سهم والدین در قانون گریزی فرزندان

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه معاصر، پریسا کربلایی حسنی  کارشناس ارشد روانشناس بالینی و درمانگر اختلالات یادگیری و کودک درباره سهم والدین در قانون گریزی فرزندان نوشت:

یکی از مهم‌ترین ترین نیازهای روانی کودک این است که محدودیت های منطقی و واقع بینانه را یاد بگیرد و بداند چه حقوقی دارد و باید به چه محدودیت‌هایی احترام بگذارد. بنابراین یکی از مهم تربن نکاتی که والدین در تربیت کودک باید در نظر بگیرند این است که محدودیت‌ها را به فرزندان آموزش دهند و بر رعایت آن‌ها نظارت کنند.

یکی از الگوهای والدگری که آموزش قانون و محدودیت های منطقی به فرزندان را مختل می‌کند، سهل گیری بیش از اندازه والدین است. والدین سهل گیر تمام امکانات را برای فرزندشان فراهم می‌کنند، به فرزندشان اجازه می‌دهند هر طور دلش خواست عصبانی شود، هر زمان دلش خواست از منزل خارج شود و هر زمان دلش خواست به خانه بیاید و هر چقدر دوست داشت پول هزینه کند و…. در نتیجه این کودکان مفهوم قانون و محدودیت را باد نمی گیرند.

کودکان والدین سهل گیر، دچار طرحواره های استحقاق، و خویشتن داری و خود انضباطی ناکافی می شوند.

طرحواره استحقاق به این معنا است که فرد باور دارد محق است هر کاری دلش می‌خواهد انجام دهد و محق است هر چیزی که می‌خواهد داشته باشد و هیچ محدودیتی برای او وجود ندارد. هر چیزی را که می‌خواهد در لحظه باید برایش فراهم شود و خلاصه قانون برای او وضع نشده است و مسئولیت رفتارهایش را نمی‌پذیرد.

طرحواره خویشتن داری و خودانضباطی ناکافی به این موضوع اشاره دارد که فرد از هیچ چارچوب و نظمی پیروی نمی‌کند. بطور مثال: فرد به مرتب بودن اتاق، سروقت حاضر شدن، انجام به موقع کارها و… اهمیت نمی‌دهد. این الگو باعث ایجاد ویژگی های شخصیت ضد اجتماعی می‌شود. این افراد به حقوق دیگران هیچ اعتنایی ندارند و هر طور دلشان خواست بدون کمترین احساس گناهی رفتار می‌کنند.به راحتی دروغ می‌گویند، دیگران را فریب می‌دهند و خلاصه هدف وسیله را توجیه می‌کند.

موضوع نگران کننده این است که این الگوی تربیتی در طی دو دهه اخیر در بین والدین ایرانی بسیار رایج است. معمولاً والدین امروزی معنقدند ما که در محرومیت بزرگ شدیم، بگذاریم فرزندانمان راحت تر زندگی کنند و در ابن مسیر یادشان می‌رود که هیچ چیز به اندازه ارضای بیش از حد نیازها آسیب زننده نیست.در این مسیر یادشان می‌رود که خودشان اگر رشدی کرده اند به واسطه انگیزه رهایی از همان محرومیت ها بوده است.و در نتیجه کار به جایی می رسد که دیگر نمی‌توانند بر اسب افسارگسیخته ی نیازهای فرزندانشان عنان ببندند.

انتهای پیام/*