به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه معاصر، بیست و پنجمین روز رجب، مرثیه خوان داغ مردی است که هر لحظه زندگی اش، خنجری بود بر قلب آنان که نخل تناور امامت را سوخته می خواستند. او که بر اسب خشم خویش، لگام زده بود و رود گذشت و مهربانی اش، هموار...
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه معاصر، بیست و پنجمین روز رجب، مرثیه خوان داغ مردی است که هر لحظه زندگی اش، خنجری بود بر قلب آنان که نخل تناور امامت را سوخته می خواستند.
او که بر اسب خشم خویش، لگام زده بود و رود گذشت و مهربانی اش، همواره در دل ها جاری بود.او که باب الحوائج نامیدنش؛ از این رو که هیچ خواهشى در آستانه کرامتش بى‌پاسخ نبود.
همان اسطوره ای که خواب را از چشمان پیر هارون الرشید ربوده بود و ستون های حکومت سراسر ظلمش را به لرزه درآورده بود. همان هفتمین اختر آسمان امامت که لب‌هاى زهر چشیده اش همیشه قاریان توحید بودند و هرگز در حضور نخوت ستمکاران عباسى سر خم نکرد. همان مولایی که مرقد نورافشانش آسمان تیره عراق را روشن کرده و جان های شیعیان مظلوم آن دیار را گلشن ساخته است.
«باب الحوائج» برکت و کرامت ویژه ای برای ایران و ایرانی دارد ؛خراسان «رضا»ی او را در خاک دارد، شیراز، حمد می کند که «احمد» او در آنجاست و قم به خود می بالد که پایتخت تشیع و فقاهت، «معصومه» او را در بردارد و شهرها و روستاهای بسیاری نوادگان او را چونان گنجی در سینه های خود به امانت دارند تا ملجأ و پناهی برای مردمان این دیار باشد. مردمانی که روح و جانشان با عطر ولایت آمیخته شده است و در این روز حزن آور در قنوت و سجود در کنار حاجات دنیوی و اخروی خود،بی شک با او از نیایش های انتظار سخن خواهند گفت،انتظاری که قرن هاست آرزوی شیعه بوده است؛ دعای ظهور مهدی موعود:«خدایا! به حق تن رنجور موسی بن جعفر فرج مهدی منتظَر را برسان»
نویسنده: نفیسه ترابنده
انتهای پیام/*
