس ما و دامان کریمانه او!
خدایا! بـه «کریم اهل بیت» سوگند، سایه کرامت خویش را از مـا دریغ مدار!
*نفیسه ترابنده
