08:12 - 1403/04/17

پریسا کربلایی حسنی در مصاحبه با خبرنگار اندیشه معاصر؛

بی اختیاری ادرار؛ از تشخیص تا درمان

بی اختیاری ادرار در صورتی تشخیص داده می‌شود که کودک، حداقل ۵ سال داشته و ادرار خود را در محل نامناسب، تخلیه کند. تخلیه ادرار باید حداقل هفته‌ای دو بار و به مدت حداقل سه ماه روی دهد.

پریسا کربلایی حسنی روانشناس کودک و نوجوان

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه معاصر، پریسا کربلایی حسنی در مصاحبه با خبرنگار اندیشه معاصر، درباره بی اختیاری ادرار کودکان مطالب ارزشمندی را در اختیار قرار دادند. ایشان درباره تشخیص بی اختیاری ادرار و درمان آن گفتند: اکثر کودکان در ۲ یا ۳ سالگی، کنترل مثانه را یاد می‌گیرند. بی اختیاری ادرار در صورتی تشخیص داده می‌شود که کودک، حداقل ۵ سال داشته و ادرار خود را در محل نامناسب، تخلیه کند. تخلیه ادرار باید حداقل هفته‌ای دو بار و به مدت حداقل سه ماه روی دهد.

بی اختیاری ادرار در کودکان

پریسا کربلایی گفت: بی اختیاری ادرار ممکن است اولیه و یا ثانویه باشد.

بی اختیاری ادرار اولیه:

زمانی است که کودک هرگز یاد نمی‌گیرد ادرار خود را کنترل کند و اگر هم یاد بگیرد مدت زیادی نمی‌تواند آن را ادامه دهد.

بی اختیاری ادرار ثانویه:

زمانی است که کودک یاد می‌گیرد ادرار خود را کنترل کند و حداقل یک سال از عهده ی این کار بر می‌آید اما بعدها به بی اختیاری ادرار مبتلا می‌شود. به بیان دیگر آموزش دستشویی کردن در ابتدا موفقیت امیز بوده اما بعداً کارآمد واقع نمی شود. بی اختیاری ادرار ممکن است در طول روز نیز رخ دهد، اما فراوانی آن در طول شب بیشتر است.

بی اختیاری ادرار شبانه ی اولیه: بیشتر با تأخیر رشدی و کمبود وزن نوزاد هنگام تولد مرتبط است و بی اختیاری ادرار شبانه ثانویه: معمولاً با عوامل روانی مرتبط است.

پریسا کربلایی حسنی: بی اختیاری ادرار؛ از تشخیص تا درمان

پریسا کربلایی حسنی: بی اختیاری ادرار؛ از تشخیص تا درمان

از کجا بفهمیم فرد مبتلا به اختلال بی اختیاری ادرار است؟!

ویژگی‌های تشخیصی چیست؟!

این روانشناس در پاسخ به سوال خبرنگار اندیشه معاصر تصریح کرد: ویژگی اصلی بی اختیاری ادرار، تخلیه مکرر ادرار در طول روز یا هنگام شب در بستر یا لباس است. اغلب تخلیه غیرارادی است، اما گاهی ممکن است عمدی باشد. تخلیه ادرار برای اینکه واجد تشخیص بی اختیاری ادرار باشد باید حداقل دوبار در هفتـه بـه مدت حداقل ۳ ماه متوالی روی دهد یا باید ناراحتی یا اختلال بالینی قابل ملاحظه در عملکرد اجتماعی، تحصیلی (شغلی) یا زمینه های دیگر عملکرد ایجاد کند.

فرد باید به سنی رسیده باشد که خویشتنداری انتظار می‌رود (یعنی سن زمانی حداقل ۵ سال یا برای کودکانی که تأخیرهای رشد دارند سن عقلی حداقل ۵ سال). بی اختیاری ادرار ناشی از تأثیرات فیزیولوژیکی مواد (مثل ادرارآورها، داروی ضد روان پریشی) یا بیماری جسمانی دیگر (مثل دیابت، اسپینا بیفیدا، اختلال صرع) نیست.

بی اختیاری ادرار را از چه مواردی باید متمایز کنیم؟!

برای تشخیص افتراقی باید به مواردی که در ادامه می‌گویم توجه کرد:

۱. بیماری مثانه دارای منشأ عصبی یا بیماری جسمانی دیگر: بی اختیاری ادرار در صورت وجود بیماری مثانه دارای منشأ عصبی یا بیماری جسمانی دیگر که موجب فزونی ادرار یا اضطراری بودن می‌شود

۲. عوارض جانبی دارو: امکان دارد که در طول درمان با داروهای ضد روان پریشی ،مدرات یا داروهای دیگری که می توانند موجب ناخودداری شوند بی اختیاری ادرار روی دهد در این مورد تشخیص نباید به طور مجزا داده شود بلکه می‌تواند به عنوان عوارض جانبی دارو مورد توجه قرار گیرد.

آیا کودکانی که بی اختیاری ادرار دارند، همزمان می‌توانند مشکلات روان شناختی دیگری هم داشته باشند؟!

پریسا کربلایی حسنی درباره‌ی همزمانی اختلالات با بی اختیاری ادرار گفت: باید بگویم گرچه اغلب کودکان مبتلا به بی اختیاری ادرار، اختلال روانی همزمان ندارند، اما شیوع نشانه‌های رفتاری همزمان در کودکان مبتلا به بی اختیاری ادرار بالاتر از کودکان بدون بی اختیاری ادرار است. تأخیرهای رشد از جمله تأخیرهای گفتار ،زبان، یادگیری و مهارت های حرکتی نیز در بخشی از کودکان مبتلا به بی اختیاری ادرار وجود دارند. بی اختیاری دفع خوابگردی و اختلال وحشت در خواب ممکن است وجود داشته باشند. عفونت‌های دستگاه ادرار در کودکان مبتلا به بی اختیاری ادرار مخصوصاً نوع فرعی روزانه در مقایسه با کودکانی که خویشتندار هستند، شایع تر هستند.

شیوع و فراوانی بی اختیاری ادرار چگونه است؟!

وی افزود: شیوع بی اختیاری ادرار با افزایش سن کاهش می‌یابد. تشخیص بی اختیاری ادرار تا قبل از سن تقویمی و رشدی ۵ سال گذاشته نمی شود. مطالعات نشان می‌دهد نرخ شیوع بی اختیاری ادرار در ۷ سالگی در پسران ۲ برابر دختران است اما در نوجوانی تقریباً برابر می شود.

درمان پیشنهادی شما برای بی اختیاری ادرار چیست؟!

در پایان این روانشناس برای درمان بی اختیاری ادار گفت: از روش‌های موفقیت آمیز در درمان بی اختیاری ادرار مداخلات دارویی و رفتاری می باشد. در درازمدت بهبود خود به خودی نسبتاً بـالا است.
قدم اول در هر برنامه ی درمانی مرور آموزش‌های آداب مناسب توالت رفتن است. محدود کردن مایعات قبل از خواب، شرطی سازی کلاسیک با استفاده از روش زنگ و تشک، خانواده درمانی (بهبود روابط والد – فرزند) و

درمان دارویی مفید است.

تجویز داروی ایمی پرامین در درمان بی اختیاری ادرار کودکی پذیرفته شده است. اما با تجویز روانپزشک باید مصرف صورت گیرد.

بهترین روش درمانی برای اختلالات دفع بی اختیاری ادرار و مدفوع) رفتار درمانی می‌‌باشد که توسط روانشناس بالینی کودک و نوجوان انجام می‌شود.

منبع: اندیشه معاصر

پایان/*

اندیشه معاصر را در ایتا، روبیکا، پیام رسان بله و تلگرام دنبال کنید.

 

مطالب مرتبط